Todos os capítulos de กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Capítulo 281 - Capítulo 290

เมื่อมองบั้นท้ายที่กระดกขึ้นมาของนาง และนึกถึงฐานะของนางแล้ว หลิวชิงซวี่ก็รู้สึกสับสนวุ่นวายใจ ทว่าในขณะเดียวกันก็รู้สึกขบขันนางรู้สึกว่าตนเองที่เป็นพระชายาอ๋องเจินนั้นไม่น่าเชื่อถือมากพอแล้ว นึกไม่ถึงว่าหวงกุ้ยเฟยผู้สูงศักดิ์จะไม่น่าเชื่อถือยิ่งกว่านางเสียอีก“ชิงซวี่ ตรงนั้นมีปลาตัวใหญ่! เร็วเข้าๆ ไม่ได้มีแค่ตัวเดียวด้วยนะ!” ทันใดนั้นหลวี่จื่อเฉวียนก็ร้องตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น“ไหนเพคะ?” หลิวชิงซวี่รีบไปหา แล้วมุดเข้าไปใต้ใบบัวเช่นเดียวกับนางสองพี่น้องที่รีบตามมาจึงได้เห็นภาพที่ทำเอาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกเช่นนี้ร่างกายกว่าครึ่งค่อนของสตรีทั้งสองนางมุดเข้าไปในดงใบบัว โดยไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังเอาแต่ร้องตะโกนโหวกเหวก ราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่าอย่างไรอย่างนั้นเยี่ยนซื่อหยวนหน้าดำคร่ำเครียด กระทั่งรู้สึกโมโหขึ้นมาเล็กน้อย กำลังจะเข้าไปเรียกคนขึ้นมาทว่าเยี่ยนเฉินหาวกลับคว้าแขนเขาไว้ เป็นเชิงบอกว่าอย่าทำให้ตกใจหากพวกเขาส่งเสียงตอนนี้ ย่อมทำให้คนตกใจเป็นแน่ ตกใจเป็นเรื่องเล็ก แต่หากพลัดตกสระน้ำจนสำลักน้ำหรือจมน้ำ นั่นต่างหากถึงจะเป็นเรื่องใหญ

เขาคอยประคบประหงม เอาใจ และปรนนิบัตินางทุกวัน ขาดก็แต่ยกขึ้นหิ้งบูชาแล้ว ทำไปเพื่ออะไร มิใช่เพราะอยากให้ร่างกายของนางฟื้นตัวโดยเร็วหรอกหรือ?ผลลัพธ์คือนางช่างดีนัก ฉวยโอกาสตอนเขาไม่อยู่แค่ประเดี๋ยวเดียวก็ทำเรื่องเหลวไหล!“จับปลาแน่นอนว่าต้องจับเองถึงจะสนุก ถ้าให้คนอื่นไปจับ เช่นนั้นปลาก็ไม่หอมแล้ว” หลิวชิงซวี่ทำปากยื่นแล้วเอ่ยขึ้น“เจ้ายังกล้าพูดอีก!” เยี่ยนซื่อหยวนยกมือขึ้น เตรียมจะจัดการด้วย ‘กฎครอบครัว’ ต่อหลิวชิงซวี่พลันฟุบลงบนเตียง จงใจโก้งโค้งบั้นท้ายขึ้นมา แล้วตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ “มาๆๆ ตีได้ตามสบายเลย ข้าไม่ถือสาหรอกถ้าจะต้องนอนพักไปอีกสักสิบวันครึ่งเดือน อย่างไรเสียหลายวันที่ผ่านมาท่านก็หักโหมทุกคืน ข้าจะได้ถือโอกาสพักผ่อนพอดี!”สีหน้าของเยี่ยนซื่อหยวนดูจนปัญญา ฝ่ามือที่ค้างอยู่กลางอากาศไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจฟาดลงไปได้หากทำให้บั้นท้ายนางมีรอยฝ่ามือเพิ่มมาอีกหลายรอยจริงๆ นั่นมิใช่การทรมานตัวเองหรอกหรือ?เขาถลึงตาใส่นางอย่างดุดัน ก่อนจะนั่งลงบนเตียงแล้วรวบนางมาไว้บนตักด่าก็ไม่ได้ ตีก็ไม่ลง นอกจากทำหน้าบึ้งตึงแล้ว เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำอย่างไรได้อีก!หลิวชิงซวี่แอบชำเ

