Semua Bab กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Bab 291 - Bab 300

เยี่ยนซื่อหยวนลูบศีรษะของนาง ริมฝีปากบางที่เย็นชาและแข็งกระด้างพลันยกยิ้มขึ้น “ดูเหมือนว่าพวกเราจะประเมินนางต่ำเกินไป”สีหน้าของหลิวชิงซวี่พลันมืดครึ้ม “ในจวนคุ้มกันแน่นหนาถึงเพียงนี้ นางยังสามารถหนีออกไปได้ในสภาพนั้น วิชาตัวเบาของนางจะต้องล้ำเลิศเพียงใดกัน? เสด็จพี่ทรงทราบหรือไม่เพคะ?”เยี่ยนซื่อหยวนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าจะไปตรวจสอบกับเสด็จพี่ให้แน่ใจ”จากนั้นเขาก็เรียกอวี๋ฮุยเข้ามาใกล้ ๆ แล้วกระซิบสั่งการสองสามประโยคอวี๋ฮุยจากไปอย่างรวดเร็วหลิวชิงซวี่รู้ดีว่า เขาให้อวี๋ฮุยไปตรวจสอบข่าวกับองครักษ์จินฉีที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดทว่าต่อหน้าฝ่าบาทและฮองเฮา พวกเขาก็ไม่สะดวกใจนักที่จะพูดว่าในจวนมีองครักษ์เงาซุ่มซ่อนอยู่เพียงชั่วจิบชา อวี๋ฮุยก็กลับมาปรากฏตัวเบื้องหน้าสองสามีภรรยาเมื่อได้ฟังเขารายงานจบ ไม่เพียงแต่หลิวชิงซวี่จะตกตะลึงจนตาค้าง แม้แต่เยี่ยนซื่อหยวนที่ปกติเป็นคนไม่ค่อยแสดงสีหน้าใด ๆ ก็ยังเผยสีหน้าเหลือเชื่อออกมาสองสามีภรรยาสบตากัน ชั่วครู่หนึ่งถึงกับมืดแปดด้าน ไม่รู้จะจัดการกับปัญหานี้อย่างไรตามคำบอกเล่าของคนในหน่วยองครักษ์จินฉี หลวี่กุ้ยเฟยไม่เพียงแต่ทุบ

“ข้าก็แค่กลัวว่านางจะหลบหนีไปก็เท่านั้น!” เยี่ยนเฉินหาวโพล่งออกมา ทว่าพูดจบเขากลับเม้มริมฝีปากแน่นอย่างทำตัวไม่ถูก แสร้งทำเป็นมองไปรอบ ๆ จากนั้นก็เร่งเร้าด้วยความรำคาญใจ “อย่ามัวมาชักช้ากับข้า รีบไปหาคนเดี๋ยวนี้!”“อ่ะแฮ่ม... พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะพยายามอย่างสุดความสามารถ” เยี่ยนซื่อหยวนยักไหล่ ก้มหน้าตอบรับเขาเพียงแค่พยายามอย่างสุดความสามารถ ส่วนจะหาพบหรือไม่ นั่นก็โทษเขาไม่ได้แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนขององครักษ์นายหนึ่งดังมาจากไกล ๆไม่นานนัก เกาฉุนก็วิ่งกระหืดกระหอบมาอยู่เบื้องหน้าเยี่ยนเฉินหาว ปาดเหงื่อพลางกราบทูลว่า “ฝ่าบาท ทางด้านโน้นพบศพแม่นมเฉิน แล้วก็รองเท้าที่พระสนมกุ้ยเฟยสวมใส่ข้างหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยนเฉินหาวใช้วิชาตัวเบาเหินร่างไปตามทิศทางที่เขาชี้ทันทีเยี่ยนซื่อหยวนก็ไม่ได้ชักช้า ติดตามไปอย่างกระชั้นชิดริมหน้าผาสูงชัน แม่นมเฉินนอนหงายหน้าอยู่กลางดงพงหนาม นัยน์ตาเบิกโพลง สิ้นใจไปนานแล้ว ส่วนด้านข้างนาง มีรองเท้าปักลวดลายประณีตข้างหนึ่งห้อยอยู่บนกิ่งไม้ บริเวณริมหน้าผายังมีรอยเท้าสะเปะสะปะ และร่องรอยการลื่นไถลเมื่อมองดูบนร่างของแม่นมเฉิน เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อย ใ

