All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 261 - Chapter 270

แววตาของหลิวชิงซวี่ทอประกายแฝงความนัยลึกซึ้ง เมื่อมองดูท่าทีลุกลี้ลุกลนของหลิวหยวนอิน จู่ ๆ นางก็รู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาอย่างบอกไม่ถูก“ท่านพ่อ ลูกคิดไม่รอบคอบเอง น้องเล็กกล่าวได้ถูกต้อง ดึกดื่นป่านนี้แล้ว การเรียกญาติผู้พี่ออกมาพบตอนนี้ย่อมไม่เหมาะสมจริง ๆ เช่นนั้นคืนนี้ลูกกับท่านอ๋องจะค้างคืนที่จวน พรุ่งนี้พบหน้าญาติผู้พี่แล้วค่อยกลับจวนเจ้าค่ะ”หลิวจิ่งอู่มองดูความมืดมิดยามราตรีด้านนอก จากนั้นจึงหันไปสั่งการฝูหลิน “รีบให้คนไปเก็บกวาดทำความสะอาดเรือนของคุณหนูใหญ่เร็วเข้า”“ขอรับ” ฝูหลินรับคำสั่งแล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว“ท่านพ่อ เช่นนั้นลูกกับท่านอ๋องไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ ท่านเองก็รีบพักผ่อนเถิด มีเรื่องอันใดพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” หลิวชิงซวี่กล่าวจบก็หันไปมองหลิวหยวนอิน “น้องเล็ก วันหน้าหากเจ้าคิดถึงบ้านก็กลับมาเถิด แม้จะบอกว่าพวกเราเป็นบุตรสาวที่แต่งงานออกเรือนไปแล้ว แต่พวกเราก็ยังเป็นคนของตระกูลหลิวอยู่ดี ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เลย อีกอย่าง การมาเยี่ยมเยียนผู้อาวุโสก็เป็นความรับผิดชอบและหน้าที่ที่ลูกหลานอย่างพวกเราพึงกระทำอยู่แล้ว มาเยือนอย่างสง่าผ่าเผยมิใช่เรื่องดีหร

ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นใบหน้าดำทะมึนราวกับก้นหม้อของนายท่านซื่อเขาเป็นถึงพระปิตุลาองค์ปัจจุบันเชียวนะ กลับใช้ให้เขาไปแอบฟังข้างกำแพงชาวบ้านนี่น่ะหรือ?!ชายคาบดบังแสงจันทร์ หลิวชิงซวี่ย่อมมองไม่เห็นใบหน้าดำทะมึนของเขา ทว่าเมื่อเห็นเขาไม่มีอารมณ์ร่วม นางก็ไม่ฝืนใจขณะที่นางกำลังคิดจะหันไปแอบดูอีกครั้ง ทันใดนั้นสองเท้าก็ลอยพ้นพื้น ตามมาด้วยการถูกคนพาเหาะทะยานออกไปไกลเมื่อกลับถึงที่พัก นางรู้สึกขัดใจเล็กน้อย จึงใช้กำปั้นน้อย ๆ ทุบตีเขาด้วยความรู้สึกที่ยังดูไม่จุใจ“ทำอะไรของท่านเนี่ย คนเขากำลังดูเพลิน ๆ เลย อยู่ต่ออีกสักประเดี๋ยวไม่ได้หรือไร?”“บุรุษผู้นั้นหน้าตาเป็นเช่นไร?” เยี่ยนซื่อหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย“ไม่รู้สิ มีม่านกั้นอยู่ แถมยังมืดสนิท ได้ยินแต่เสียง มองอะไรไม่เห็นสักอย่าง” หลิวชิงซวี่ตามความหมายแฝงในคำถามของเขาไม่ทัน ทว่าก็ยังคงตอบไปตามความจริง“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านบนใบหน้าหล่อเหลาของเยี่ยนซื่อหยวนสลายไปกว่าครึ่ง“...” หลิวชิงซวี่กะพริบตาปริบ ๆ อยู่หลายครั้ง กว่าจะเข้าใจความหมายของเขา ก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “อย่าว่าแต่ข้าไม่เห็นอะไรเลย ต่อให้เ