สายตาของเยี่ยนซื่อหยวนพลันเลื่อนไปทางหน้าต่าง โครงหน้าอันหล่อเหลาดูเย็นชาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำมีเสน่ห์ก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “อัครเสนาบดีซูเป็นขุนนางผู้เป็นเสาหลักของราชสำนักก็จริง แต่ตระกูลซูที่มีเขาเป็นผู้นำนั้น อำนาจในราชสำนักนับวันยิ่งขยายใหญ่โต นอกจากอำนาจทางการทหารที่ตระกูลซูไร้วาสนาแล้ว ตระกูลซูรวมไปถึงเส้นสายของพวกเขาก็ล้วนแทรกซึมเข้าไปในตำแหน่งสำคัญต่างๆ ในราชสำนัก แม้ว่าพวกเขาจะสนับสนุนรัชทายาท แต่ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่า หลังจากรัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์แล้ว แคว้นอวี้เยี่ยนแห่งนี้จะไม่เปลี่ยนชื่อแซ่”นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอธิบายเรื่องในราชสำนักให้นางฟัง หลิวชิงซวี่รู้สึกประหลาดใจมาก ทว่าในขณะเดียวกันนางก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกใครกันที่บอกว่าเขาเอาแต่ว่างงานไปวันๆ ไม่ทำอะไร?นี่มันรู้ลึกรู้จริงไปหมดทุกเรื่องเลยต่างหาก!หากเชื่อคำเล่าลือภายนอกล่ะก็ คงได้ถูกหลอกจนตาย...“ข้าเข้าใจความหมายของท่านแล้ว” นางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “วางใจเถิด ข้าไม่ดูถูกเสด็จพี่หรอก ข้าเคยอ่านคติพจน์การปกครองบ้านเมืองของเหล่านักปราชญ์มาบ้าง ผู้ปกครองนั้น ต้องยึดถือราษฎรเป็นสำค

หลิวชิงซวี่และเยี่ยนซื่อหยวนแอบส่งสายตาให้กันสุดท้ายต่างลงความเห็นตรงกันว่า การที่หลวี่กุ้ยเฟยได้รับความเย็นนั้น น่าจะเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อบ่ายเบี่ยงฮองเฮาซูเท่านั้นพวกเขาอยู่ที่เรือนหลินหยวนตั้งนาน หากหลวี่กุ้ยเฟยเกิดล้มป่วยจริงๆ เกรงว่าคงเรียกคนไปตั้งนานแล้ว“พวกเจ้าคุยอะไรกับพี่สะใภ้อยู่หรือ?” จู่ๆ เยี่ยนเฉินหาวก็พยักพเยิดไปทางเยี่ยนซื่อหยวน“ทูลเสด็จพี่ พี่สะใภ้ทรงเป็นห่วงองค์ชายสิบ กระหม่อมจึงเล่าสถานการณ์บางอย่างเกี่ยวกับองค์ชายสิบให้พี่สะใภ้ฟัง” เยี่ยนซื่อหยวนตอบ“พี่สะใภ้ของเจ้าก็เป็นเช่นนี้ เรื่องอะไรก็ต้องถามไถ่ด้วยตนเองไปเสียหมด มิเช่นนั้นคงนอนไม่หลับ” เยี่ยนเฉินหาวปรายตามองฮองเฮาซูแวบหนึ่ง คล้ายกับจะตำหนิว่านางกังวลมากเกินไปทว่าหลิวชิงซวี่กลับแอบหัวเราะอยู่ในใจส่วนฮองเฮาซูราวกับฟังความหมายแฝงในคำพูดของเขาไม่ออก นางแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยขึ้น “ฝ่าบาทตรัสอะไรเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันเป็นผู้ดูแลวังหลัง ย่อมต้องพิจารณาทุกอย่างให้รอบคอบ นี่ถือเป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน พระองค์ทรงตรากตรำกับราชกิจบ้านเมืองอยู่ทุกวัน หากหม่อมฉันไม่ดูแลวังหลังให้เรียบร้อย หรือจะต้องรอให้ท่าน

กลุ่มคนรีบไปยังเรือนหลินหยวนค้นหาจนทั่วทั้งภายในและภายนอก แต่กลับไม่พบหลวี่กุ้ยเฟยจริงๆภายในห้อง ผ้าห่มปูอยู่บนเตียง มุมผ้าห่มถูกเลิกขึ้น เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้มีคนนอนอยู่ตรงนี้ แล้วค่อยเลิกผ้าห่มลงไปจากเตียงไม่มีร่องรอยความวุ่นวายใดๆ แสดงว่าไม่มีการต่อสู้หรือขัดขืนเกิดขึ้นบนโต๊ะมีชุดน้ำชา เยี่ยนเฉินหาวยังจงใจปรายตามอง มันวางอยู่ที่เดิมเหมือนตอนที่เขาจากไป ไม่ได้ถูกแตะต้องอีกเยี่ยนซื่อหยวนเรียกองครักษ์มาสอบถามทุกคนต่างรายงานเป็นเสียงเดียวกันว่า เห็นเพียงแม่นมเฉินเดินเข้าไปในเรือนหลินหยวน แต่ไม่เห็นพวกนางเดินออกมาหลิวชิงซวี่ยืนฟังองครักษ์รายงานอยู่ข้างๆ ในหัวของนางเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามการรักษาความปลอดภัยของจวนอ๋องเจินนั้นเข้มงวดมาก ต่อให้รอบๆ ห้องของเรือนหลินหยวนจะไม่ได้จัดองครักษ์เอาไว้ แต่ที่ประตูใหญ่ของเรือนหลินหยวนก็มีองครักษ์เวรยามประจำการณ์อยู่ตลอด เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ฮ่องเต้และหลวี่กุ้ยเฟยสามารถเรียกใช้ได้ตลอดเวลาในขณะที่พักผ่อนอยู่ด้านในนอกจากนี้ยังมีองครักษ์ลาดตระเวนนี่เป็นเพียงการคุ้มกันในที่แจ้งเท่านั้น ในที่ลับยังมีองครักษ์จินฉีอยู่ด้วยเรียก