All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 331 - Chapter 340

ความเคลื่อนไหวทางเรือนฮวาอวิ๋นส่งไปถึงเรือนปี้ลั่วอย่างรวดเร็วหลิวชิงซวี่ยังรับประทานมื้อเช้าไม่ทันเสร็จ พอได้ยินว่าองค์หญิงเกิดเรื่อง ก็วางชามและช้อนลง แล้วพาแม่นมซิ่วรีบรุดไปที่นั่นทันทีเมื่อมาถึงหน้าประตูห้องของฉู่จงหลิง ยังไม่ทันได้เข้าไปด้านใน ก็ได้ยินเสียงเจียงจิ่วกำลังโต้เถียงกับหญิงวัยกลางคนที่ชื่อจวีกุ้ยหลานตั้งแต่รู้จักเจียงจิ่วมา นางแทบไม่เคยเห็นเขาโกรธเลย ชายหนุ่มผู้สุภาพเรียบร้อยอย่างเขา นอกจากจะเขินอายเวลาพูดหยอกล้อกับผู้อื่น แล้วก็ไม่เคยโมโหจนหน้าดำหน้าแดงใส่ใคร ทว่าครั้งนี้นางกลับสัมผัสได้ถึงความเดือดดาลในน้ำเสียงของเขา“ข้าบอกพวกเจ้าไปแล้ว ไม่ว่าองค์หญิงจะอาเจียนสิ่งใดออกมาล้วนเป็นเรื่องปกติ ในร่างของนางมีพิษ มิหนำซ้ำพิษยังทำลายไปถึงปอด หากไม่ให้นางอาเจียนออกมา หรือจะให้นางถ่ายออกมาเล่า?”“แม้เจ้าจะพูดมีเหตุผล แต่องค์หญิงของพวกเราไม่เคยมีอาการเช่นนี้มาก่อน หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจะทำอย่างไร? อย่างไรเสียเจ้าก็ควรจะรออยู่ข้าง ๆ รอให้องค์หญิงของพวกเราฟื้นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยไปสิ” จวีกุ้ยหลานไม่เพียงมีน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ทว่าในคำพูดยังแฝงไปด้วยท่าทีหยิ่งผยองวางอ

ที่สำคัญที่สุดคือ ตั้งแต่พระชายาแต่งเข้าจวนมา บรรยากาศในจวนก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ไม่เงียบเหงาเย็นเยียบเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป...“ชิงซวี่!” นายบ่าวทั้งสองกำลังเตรียมตัวกลับเรือนปี้ลั่ว ก็เห็นหลวี่จื่อเฉวียนเดินสวนมา บนใบหน้าแฝงความตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย“พี่สะใภ้เล็ก ท่านมาได้อย่างไร?” หลิวชิงซวี่ยิ้มพลางเดินเข้าไปหา“ได้ยินว่ามีคนหาเรื่องเจียงจิ่ว ข้าเลยตั้งใจมาดูเสียหน่อย” หลวี่จื่อเฉวียนมองไปทางประตูใหญ่ของเรือนฮวาอวิ๋น ขมวดคิ้วเอ่ยถาม “ไม่ได้เกิดเรื่องอันใดขึ้นใช่หรือไม่?”“ไม่มีอะไรหรอก แค่บางคนโรคองค์หญิงกำเริบน่ะ”“องค์หญิงป่วยอยู่ไม่ใช่หรือ? แล้วยังกำเริบโรคอันใดอีก?” หลวี่จื่อเฉวียนมองนางด้วยความงุนงงไม่เข้าใจ“หึ ๆ!” หลิวชิงซวี่ควงแขนนาง เอ่ยกลั้วหัวเราะ “ป่วยอยู่น่ะใช่ แต่โรคสำออยกำเริบนี่สิ ก็เท่ากับป่วยซ้ำซ้อนไม่ใช่หรือ!”พอฟังจนเข้าใจ หลวี่จื่อเฉวียนก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้เช่นกันแต่จะหัวเราะก็ส่วนหัวเราะ นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดเข้าข้างพวกเจียงจิ่ว “ฟังเหมียวจื่อบอกว่า เจียงจิ่วกับอวี๋ฮุยยุ่งกันทั้งคืนเมื่อวาน เพื่อที่จะรักษาองค์หญิงให้หายขาด นึกไม่ถึงเลยว่าพวกนาง

