บททั้งหมดของ กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: บทที่ 251 - บทที่ 260

จากนั้นเยี่ยนซื่อหยวนก็หันไปสั่งจิ่งเซิ่งว่า “ทูลฝ่าบาทว่า องค์ชายสิบจำเป็นต้องพักรักษาตัวอย่างสงบสักหลายวัน ข้าจะจัดการดูแลเอง ไม่จำเป็นต้องส่งคนจากในวังมา”“พ่ะย่ะค่ะ” จิ่งเซิ่งรับคำ“ท่านอ๋อง เรื่องที่เหลือพวกข้าน้อยจะจัดการเอง ขอเชิญท่านอ๋องเสด็จกลับเข้าห้องพักผ่อนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” อวี๋ฮุยเป็นห่วงสุขภาพของเขา จึงรีบเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม“เพิ่มกำลังคุ้มกันให้แน่นหนา แม้จะเป็นคนจากสำนักตรวจการก็ต้องจับตาดูให้ดี” เยี่ยนซื่อหยวนสั่งกำชับด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ก่อนจะโอบไหล่หลิวชิงซวี่เดินกลับเข้าห้องไปหลิวชิงซวี่ยังคงช่วยเขากดจุดชีพจรที่ข้อมือไว้อย่างไม่กล้าประมาท กลัวว่าเลือดจะไหลไม่หยุดเมื่อเข้ามาในห้อง หาขวดยาห้ามเลือดเจอและทำแผลให้เขาเรียบร้อยแล้ว นางถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพอกลับขึ้นมาบนเตียง บรรยากาศวาบหวามและไฟปรารถนาเมื่อครู่ก็มอดดับไปจนหมดสิ้น“ไม่รู้ว่าใครกันที่จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้ แม้แต่เด็กตัวเล็ก ๆ ก็ยังทำร้ายได้ลงคอ ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี!” หลิวชิงซวี่เป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อนภาพเหตุการณ์เมื่อครู่สร้างความสะเทือนใจให้นางไม่น้อย พอนึกย้อนกลั

พวกเขาคุยกันต่อจนล่วงเข้าครึ่งค่อนคืนวันรุ่งขึ้นหลังจากพวกเขาตื่นนอน เจียงจิ่วก็เข้ามาหา“ท่านอ๋อง พิษที่องค์ชายสิบได้รับนั้นหายากยิ่งนัก ข้าน้อยตรวจสอบไม่ได้ว่าเป็นพิษชนิดใด ข้าน้อยได้เก็บของเสียที่องค์ชายสิบอาเจียนออกมาไว้แล้ว อยากจะขอกลับไปหุบเขาเย่าหวังให้ท่านอาจารย์ช่วยไขข้อข้องใจพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยนซื่อหยวนได้พักผ่อนมาหนึ่งคืน แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเขาก็ยังคงเคร่งขรึมเย็นชาหลิวชิงซวี่เข้าใจเจตนาของเจียงจิ่วดี องค์ชายสิบถูกพิษในวัง แสดงว่าคนวางยาต้องเป็นคนในวัง หากหาตัวคนร้ายไม่ได้ คนในวังก็ตกอยู่ในอันตรายได้ทุกเมื่อ!“ไม่ต้องรีบ รอไปอีกสักระยะค่อยว่ากัน” เยี่ยนซื่อหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ“ท่านอ๋อง หากไม่รีบตรวจสอบที่มาของพิษ เกรงว่าฝ่าบาทกับไทเฮาจะตกอยู่ในอันตรายนะพ่ะย่ะค่ะ” เจียงจิ่วมีสีหน้ากังวลใจ“ตราบใดที่ข้ายังอยู่ดี ฝ่าบาทกับไทเฮาก็จะยังปลอดภัยชั่วคราว” เยี่ยนซื่อหยวนหรี่ตาลง แววตาคมกริบดุจกระบี่ “ช่วงนี้ในวังเกิดเรื่องวุ่นวายไม่หยุดหย่อน ดูท่าบางคนคงจะทนไม่ไหวแล้ว หากเจ้าจากไป ข้าก็จะขาดกำลังสำคัญไปหนึ่งแรง เกรงว่าจะเข้าทางใครบางคน เรื

เห็นองค์ชายสิบสงบลงด้วยเสียงปลอบโยนของพวกเขา จูเชินก็โค้งกายคำนับ “ท่านอ๋อง พระชายา บ่าวขอทูลลากลับวังก่อนพ่ะย่ะค่ะ”หลิวชิงซวี่เงยหน้ามองเขา พยักหน้าเบา ๆ “รบกวนจูกงกงแล้ว”คำกำชับที่เยี่ยนซื่อหยวนสั่งจูเชินเมื่อครู่ นางเข้าใจดีทุกอย่างหากไม่ได้มาดูอาการองค์ชายสิบที่นี่ พวกเขาคงให้จูเชินกลับไปรายงานว่าปลอดภัยแล้วเป็นแน่แต่พอได้เห็นภาพองค์ชายสิบเหมือนถูกฝันร้ายกักขัง ท่าทางหวาดกลัวและสิ้นหวังนั้น ทำให้พวกเขาตกใจอย่างมากองค์ชายสิบเป็นเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าถูกคนข่มขู่คุกคาม!และเรื่องที่เขาถูกพิษ ก็คงเกี่ยวข้องกับคนที่ข่มขู่เขานั่นแหละ!หากตอนนี้พวกเขาปล่อยข่าวออกไปว่าองค์ชายสิบพ้นขีดอันตรายแล้ว คนที่ข่มขู่เขาจะต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่ ต้องหาโอกาสมาข่มขู่เขาอีก หรืออาจถึงขั้นลงมือสังหารเขาอีกครั้ง!ด้วยเหตุนี้ เยี่ยนซื่อหยวนจึงจำต้องเปลี่ยนแผน ให้จูเชินปิดข่าวเรื่ององค์ชายสิบพ้นขีดอันตรายไว้ก่อนทำเช่นนี้ นอกจากจะป้องกันไม่ให้องค์ชายสิบถูกทำร้ายซ้ำสองแล้ว หากมีใครมาสืบข่าวคราวขององค์ชายสิบ ย่อมต้องเผยพิรุธออกมาบ้าง...หมากตานี้ตาเดียว ก็ทำให้ฝ่ายตรงข้ามตกเป็นรองทันที!...ณ ตำ

