Lahat ng Kabanata ng กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Kabanata 421 - Kabanata 430

เมื่อเห็นผู้คนทั่วทั้งตำหนักยังคงวิพากษ์วิจารณ์ภาพวาดของนาง หลิวชิงซวี่ก็ยกยิ้มที่มุมปากแล้วเดินกลับไปที่กลางตำหนักอีกครั้ง“ขุนนางทุกท่าน เสียงพิณพวกท่านก็ได้ฟังแล้ว ภาพวาดก็ได้ชมแล้ว ลำดับต่อไปควรจะเป็นบทกวีแล้วกระมัง?”น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลของนางที่เปล่งออกมาให้ดังขึ้น ทั่วทั้งตำหนักก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้งทว่าคราวนี้ สายตาเย้ยหยันลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด จนแทบจะมองไม่เห็นแล้ว ที่มากยิ่งกว่าคือการจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลังผ่านการแสดงความสามารถไปสองอย่าง ทุกคนต่างก็ได้เห็นถึงการแสดงที่ล้ำเลิศอย่างหาที่เปรียบมิได้ของนาง ความตกตะลึงในใจยังไม่ทันเลือนหาย แต่นางกลับต้องการจะแสดงความสามารถด้านบทกวีของตนอีก...หลิวชิงซวี่ยิ้ม จากนั้นกล่าวต่อ “ข้าด้อยความสามารถ ปกติแล้วก็มิได้ศึกษาค้นคว้าด้านบทกวีมากนัก จนถึงทุกวันนี้ก็เพียงแค่รวบรวมเรียบเรียงตำราขึ้นมาได้สองสามเล่ม วันนี้ไม่อยากให้ทุกคนต้องเสียเวลามากเกินไป จึงนำตำราเหล่านี้มาให้ทุกท่านได้ลองอ่านชม หากมีข้อบกพร่องประการใด ขอขุนนางทุกท่านโปรดชี้แนะด้วย”สิ้นเสียงของนาง เจียงเสี่ยวชีก็ประคองตำราไม่กี่เล่มเดินเข้ามาอยู่

ดวงตาของขุนนางผู้นั้นปรากฏความอับอายเล็กน้อย ก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าแท่นประทับทองคำ แล้วกราบทูลด้วยความคับข้องใจ“ขอฝ่าบาททรงพิจารณา กระหม่อมมิได้เป็นอย่างที่พระชายาอ๋องเจินกล่าว!”เยี่ยนซื่อหยวนแค่นหัวเราะเยาะ “ใต้เท้าจาง วันนี้ข้าเพิ่งจะได้รู้ว่า ในฐานะขุนนาง ไม่เพียงแต่สามารถประทานอภัยให้คนผิดแทนพระชายาชินอ๋องได้ แต่ยังสามารถตัดสินความแทนกษัตริย์ได้อีกด้วย!”ขุนนางผู้นั้นหันขวับทันที ดวงตาจ้องมองเขาด้วยความโกรธแค้นและน้อยเนื้อต่ำใจทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เยี่ยนเฉินหาวก็ตรัสขึ้นด้วยพระพักตร์เคร่งขรึม “นำตัวจางเหวินเจี๋ยออกไป เนรเทศกลับภูมิลำเนาเดิมไปเป็นทาส!” เมื่อทอดพระเนตรเห็นองครักษ์หน้าพระที่นั่งยังคงยืนตกตะลึงอยู่ พระองค์ก็ทรงกริ้วมาก “ยังไม่รีบลากตัวพวกมันออกไปให้ข้าอีก หรืออยากให้ข้าตัดหัวพวกเจ้า?”องครักษ์หน้าพระที่นั่งต่างพากันสะดุ้งเฮือก ไม่กล้าลังเลอีกต่อไป รีบตรงไปยังทั้งสามคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นขุนนางแซ่จางถึงกับหน้าถอดสี คาดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะมีจุดจบเช่นนี้!เขาส่งสายตาไปทางซูปิ่งเฉิงโดยสัญชาตญาณซูปิ่งเฉิงหน้าดำคร่ำเครียด แม้จะรับรู้ถึงสายตาเว้าวอนขอค

