ส่วนทางด้านของหลิวชิงซวี่ไทเฮาฉวีดึงมือของนางมากุมไว้ ทรงแย้มสรวลจนหุบพระโอษฐ์ไม่ลง“ซวี่เอ๋อร์ของเราช่างเก่งกาจนัก วันนี้ทำให้แม่เปิดหูเปิดตาจริงๆ! ดี ดี... ฮ่าๆ ... !”“เสด็จแม่ ผู้อื่นชมก็ช่างเถิด ท่านอย่าเย้าแหย่ตามพวกเขาเลย ซวี่เอ๋อร์จะเขินอายเอานะเพคะ” หลิวชิงซวี่ประคองแขนพลางออดอ้อนนางไม่ลืมที่จะปรายตามองไปทางนายท่านซื่อคืนนี้บุรุษผู้นี้มิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เอาแต่จดจ้องมาที่นาง จ้องเสียจนนางรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นคู่สามีภรรยา ‘ส่งสายตาสื่อรัก’ ไทเฮาฉวีที่ยืนอยู่ตรงกลางก็ทรงกลั้นสรวลไว้ไม่อยู่ ทรงจูงมือหลิวชิงซวี่จากทางขวามาทางด้านซ้าย แล้วผลักนางเข้าไปในอ้อมอกของบุตรชายคนเล็กหลิวชิงซวี่ไม่คาดคิดเลยว่าแม่สามีผู้สูงศักดิ์ของตนจะใช้ ‘ไม้นี้’ ทำให้นางหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายในทันทีโดยเฉพาะท่อนแขนที่ตวัดรัดรอบเอวในชั่วพริบตา ตรึงนางไว้แนบกับแผงอกกว้างของเขาอย่างมั่นคง ใบหน้าของนางยิ่งร้อนผ่าวราวกับจะลุกเป็นไฟ“อย่าซนสิ...” นางเงยหน้าขึ้นมองค้อนเขาพลางพยายามผลักออกทั่วทั้งตำหนักมีผู้คนอยู่นับร้อย แม้นางจะหน้าหนาเพียงใด ก็ย่อมไม่กล้าพลอดรักกับเขาใน
Ler mais