All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 351 - Chapter 360

บ้าบอ?คือสิ่งใด มีความหมายว่าอย่างไร?ฉู่จงหลิงฟังความหมายที่นางด่าทอออก ทว่าฟังคำศัพท์ในคำพูดของนางไม่เข้าใจ จึงเดินไปหาเยี่ยนซื่อหยวน เอ่ยถามอย่างฮึดฮัดว่า “อ๋องเจิน รับผิดชอบบ้าบออันใด บ้าบอมีความหมายว่าอย่างไร?”“แค่ก!” เยี่ยนซื่อหยวนเกือบจะสำลักน้ำลายตนเอง เขารีบเก็บซ่อนอาการเสียกิริยาอย่างรวดเร็ว มือกำหมัดจรดริมฝีปาก ตอบกลับว่า “ไม่มีอันใด เป็นเพียงคำติดปากที่พระชายาใช้จนชินเท่านั้น”สำหรับสตรีของตน เขาย่อมเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง เมื่อทำให้นางโกรธจนหาคำมาด่าทอผู้คนไม่ได้ นางก็จะโพล่งคำศัพท์ของโลกใบนั้นออกมาลองคิดดู เขาไม่ได้ยินนางด่าคำว่า ‘บ้าบอ’ ‘ให้ตายเถอะ’ ‘บ้านเจ้าสิ’ เหล่านี้มานานเท่าใดแล้ว?“คำติดปาก?” ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมหน้าของฉู่จงหลิงบึ้งตึง แม้ผู้อื่นจะมองไม่เห็นใบหน้าของนาง ทว่าก็สามารถมองเห็นความโกรธเกรี้ยวและไม่พอใจจากคิ้วเรียวดั่งใบหลิวและดวงตางดงามของนางได้ “ท่านเป็นอ๋องเจินประสาอันใด? นางกล่าวคำศัพท์เลอะเทอะเหล่านั้นท่านก็ไม่คิดจะสั่งสอนบ้างหรือ? หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป จะน่าขายหน้าเพียงใด! เป็นสตรีเหตุใดจึงทำตัวราวกับชายชาตรีที่หยาบกระด้างเช่นนี้ได้?”

“ฉู่จงหลิง ท่านทำตัวให้ปกติหน่อยได้หรือไม่?” หลิวชิงซวี่กำหมัดแน่น เตรียมพร้อมที่จะอาละวาดได้ทุกเมื่อ“ข้าไม่ปกติที่ใดกัน?” ฉู่จงหลิงเห็นว่านางโกรธขึ้นมาบ้างแล้วจริง ๆ จึงเม้มริมฝีปากอย่างน้อยใจ “เรื่องที่เราเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิตกันช้าเร็วก็ต้องประกาศให้โลกรู้อยู่ดี ข้าก็แค่หยั่งเชิงดูเล็กน้อยเท่านั้น มีอันใดไม่ได้หรือ?”พี่น้องร่วมสายโลหิต?พวกเจียงจิ่วนอกจากจะตกตะลึงจนตาค้างแล้ว ยิ่งถูกคำพูดของนางทำให้ตื่นตระหนกตกใจดวงตาแต่ละคู่ล้วนจ้องมองไปยังหลิวชิงซวี่เขม็ง!หากพวกนางเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิตกัน เช่นนั้นพระชายาของพวกเขามิใช่ว่า...หลิวชิงซวี่หมดคำจะเอ่ย ได้แต่จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบฉู่จงหลิงหันไปมองเยี่ยนซื่อหยวน เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แฝงความหมายท้าทายอยู่หลายส่วน “อ๋องเจิน ท่านรักใคร่ทะนุถนอมพระชายาอ๋องเจินถึงเพียงนี้ ย่อมต้องคุ้นเคยกับนางเป็นอย่างดี เช่นนั้นท่านกล้าพนันกับข้าหรือไม่ หากพวกเราแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเครื่องประดับเหมือนกัน ท่านจะสามารถแยกแยะออกได้ในปราดเดียวหรือไม่?”มุมปากของเยี่ยนซื่อหยวนอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นทว่ามิใช่รอยยิ้ม แต่เป็นการเย้ยหยันอย่างเห

นับตั้งแต่ฉู่จงหลิงปลดผ้าคลุมหน้าออก จวนอ๋องเจินที่เดิมทีก็ครึกครื้นอยู่แล้วกลับยิ่งครึกครื้นมากขึ้นไปอีก เหล่าองครักษ์ล้วนต้องทนมองใบหน้าที่เหมือนกับพระชายาของพวกเขาราวกับพิมพ์เดียวกันเดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าทุกวัน เดินไปเดินมาก็แล้วไปเถิด องค์หญิงแห่งแคว้นต้าเซียงผู้นี้ยังมักจะเอ่ยถามพวกเขาเป็นระยะว่า “พวกเจ้าทายสิว่าข้าคือผู้ใด?”เหล่าองครักษ์ “...”ในคราแรกพวกเขายังสับสนมึนงง ใบหน้าสองใบเหมือนกันทุกประการ พวกเขาแยกแยะไม่ออกเลยว่าตกลงแล้วผู้ใดเป็นผู้ใด ทำได้เพียงยืนยันฐานะของนางผ่านแม่นมจวีที่อยู่ข้างกายนางเท่านั้นทว่าเมื่อผ่านไปหลายครั้งเข้า เหล่าองครักษ์ก็ถึงกับพูดไม่ออกอย่างไรเสียพระชายาของพวกเขาก็คงไม่มีทางทำเรื่องโง่เขลาเบาปัญญาเช่นนี้แน่...ส่วนฉู่จงหลิงนอกจากจะคอย ‘สร้างความลำบากใจ’ ให้เหล่าองครักษ์เป็นระยะแล้ว ยังมักจะวิ่งไปหาองค์ชายสิบอีกด้วยเจ้าตัวน้อยในคราแรกก็โง่งมแยกแยะไม่ออกเช่นกัน มักจะร้องเรียก ‘อาสะใภ้เล็ก’ ด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาและว่านอนสอนง่ายเป็นที่สุด ทว่าเมื่อผ่านไปสองครั้ง พอเขาเห็นฉู่จงหลิงก็จะกล่าวออกไปตรง ๆ ว่า “ท่านคือองค์หญิง ไม่ใช่อาสะใภ้เล็กขอ