ทั่วทั้งห้องโถงเงียบสงัดไร้เสียงนอกจากเยี่ยนซื่อหยวนแล้ว ทุกคนล้วนราวกับถูกสกัดจุด แม้แต่เสียงก็พลอยแหบแห้งพูดไม่ออกไปด้วยเงียบสงบจนรู้สึกประหลาด“ฮ่า ๆ!” เสียงหัวเราะดังขึ้นจากทางประตูห้องโถงในชั่วพริบตานั้น ผู้คนราวกับถูกคลายจุด ต่างพากันหันไปมองทางประตูฉู่จงหลิงสวมผ้าคลุมหน้าจึงยังมองไม่เห็นสีหน้า ทว่าดวงตางดงามของนางกลับถลึงจ้องมองมาที่นางเช่นเดียวกับแม่นมจวี พอเห็นนางเดินเข้ามาก็ทำราวกับเห็นปีศาจมารร้ายอย่างไรอย่างนั้นแต่หลิวชิงซวี่รู้ดีว่า พวกนางไม่ได้กลัวนางหรอก ทว่าน่าจะเป็นเพราะเยี่ยนซื่อหยวนทำให้พวกนางต้องอับอายขายหน้าต่างหากและหลังจากนางหัวเราะลั่นไปแล้วก็ไม่ได้เก็บงำท่าทีเลยแม้แต่น้อย นางก้าวยาว ๆ เดินผ่านตัวพวกนางไป นั่งคุกเข่าลงข้างกายเยี่ยนซื่อหยวนก่อน แล้วจึงหันไปเร่งเร้าเจียงจิ่ว “เจ้ายังมัวยืนบื้ออยู่อีกทำไม? ไม่อยากได้อาจารย์หญิงแล้วหรือ? อ้อ จริงสิ อย่าลืมไปบอกอาจารย์ของเจ้าด้วยล่ะ ว่าแม้สิ่งที่ท่านอ๋องติดค้างเขาจะชดใช้คืนจนหมดสิ้นแล้ว แต่ทุกคนก็ไปมาหาสู่กันมาหลายปี อย่างไรเสียก็นับว่าเป็นสหายเก่าแก่ ตอนที่เขาแต่งงาน ท่านอ๋องย่อมต้องไปดื่มสุรามงคลด้วยแน

หลิวชิงซวี่ไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย จึงเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “เสด็จพี่วางพระทัยเถิดเพคะ ซวี่เอ๋อร์จะดูแลพี่สะใภ้เล็กและจางเอ๋อร์เป็นอย่างดี รับรองว่าจะเลี้ยงดูสองแม่ลูกให้ขาวอวบจ้ำม่ำแทนพระองค์เลยเพคะ”เยี่ยนเฉินหาวแย้มพระสรวลอย่างเบิกบานพระทัยอีกครั้งเกาฉุนเดินเข้ามาจากนอกห้องโถง โค้งกายทูลว่า “ฝ่าบาท เวลาไม่เช้าแล้ว สมควรเสด็จกลับวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยนเฉินหาวหันไปมองหลวี่จื่อเฉวียน นัยน์ตาฉายแววอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง“ข้ากลับวังก่อน วันหน้าค่อยมาหาเจ้าใหม่”“เพคะ” หลวี่จื่อเฉวียนก้มหน้าขานรับ ก่อนจะเอ่ยว่า “ฝ่าบาท หม่อมฉันไปส่งนะเพคะ”ไม่นานนัก พวกเขาก็ออกจากเรือนติงอวี่ไปฉู่จงหลิงมองส่งพวกเขาจากไป รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ในขณะเดียวกันก็เกิดความตื่นตะลึงขึ้นมาที่ตื่นตะลึงก็คือ ที่แท้สตรีที่สนิทสนมกับหลิวชิงซวี่ผู้นี้กลับเป็นถึงพระสนมของฝ่าบาท!เป็นถึงพระสนม เหตุใดถึงมาพำนักอยู่ในจวนอ๋องเจินได้เล่า?ซ้ำฮ่องเต้ยังไม่ทรงถือสาเลยแม้แต่น้อย!ส่วนที่กระอักกระอ่วนก็คือ ฮ่องเต้แห่งแคว้นอวี้เยียนผู้นี้กลับตรัสกับนางเพียงแค่สองประโยค หรือว่าพระองค์ไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมเยียนนางหรอกหรือ?“อ

ภายในจวนอ๋องเจินหลังจากฉู่จงหลิงจากไป หลิวชิงซวี่กำลังคิดจะเรียกคนไปเก็บกวาดเรือนฮวาอวิ๋นเสียหน่อย ก็ได้ยินเสียงของเซียวอวี้หางดังมาจากนอกประตู“น้าสะใภ้เล็ก! น้าสะใภ้เล็ก! ท่านรีบออกมาเร็วเข้า!”หลิวชิงซวี่หันไปยิ้มถามเยี่ยนซื่อหยวน “สอบเสร็จแล้ว เจ้าหมอนี่ก็เลย ‘ออกจากการกักตัว’ ได้แล้วสินะ?”เยี่ยนซื่อหยวนกระตุกมุมปากกล่าว “น่าจะมาแจ้งข่าวดีกระมัง”เขาเห็นป้ายประกาศผลของสำนักศึกษาหลวงแล้ว ดังนั้นจึงไม่รู้สึกประหลาดใจกับการมาเยือนของเซียวอวี้หางเลยสักนิด“แจ้งข่าวดี? เช่นนั้นดูท่าคงจะสอบได้ไม่เลว มิน่าเล่าเจ้าหมอนี่ถึงได้ตะโกนเรียกเสียร้อนรนปานนี้!” หลิวชิงซวี่พูดกลั้วหัวเราะพลางเดินออกไปนอกประตูห้องพอเซียวอวี้หางเห็นนางก็อดไม่ได้ที่จะจ้องประเมิน แววตานั้นเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ราวกับได้เห็นของแปลกอันใดเข้าหลิวชิงซวี่อดไม่ได้ที่จะลูบหน้าตนเอง จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจอย่างยิ่ง “ท่านโหวน้อย ท่านมองอันใดกัน? ไม่เจอกันพักเดียว จำกันไม่ได้แล้วหรือ?”“เหมือน... เหมือนจริง ๆ ... ไม่สิ... แทบจะถอดแบบกันมาเลยต่างหาก!” เซียวอวี้หางจ้องหน้านางพลางพึมพำกับตนเอง“เหมือนไม่เ