“ไร้ประโยชน์ก็คือไร้ประโยชน์ เจ้ายังกล้าแก้ตัวอีกหรือ?” ซูฮองเฮาโกรธจัด ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นรอยชัดเจนบนลำคอของนาง จึงชี้ไปที่คอแล้วตวาดถาม “นั่นคือสิ่งใด? เจ้าออกจากวังไปทำอันใดมากันแน่?”“ทูลเสด็จแม่... เป็น... เป็นองค์รัชทายาททำเพคะ...” หลิวหยวนอินเผยท่าทีเอียงอายออกมาเล็กน้อย“ซีเอ๋อร์เพิ่งจะไปจวนแม่ทัพเมื่อเช้านี้มิใช่หรือ? พวกเจ้ากลางวันแสก ๆ...” ซูฮองเฮาพอได้สติกลับมา ก็โกรธจนพูดไม่ออกเหลวไหลสิ้นดี!ซีเอ๋อร์กลายเป็นคนเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อใดกัน?!“เสด็จแม่ ล้วนเป็นอินเอ๋อร์ที่ทำงานไม่รัดกุม ขอพระองค์อย่าได้ทรงพิโรธเลยนะเพคะ? อินเอ๋อร์จะหาทางไปสืบข่าวขององค์ชายสิบมาให้ได้ ขอเสด็จแม่โปรดประทานโอกาสให้อินเอ๋อร์อีกสักครั้งเถิดเพคะ” หลิวหยวนอินโขกศีรษะอ้อนวอนซูฮองเฮาจะทำอันใดนางได้เล่า?พูดตามตรง มีหลิวจิ่งอู่อยู่ นางก็ไม่กล้าทำอะไรหลิวหยวนอินจริง ๆ อย่างมากก็แค่รู้สึกรังเกียจและไม่อยากเห็นหน้านางเท่านั้นมาตอนนี้นางพบว่าบุตรชายลุ่มหลงในตัวหลิวหยวนอินจนไม่เลือกเวลาและไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ นางก็ยิ่งไม่สะดวกใจที่จะตำหนิคนที่บุตรชายโปรดปรานเย่ว์หลิงหลงแท้งบุตร หลานชายคนโตของ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
