Semua Bab กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Bab 301 - Bab 310

ก็แค่รังเกียจที่เมื่อคืนเขาเกือบจะไปขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มของพวกเขา วันนี้ถึงได้จงใจจูงเขาออกมาเดินเล่น เพื่อให้เขาได้ดูท่าทางรักใคร่ปานจะกลืนกินของพวกเขาให้เต็มตา! สำหรับเรื่องนี้ ในใจของเขารู้สึกดูแคลนอย่างลึกซึ้งก็แค่มีภรรยาไม่ใช่หรือ มีอันใดให้น่าภาคภูมิใจนัก?จู่ ๆ ก็มีคนผู้หนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาจากด้านข้างอวี๋ฮุยยังไม่ทันตั้งตัว จึงถูกอีกฝ่ายชนเข้าอย่างจังเขาร่างกายกำยำล่ำสัน อีกฝ่ายไม่เพียงชนเขาไม่ล้ม กลับเป็นฝ่ายกระเด็นออกไปเอง และล้มก้นกระแทกพื้นเมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด อวี๋ฮุยถึงเพิ่งพบว่าอีกฝ่ายเป็นสตรี พลันถลึงตาดุร้ายใส่นางทันที “ไม่มีตาหรืออย่างไร?”หญิงสาวกำลังจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น เมื่อเห็นท่าทางดุร้ายราวกับเทพมารของเขา ก็ทั้งร้อนรนทั้งหวาดกลัว “ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ...”แม้อวี๋ฮุยจะไม่พอใจในความซุ่มซ่ามของนาง ทว่าตนเองก็ไม่ได้เสียหายอันใด อีกทั้งยังเป็นสตรี เขาจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อยกำลังคิดจะเดินจากไป ผลปรากฏว่าหญิงสาวลุกขึ้นจากพื้น ดึงชายเสื้อของเขาไว้แล้วหลบไปอยู่ด้านหลังเขาอวี๋ฮุยหน้าดำทะมึน “...”หลิวชิงซวี่และเยี่ยนซื่อหยวน

“แม่นางรักษาตัวด้วย พวกเราไปล่ะ” หลังจากได้รับสายตาส่งสัญญาณบ่งบอกถึงความรำคาญจากนายท่านซื่อ นางก็รีบโบกมือให้หญิงสาว แล้ววิ่งไปอยู่ข้างกายนายท่านซื่ออวี๋ฮุยก้าวเท้ายาว ๆ ตามพวกเขาไป ราวกับกลัวว่าจะถูกพวกเขาทอดทิ้งอย่างไรอย่างนั้นหญิงสาวเห็นพวกเขาจากไป ก็ยืนเหม่อมองอยู่กับที่เนิ่นนาน เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะลับสายตาไป ก็รีบสับเท้าวิ่งตามพวกเขาไปทันที“พระชายา ข้าน้อยเห็นว่า พวกเราหาที่พักกันสักประเดี๋ยวดีหรือไม่ขอรับ” จู่ ๆ อวี๋ฮุยก็เสนอขึ้นหลิวชิงซวี่จะไม่รู้จุดประสงค์ของเขาได้อย่างไร? นางปรายตามองไปด้านหลัง แย้มยิ้มพลางหยอกเย้า “เป็นอะไรไป ชายอกสามศอกอย่างเจ้า ยังกลัวแม่หญิงตัวเล็ก ๆ จะจับกินหรืออย่างไร?”“พระชายา...” อวี๋ฮุยปั้นหน้าตึง“ท่านอ๋อง ท่านคิดเห็นว่าอย่างไรเพคะ?” หลิวชิงซวี่เลิกคิ้วให้นายท่านซื่อของตนเองอย่างมีความนัยเยี่ยนซื่อหยวนหันไปมองอวี๋ฮุย จู่ ๆ ก็ยกยิ้มมุมปาก “เจ้าเองก็อายุมิใช่น้อย ๆ แล้ว”อวี๋ฮุยเอามือกุมหน้าอกราวกับบอบช้ำภายในขึ้นมาทันที เอ่ยด้วยใบหน้าเหมือนจะร้องไห้ว่า “ท่านอ๋อง เหตุใดท่านถึงไม่จริงจังเหมือนพระชายาแล้วล่ะพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมไม่สนใจส