นี่คือเรือนที่หลิวชิงซวี่พำนักอยู่ ในเมื่อนางกับเยี่ยนซื่อหยวนจากไปแล้ว เยี่ยนหรงซีย่อมไม่รั้งอยู่ต่อเขาเดินออกมาจากในเรือนมีโต้วจื่อไห่เดินตามอยู่เบื้องหลังเขาหลิวชิงซวี่ขยับเข้าไปเอนซบข้างกายเยี่ยนซื่อหยวนเยี่ยนซื่อหยวนดูเหมือนจะพอใจกับการกระทำของนางยิ่งนัก จึงปล่อยมือนางทันที แล้วเปลี่ยนมาโอบเอวนางไว้แทนและความปรารถนาที่จะครอบครองอย่างชัดเจนปานนี้ของเขา ขอเพียงตาไม่บอด ผู้ใดก็ย่อมมองออกเยี่ยนหรงซีหรี่ตาจ้องมองท่อนแขนที่โอบอยู่บนเอวของหลิวชิงซวี่ ทว่าสำหรับหลิวหยวนอินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามองหลิวชิงซวี่เองก็นับถือสองสามีภรรยาคู่นี้ยิ่งนักคนหนึ่งสวมเขาให้สามีลับหลัง ส่วนอีกคนก็เอาใจไปจดจ่ออยู่กับสตรีอื่นต่อหน้าภรรยา...สมแล้วที่เป็นคนครอบครัวเดียวกัน เข้าประตูบ้านเดียวกัน! “องค์รัชทายาท เสด็จมาได้อย่างไรเพคะ?” หลิวหยวนอินเดินเข้าไปหาเยี่ยนหรงซีด้วยท่าทีอ่อนโยน ไม่รู้ว่าไม่ได้ตั้งใจหรือจงใจ นางบังเอิญบดบังทิศทางการมองเห็นของเยี่ยนหรงซีพอดิบพอดี“ข้าไปหาเจ้าที่จวนอ๋องเจิน ทว่าคนของจวนอ๋องเจินบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าล้มป่วย ได้ยินว่าพวกเจ้าล้วน

“น้องหญิง... ข้า... ข้า...” ภายใต้สายตาเบิกโพลงของฝูงชนที่จับจ้องมา โต้วจื่อไห่รีบร้อนตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน ใบหน้าหล่อเหลาขาวสะอาดแดงก่ำราวกับกุ้งต้ม ลิ้นพันกันจนพูดติดขัดทว่าในจังหวะที่เขาเพิ่งจะยันกายลุกขึ้น ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะครางอู้อี้ในลำคอแล้วทรุดฮวบลงไปอีกครั้ง“อ๊า!”การล้มพับลงไปของเขาในครั้งนี้ ทำให้ทาบทับลงบนร่างของหลิวหยวนอินอีกครั้งและทำให้หลิวหยวนอินแผดเสียงกรีดร้องออกมาอีกครั้งเช่นกันแต่เมื่อเทียบกับเสียงกรีดร้องของนางแล้ว โต้วจื่อไห่แทบจะร้องไห้ออกมา เขารีบพลิกตัวลงจากแผ่นหลังของนาง นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นพลางมองดูผู้คนเบื้องหน้าด้วยความเจ็บปวด“ข้า... ข้าไม่ระวังจนข้อเท้าพลิก...”เมื่อหลิวจิ่งอู่เห็นภาพนั้น ใบหน้าชราก็หมองคล้ำดำทะมึนลงทันทีโดยเฉพาะตอนที่โต้วจื่อไห่ล้มทับลงบนร่างบุตรสาวคนเล็กเป็นครั้งที่สอง เขาแทบจะพุ่งเข้าไปถีบคนอยู่แล้วเขาปรายตามองเยี่ยนหรงซีที่อยู่ด้านข้างเยี่ยนหรงซีไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองมากนัก ทว่าสีหน้านั้นมืดครึ้มยิ่งนักฝูหลินรีบเข้าไปพยุงคน “คุณหนูรอง ท่านหกล้มบาดเจ็บหรือไม่ขอรับ?”น้ำตาของหลิวหยวนอิน

เพียงแต่ไม่รู้ว่าตรงนั้น...นางค่อย ๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเยี่ยนหรงซีออกอย่างช้า ๆ...เป็นอย่างที่แม่นมจางกล่าวไว้ ในน้ำชานั้นผสมสิ่งอื่นลงไป แม้เยี่ยนหรงซีจะหมดสติไปแล้ว ทว่าร่างกายกลับร้อนผ่าว อีกทั้งยังตื่นตัวผิดปกตินางยังไม่ทันได้ตื่นตาตื่นใจกับกล้ามเนื้ออันตึงแน่นกระชับของเขา ก็ถูกจุดสำคัญบางแห่งดึงดูดสายตาไปจนหมดสิ้น ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีขนาดมหึมาเช่นนี้นางปรายตามองออกไปนอกประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะปล่อยม่านเตียงลงด้วยใบหน้าแดงก่ำ จากนั้นก็ขบริมฝีปากปีนขึ้นไปบนร่างของเขา.........เมื่อเยี่ยนหรงซีลืมตาขึ้น ใบหน้าก็พลันดำทะมึนลงในชั่วพริบตาเขาไม่เพียงแต่เปล่าเปลือยไร้อาภรณ์ บนร่างยังมีสตรีหมอบทับอยู่ ที่ทำให้เขารับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นก็คือ ร่างกายของพวกเขายังคงเชื่อมต่อกันอย่างแนบสนิท“หลิวหยวนอิน!” เขาแผดเสียงตวาดลั่น และผลักสตรีที่เปลือยเปล่าบนร่างออกไปอย่างเกรี้ยวกราด“อ๊า!” หลิวหยวนอินกรีดร้องพลางกลิ้งตกลงไปด้านในเตียงถูกเขาผลักแรงถึงเพียงนั้น ไม่ต้องพูดถึงความเจ็บปวด ร่างกายของพวกเขาก็หลุดออกจากกันตามไปด้วยเยี่ยนหรงซีไม่เปิดโอกาสให้นางได้ตั้งสติ ตบฉ