“นางเป็นฮูหยินแม่ทัพ อีกทั้งยังเป็นมารดาเอกของตระกูลหลิว หากพวกท่านผลีผลามมาตามหาญาติ ไม่เพียงแต่ตระกูลหลิวจะเสียหน้า นางเองก็ยากจะอธิบายต่อผู้คน อย่างไรเสียในตอนนั้นตระกูลหลิวก็มีข้าเป็นคุณหนูสายตรงเพียงคนเดียว” หลิวชิงซวี่กล่าวเสียงต่ำเมื่อยืนอยู่ในมุมมองของมารดาบุญธรรมอย่างมู่ฉิน นางย่อมเข้าใจสถานการณ์และสภาพจิตใจของนางได้ก่อนที่จะป่วยหนักจนเสียชีวิต มู่ฉินน่าจะรู้แล้วว่าหลิวจิ่งอู่มีภรรยาเก็บอยู่นอกจวน ดังนั้นจึงให้ทางแคว้นต้าเซียงมารับคน เพราะมู่ฉินรู้ดีว่า หากไร้ซึ่งการคุ้มครองจากนางแล้ว บุตรีที่เลี้ยงดูมากับมือย่อมไม่มีทางมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีอย่างแน่นอนและในความเป็นจริงแล้ว หลังจากที่มู่ฉินจากไป บุตรสาวบุญธรรมซึ่งเป็นเจ้าของร่างเดิมนี้ก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจริง ๆ บุตรธิดานอกสมรสคู่นั้นพอกลับมาถึงตระกูลหลิว ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งปีก็ทำร้ายบุตรสาวบุญธรรมซึ่งเป็นเจ้าของร่างเดิมนี้จนตาย!หลังจากที่นางทะลุมิติมา ก็ถูกกดขี่ข่มเหงสารพัด หากมิใช่เพราะได้พบกับเยี่ยนซื่อหยวน บัดนี้ถ้านางไม่เร่ร่อนอยู่ข้างนอก ก็คงถูกตระกูลหลิวบีบบังคับให้แต่งเป็นภรรยาผู้อื่นไปแล้ว...ไม่ว่าจะเป็นท

การที่ฉู่จงหลิงผู้นี้ต้องการเลียนแบบนาง นางย่อมไม่คัดค้านทว่าแม่นางผู้นี้จะเลียนแบบให้เหมือนสักหน่อยไม่ได้หรือ! อันใดคือการไม่สมาคมกับพวกคนที่ไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้? หลิวชิงซวี่อย่างนางเป็นพวกดูแคลนคนจนยกยอคนรวย ประจบสอพลอผู้มีอำนาจ และปีนป่ายคบหาผู้สูงศักดิ์เช่นนั้นหรือ?“อะแฮ่ม ๆ!” นางไออย่างหนักหน่วง เพื่อส่งสัญญาณให้ฉู่จงหลิงดูสีหน้าของนางก่อนแล้วค่อยตอบผู้อื่น!ฉู่จงหลิงหันไปมองนาง ก็รับรู้ถึงการบอกใบ้ของนางแล้ว จึงรีบเปลี่ยนคำพูดกับหลิวหยวนอินทันที “ช่างเถิด วันนี้ในจวนคนมาก สวนดอกไม้จอแจ ข้าไม่อยากออกไปเผยโฉมหน้า เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิงพักผ่อนในห้อง”หลิวชิงซวี่ถึงได้พอใจขึ้นมาเล็กน้อยหลิวหยวนอินราวกับเพิ่งจะสังเกตเห็นองค์หญิงที่สวมผ้าคลุมหน้าในยามนี้ จึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อทำความเคารพพร้อมรอยยิ้มแย้ม “อินเอ๋อร์ถวายบังคมองค์หญิงเพคะ คิดไม่ถึงว่าองค์หญิงจะเสด็จมาอวยพรวันคล้ายวันเกิดให้ท่านย่าของพวกเรา อินเอ๋อร์ซาบซึ้งใจยิ่งนักเพคะ”เดิมทีนางคิดจะให้หลิวจิ่งอู่ส่งเทียบเชิญให้แก่องค์หญิงผู้นี้ ผู้ใดจะรู้ว่าหลิวจิ่งอู่กลับบอกนางว่า ไม่ต้องส่งเทียบเชิญ แ