“ทำไม ข้าพูดผิดตรงไหน? ท่านที่เป็นถึงแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน เพื่อความใคร่ส่วนตัวของลูกชาย ท่านถึงกับไร้คุณธรรมจริยธรรม ไร้สิ้นซึ่งยางอายแล้วอย่างนั้นหรือ!” หลิวชิงซวี่ตวาดด่าลั่นนางเหลืออดแล้วจริง ๆ!หากเป็นผู้อื่นทำเรื่องเช่นนี้ นางยังพอจะสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้บ้าง ทว่าคนตรงหน้ากลับมีชื่อว่าเป็นบิดาของนาง การมีพ่อเช่นนี้ ถือเป็นความอัปยศอดสูของนางไปกี่ชาติภพกัน!“เจ้า!” ใบหน้าของหลิวจิ่งอู่เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาวด้วยความโกรธจัด ทว่าจนใจที่ข้างกายบุตรสาวมีภูเขาน้ำแข็งตั้งตระหง่านอยู่ ต่อให้ในอกจะร้อนรุ่มด้วยโทสะเพียงใด เขาก็ไม่กล้าระเบิดมันออกมา“อวี๋ฮุย! พาแม่นางคนนั้นกลับจวนอ๋องเจิน ข้าอยากจะรู้นักว่าใครจะกล้ามาแย่งคนถึงจวนอ๋องเจิน!” จู่ ๆ หลิวชิงซวี่ก็ออกคำสั่งกับอวี๋ฮุย โดยไม่ไว้หน้าหลิวจิ่งอู่เลยแม้แต่น้อยในตอนนั้นตระกูลหลิวขัดขวางไม่ให้นางแต่งกับรัชทายาทอย่างไร นางยังจำได้แม่นยำ แม้นางจะนึกขอบคุณที่ไม่ได้แต่งกับคนวิปริตอย่างรัชทายาท ทว่าเจตนาและวิธีการบีบคั้นคนของตระกูลหลิวนั้น นางจำฝังใจจนเข้ากระดูกดำบัดนี้เพื่อหลิวหยวนเจี๋ยที่เป็นลูกนอกสมรสผู้นั้น หลิวจิ่งอู่ถึงกับไม่เสียดาย

ส่วนหลิวจิ่งอู่ที่รีบรุดมาถึง เมื่อเห็นบ่าวรับใช้ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น ก็โกรธจัดจนทนไม่ไหวเช่นกัน“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”หลิวหยวนเจี๋ยชะงักหมัด หันกลับไปถลึงตาใส่เขา พลางเอ่ยเย้ยหยัน “แม้แต่สตรีเพียงคนเดียวยังพาตัวกลับมาไม่ได้ ยังจะเป็นแม่ทัพประสาอะไร!”“เจ้าลูกไม่รักดี!” หลิวจิ่งอู่ด่าทอหน้าดำหน้าแดง ถูกบุตรสาวคนโตทำให้โมโหจนเสียหน้ามาแล้ว คิดไม่ถึงว่าพอกลับมายังต้องมาถูกบุตรชายหยามเกียรติอีก!“ทำไม ข้าพูดไม่ถูกหรือ? แค่เด็กกำพร้าคนเดียวท่านยังจับตัวกลับมาไม่ได้ ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือไร?” หลิวหยวนเจี๋ยเอ่ยเย้ยหยันอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้เมื่อมองดูท่าทางยโสโอหังของบุตรชาย หลิวจิ่งอู่ก็โกรธจนไฟสุมทรวง เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ก้าวไปข้างหน้าแล้วตบฉาดลงบนใบหน้าที่ทั้งเย่อหยิ่งและไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนั้นอย่างแรงเสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวต่อให้หลิวหยวนเจี๋ยจะอวดดีเพียงใด ก็ยังถูกตบจนมึนงงไปชั่วขณะพ่อบ้านเฒ่าฝูหลินกับบรรดาบ่าวรับใช้ต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน ต้องรู้ก่อนว่า ปกติแล้วท่านแม่ทัพของพวกเขารักและตามใจคุณชายน้อยมาก ไม่เพียงแต่คุณชายน้อยอยากได้อะไรก็หามาให้ กระทั่งเพ

หลิวชิงซวี่ยังพอข่มใจได้หากไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นของนาง แต่พอฟังจบก็แทบจะยกเท้าถีบนางเสียให้ได้“น้องหญิง ด้วยความฉลาดของเจ้า คงไม่ใช่ว่าไม่รู้กระมังว่ารัชทายาทคิดอย่างไรกับข้า? การที่เจ้าจะให้ข้าไปพูดแทนรัชทายาทต่อหน้าท่านอ๋อง ข้าดูแล้วเจ้าไม่ได้อยากช่วยรัชทายาทหรอก แต่เจ้าอยากให้ข้าตายเร็วขึ้นมากกว่า?”“พี่หญิงใหญ่ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงอยากให้รัชทายาทได้รับการอภัยจากเสด็จอาเล็กก็เท่านั้น” หลิวหยวนอินร้องไห้หนักกว่าเดิม น้ำหูน้ำตาไหลพรากจนแทบจะเช็ดไม่ทัน “ท่านเองก็รู้ว่ารัชทายาทไม่ได้ชอบข้า แต่ข้าก็รักเขาอย่างสุดซึ้ง นานทีปีหนเขาถึงจะรู้จักทบทวนความผิดของตนเอง ข้าจึงอยากฉวยโอกาสนี้คว้าหัวใจของเขาเอาไว้ พี่หญิงใหญ่ ท่านช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่? ข้าขอร้องท่านล่ะ!”หลิวชิงซวี่หางตากระตุก มองนางราวกับกำลังมองคนเสียสติอย่างไรอย่างนั้นรักรัชทายาทอย่างสุดซึ้งงั้นหรือ?ปากบอกว่ารัก แต่กลับสวมเขาให้คนที่รักนี่นะ?คนผู้นี้ต้องไร้ยางอายถึงขั้นไหนกัน ถึงกล้าพ่นคำพูดเช่นนี้ออกมาได้?ช่างสมกับคำกล่าวที่ว่าผีเน่ากับโลงผุจริง ๆ สองคนที่ไม่มีแม้แต่ศีลธรรมจรรยามาจับคู่กัน ช่างเหมาะส