หลิวชิงซวี่ที่นอนอยู่บนเตียงเปิดเปลือกตาขึ้น สายตาเย็นเยียบตวัดมองนาง “ใครส่งเจ้ามา?”หลิวหยวนอินทำปากยื่น “ข้าได้ยินว่าหลวี่กุ้ยเฟยสะเทือนใจเรื่ององค์ชายสิบมาก เป็นลมไปหลายรอบ ร่างกายแทบจะทนไม่ไหว ข้าออกมาเยี่ยมท่าน ก็เลยอยากถือโอกาสถามไถ่แทนหลวี่กุ้ยเฟย พอกลับวังไปแจ้งข่าวให้นางรู้ นางจะได้สบายใจขึ้นบ้าง”หลิวชิงซวี่กระตุกยิ้มมุมปาก เอ่ยอย่างมีนัย “เมื่อก่อนข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้ามีจิตใจเมตตาอารีขนาดนี้? เจ้าช่วยหลวี่กุ้ยเฟยขนาดนี้ ไม่กลัวฮองเฮาจะเขม่นเอาหรือ?”หลิวหยวนอินยิ้มเจื่อน “พี่หญิงใหญ่ ข้าพูดจริงๆ นะ ท่านอย่าล้อข้าเล่นสิ หลวี่กุ้ยเฟยเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท ข้าเองก็ใช้ชีวิตอยู่ในวัง ต้องเจอกันอยู่ทุกวัน ข้าก็คิดว่าช่วยได้ก็ช่วย เผื่อวันหน้าจะได้พึ่งพาบารมีหลวี่กุ้ยเฟยบ้าง”นางตอบแบบคนเห็นแก่ได้ แต่หลิวชิงซวี่กลับอดเบะปากไม่ได้ “เช่นนั้นเจ้าไปเอาใจฝ่าบาทไม่ดีกว่าหรือ แสดงความกตัญญูต่อหน้าฝ่าบาทเยอะ ๆ ทำให้ฝ่าบาทพอพระทัย อย่าว่าแต่ผลประโยชน์เลย ต่อให้ฮองเฮากลั่นแกล้งเจ้า ฝ่าบาทก็ยังปกป้องเจ้าได้”“พี่หญิงใหญ่...” หลิวหยวนอินกระทืบเท้าเบา ๆ ตัดพ้อว่า “ก็แค่ให้ท่านเล่าเรื่ององ

นางไม่มีวันลืมภาพที่เจียงเสี่ยวชีใช้ร่างกายบังกระบี่แทนนางได้ลง...ในสายตาของเยี่ยนซื่อหยวน เจียงเสี่ยวชีเป็นเพียงองครักษ์ ไม่เพียงต้องปกป้องเจ้านายจากอันตรายทั้งปวง แต่ยังต้องดูแลเจ้านายให้ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แม้จะต้องตายแทนเจ้านาย ก็เป็นหน้าที่ของนางแต่ในใจของนาง เจียงเสี่ยวชีไม่ใช่ญาติมิตร การที่อีกฝ่ายมาคอยปกป้องนางก็ทำให้นางซาบซึ้งใจมากพอแล้ว ยิ่งยอมสละชีวิตเพื่อช่วยนาง การเสียสละเช่นนี้นางรับไว้ไม่ไหว จะตอบแทนยังไงก็ไม่หมด แล้วจะไปรังเกียจเดียดฉันท์นางลงได้อย่างไร?“พระชายา...” เจียงจิ่วมองนาง ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าที่ปกติสุขุมเยือกเย็น บัดนี้ดวงตากลับเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา“เจ้าลุกขึ้น” หลิวชิงซวี่ตีหน้าขรึม “เจ้าไปบอกเสี่ยวชี ให้นางตั้งใจรักษาตัว ข้ารอนางกลับมา ชาตินี้ข้าหลิวชิงซวี่เลือกนางแล้ว ถ้าท่านอ๋องเห็นว่านางไม่เหมาะจะเป็นองครักษ์ เช่นนั้นข้าก็จะรับนางเป็นพี่น้อง ถ้านางต้องพิการเพราะข้า ข้าก็จะเลี้ยงดูนางไปตลอดชีวิต”เจียงจิ่วเดิมทีตั้งใจจะมาขอความเมตตาแทนน้องสาว ใครจะนึกว่าจะได้ยินคำพูดที่หนักแน่นจริงจังเช่นนี้ เขาตื้นตันจนพูดไม่ออก“พระชายา... เสี่ยวชีนาง... นางจะรั