“เช่นนั้นพระชายาต้องการให้ข้าน้อย...” เสิ่นจงหมิงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ไม่เข้าใจความหมายของนางเลยแม้แต่น้อย“เห็นแก่ที่ท่านเป็นขุนนางมาหลายปี ยึดมั่นในหน้าที่ จงรักภักดีและทุ่มเทรับใช้ฝ่าบาทและราชสำนัก เรื่องที่ท่านลอบสังหารข้า ข้าจะจดจำไว้ก่อนชั่วคราว นับจากนี้ไปต้องการให้ท่านทำความดีไถ่โทษ ทุ่มเทแรงกายแรงใจถวายงานรับใช้ฝ่าบาทและราชสำนัก ห้ามมีข้อผิดพลาดเป็นอันขาด! ท่านยินยอมหรือไม่?”เสิ่นจงหมิงตกตะลึงจนราวกับคนโง่งม เบิกตากว้างมองนางอย่างเหม่อลอยเขาคิดว่าหลิวชิงซวี่จะลดฐานะเขาเป็นทาส นับจากนี้ไปต้องเป็นบ่าวในจวนอ๋องเจินใครจะรู้ว่ากลับกลายเป็น...“เหตุใดกัน หรือท่านยังไม่ยินยอม?” เยี่ยนซื่อหยวนเอ่ยปากด้วยความไม่พอใจเสิ่นจงหมิงถึงเพิ่งได้สติ น้ำตาร่วงหล่นจากเบ้าตาทันที โขกศีรษะให้พวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความตื่นเต้น “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา! ขอบพระทัยอ๋องเจินที่ทรงเมตตา! ขอบพระทัยพระชายาอ๋องเจินที่ทรงเมตตา!”จะโทษที่เขาตื่นเต้นจนน้ำตาอาบใบหน้าก็ไม่ได้ เดิมทีเขามาเพื่อยอมรับผิดและรับโทษ ผลปรากฏว่าหลิวชิงซวี่ไม่เพียงไม่เอาชีวิตของเขา แต่ยังต้องการให้เขารับใช้ราชสำนักต่อไป

ไทเฮาฉวีปั้นพระพักตร์ตึงตรัสว่า “หลายปีมานี้ สกุลเยี่ยนของพวกเราไม่เคยปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างอยุติธรรม ทว่าพวกเขากลับแทบจะรอให้เจ้ารีบสละราชบัลลังก์โดยเร็ว เพื่อให้รัชทายาทขึ้นเป็นฮ่องเต้ ความคิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนี้ ทำเป็นเหมือนไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เพียงเท่านี้ข้าก็ชิงชังพวกเขายิ่งนัก!” ฮ่องเต้พระโอรสของนางเพิ่งจะสี่สิบต้น ๆ กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ ทว่าบางคนกลับหวังให้พระโอรสของนางสละราชบัลลังก์ ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้นางก็ทรงกริ้วขึ้นมา“ลูกจะจัดการให้เรียบร้อยพ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่โปรดอย่าได้กริ้วเพราะคนเหล่านี้เลย ระวังจะเสียพระวรกาย” เยี่ยนเฉินหาวประทับยอง ๆ อยู่ข้างกายนางพลางตรัสปลอบอย่างอดทน“ทางด้านฮองเฮาล่ะ เจ้าไปมาหรือยัง?” ไทเฮาฉวีอารมณ์เย็นลงบ้างแล้ว จึงตรัสถามขึ้นกะทันหัน“เสด็จแม่ทรงคิดว่าลูกควรไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?” สีพระพักตร์ของเยี่ยนเฉินหาวมืดครึ้มลงเล็กน้อย“เรื่องของพวกเจ้าสามีภรรยา ข้าไม่เคยเข้าไปยุ่ง ทว่าฮองเฮานั้นทำเอาข้าผิดหวังเกินไปจริง ๆ!” เมื่อกล่าวถึงสะใภ้ใหญ่ ไทเฮาฉวีก็ส่ายพระพักตร์พลางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า “ไม่ว่านางจะเสแสร้งอย่างไร ข้าก็หลับตาข้างหนึ่งลืม

หลิวชิงซวี่ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใด“ชิงซวี่... ขอบใจเจ้านะ...” เนิ่นนานทีเดียว หลวี่จื่อเฉวียนถึงได้เอ่ยปากด้วยเสียงสะอื้น“พี่สะใภ้เล็ก ท่านทานอะไรเสียหน่อยเถิด ข้าเองก็ไม่รู้ว่าท่านชอบทานอะไร จึงให้แม่นมซิ่วจัดเตรียมมาให้ตามสมควร” หลิวชิงซวี่ยิ้มพลางคะยั้นคะยอให้นางกินหลวี่จื่อเฉวียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แต่เดิมทั้งกลมทั้งโตอยู่แล้วบัดนี้บวมเป่งราวกับผลท้อ ทว่าสภาพของนางในยามนี้กลับไม่ได้ดูน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันยิ่งดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกรังแก ซึ่งชวนให้รู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งกว่าท่าทีน่าทะนุถนอมเสียอีก“ชิงซวี่ เจ้าจะไม่ถามข้าหน่อยหรือว่าเหตุใดข้าถึงทำเช่นนั้น? ทำให้พวกเจ้าต้องตามหาข้าเสียนาน เจ้าไม่โกรธข้าเลยหรือ?”“พี่สะใภ้เล็กคิดมากไปแล้ว ข้าขอบคุณท่านแทบไม่ทัน จะไปโกรธได้อย่างไร?” หลิวชิงซวี่ยิ้มพลางเลิกคิ้วขึ้น“ขอบคุณข้า?” หลวี่จื่อเฉวียนมีสีหน้าไม่เข้าใจ“ไม่ปิดบังพี่สะใภ้เล็ก ข้ากับฮองเฮาซูมีความบาดหมางกันอยู่บ้าง กำลังกลัดกลุ้มอยู่พอดีว่าจะจัดการนางไม่ได้ การที่พี่สะใภ้เล็กสังหารแม่นมเฉิน ก็เท่ากับได้ตลบหลังฮองเฮาซู ถือว่าได้ช่วยล้างแค้นแทนข้าแล้ว”“ข้