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ไม่จำเป็นต้องให้เขามาใส่ใจ!เรื่องราวในวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเขาได้ยินมาแล้ว ตอนนี้ต่อให้เยี่ยนหรงซีจะหวังดีเข้ามาช่วย เขาก็ไม่กล้าส่งคนให้เยี่ยนหรงซีอยู่ดีแม้ว่าเขาจะรังเกียจองค์หญิงแห่งแคว้นต้าเซียงผู้นี้มาก และมักจะรู้สึกว่านางสมองไม่ค่อยดีนัก แต่นางกับน้าสะใภ้เล็กของเขาเป็นฝาแฝดกัน หากองค์หญิงผู้นี้มาเกิดเรื่องต่อหน้าต่อตาเขา เขาก็ไม่รู้จะไปอธิบายกับน้าสะใภ้เล็กอย่างไร!ฉู่จงหลิงกล่าวด้วยความโกรธแค้นว่า “ข้าไม่ได้ลื่นตกน้ำ ข้าถูกคนตามล่าจนต้องลงไปในน้ำต่างหาก!”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวอวี้หางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เขาก้มมองนาง “ถูกคนตามล่า? ถูกผู้ใดตามล่า?”ฉู่จงหลิงถลึงตาใส่เยี่ยนหรงซีและนางกำนัลทั้งสอง แววตาคู่สวยแฝงไปด้วยความปรปักษ์ เห็นได้ชัดว่ากำลังเตือนไม่ให้พวกเขาเข้ามาใกล้นางอีกจากนั้นจึงหันไปกล่าวกับเซียวอวี้หาง “มีนางกำนัลคนหนึ่งทำน้ำชาหกใส่ข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ แม่นมจวีกลัวว่าข้าจะจับไข้จึงพาข้าออกมา คิดจะหาสถานที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ใครจะไปรู้ว่าพอออกมาก็พบขันทีผู้หนึ่ง เขาบอกว่าจะนำทางให้พวกเรา พวกเราไม่ทันระแวงจึงตามไป ทว่าเ

ฉู่จงหลิงอ้าปาก คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ทำเพียงมองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปด้วยสายตาละห้อยในตอนที่นางคิดว่าตัวเองถูกทิ้งไว้ที่นี่แล้ว เซียวอวี้หางก็พลันเดินกลับมา ซ้ำยังยกกระถางไฟเข้ามาวางไว้ข้างเตียงถ่านไม้ในกระถางไฟเพิ่งถูกเผาจนร้อนแดงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ถึงฤดูหนาว แต่สำหรับฉู่จงหลิงที่แช่น้ำเย็นมา การทำให้ร่างกายอบอุ่นก็เป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่งเมื่อมองดูใบหน้าของเซียวอวี้หางที่มีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายเพราะความร้อนจากกระถางไฟ แววตาของนางก็ฉายแววซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที “ขอบ... ขอบใจ... ฮัดชิ้ว!”เซียวอวี้หางไม่ได้ตอบรับคำนาง เขาใช้แขนเสื้อกว้างเช็ดหน้าลวก ๆ จากนั้นก็กลับไปนั่งที่โต๊ะตามเดิมสีหน้าของเขาดูไม่สบอารมณ์เลยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าบูดบึ้งยิ่งนัก ราวกับเพิ่งตกลงไปในท่อระบายน้ำเหม็น ๆ อย่างไรอย่างนั้นแต่ฉู่จงหลิงกลับไม่แสดงความไม่พอใจกับใบหน้าบูดบึ้งของเขาอย่างที่หาได้ยาก ซ้ำยังเอ่ยชมเขาขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าที่ดูไม่เอาไหน จะมีจิตใจดีทีเดียว”หางตาของเซียวอวี้หางกระตุก หากสายตาสามารถทำร้ายคนได้ เขาค

หลิวชิงซวี่ถึงกับพูดไม่ออก ขาดแค่คุกเข่าให้นางแล้วเท่านั้น!เขาอุตส่าห์หวังดีช่วยนาง นางกลับจะให้เขารับผิดชอบ ไม่ตอบแทนบุญคุณก็แล้วไปเถอะ ยังคิดจะ ‘เอาแค้นตอบแทนคุณ’ อีก...เยี่ยนซื่อหยวนทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ เขาโอบหลิวชิงซวี่เข้ามาไว้ข้างกาย หันหลังแล้วเดินจากไปทันที“นี่...” ฉู่จงหลิงคิดจะตามไป“องค์หญิง โปรดตามข้าน้อยไปที่ตำหนักหมิงเย่ว์เถิด” เจียงเสี่ยวชียื่นมือเข้ามาขวางนางไว้ได้ทันท่วงทีฉู่จงหลิงก้มลงมองชุดนางกำนัลของตนเอง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะจามออกมาอีกครั้งแม้นางจะอยากตามไปมากเพียงใด แต่เมื่อลองคิดดูแล้วก็ล้มเลิกความตั้งใจอย่างไรเสียท่านโหวน้อยนั่นก็หนีไม่พ้น นางไม่เห็นต้องรีบร้อนในตอนนี้เลย!ภายในตำหนักงานเลี้ยงหลังจากเยี่ยนซื่อหยวนและหลิวชิงซวี่จากไป ทุกคนก็กลับเข้าประจำที่ เสียงดนตรีบรรเลงแว่วหวาน การร่ายรำดำเนินต่อไป ตำหนักงานเลี้ยงที่ดูเหมือนจะคึกคักเช่นเดิม กลับมีบรรยากาศที่ยากจะบรรยายเพิ่มเข้ามาอย่างน่าประหลาดขุนนางที่ก่อนหน้านี้ยังดื่มสุราพูดคุยกันอย่างเบิกบานใจ หลายคนกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด ราวกับถูกสกัดจุดใบ้ก็ไม่ปานแม้เซี่ยอวิ๋นเม่าและจางเหวินเจี๋