All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 371 - Chapter 380

“พระชายา บ่าวรู้สึกว่าองค์หญิงกับองค์ชายรองช่างเหมาะสมกันเหลือเกินเพคะ” เมื่อเห็นท่าทางมีความสุขของฉู่จงหลิง แม่นมซิ่วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางเอ่ยขึ้น“เฮ้อ!” หลิวชิงซวี่ถอนหายใจออกมาอย่างกะทันหัน“พระชายา ท่านไม่ยินดีกับพวกเขาหรือเพคะ?” แม่นมซิ่วมองนางด้วยความไม่เข้าใจ“หากเป็นผู้อื่น ข้าคงจะยินดีด้วย แต่องค์ชายรอง...” หลิวชิงซวี่ส่ายหน้าพลางกระซิบเสียงเบา “ข้ายอมให้องค์หญิงไม่แต่งเสียยังดีกว่า”เยี่ยนหรงไท่เคยแสดงท่าทีรักใคร่ลึกซึ้งต่อนางเพียงนั้น แต่ตอนนี้กลับจะแต่งงานกับองค์หญิง...หากเขาปล่อยวางจากความรู้สึกเดิมได้แล้วก็ยังดี แต่หากเขาแต่งงานกับองค์หญิงเพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง เช่นนั้นนางยอมให้องค์หญิงไม่แต่งเสียยังจะดีกว่า!แม่นมซิ่วเองก็รู้เรื่องราวมาบ้าง และเข้าใจถึงความกังวลที่แฝงอยู่ในเสียงถอนหายใจของนาง เพียงแต่เรื่องเหล่านี้ไม่อาจพูดออกไปได้ จึงทำได้เพียงเอ่ยปลอบโยน “พระชายา กล่าวกันว่าบุพเพสันนิวาสสวรรค์เป็นผู้กำหนด การที่องค์หญิงปรากฏตัวขึ้น ไม่แน่ว่าอาจเป็นสวรรค์ประทานคู่ครองที่แท้จริงมาให้ก็ได้นะเพคะ ท่านลองวางใจแล้วเฝ้าดูไปก่อนเถิด หากว่าองค์ชายรองหวั่นไหวกับองค์หญ

“ตื่นแล้วหรือ?” เยี่ยนซื่อหยวนวางตำราในมือลง เอื้อมมือไปประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง“ข้าหลับไปนานเช่นนี้ได้อย่างไร? เหตุใดท่านถึงไม่ปลุกข้าเล่า?” หลิวชิงซวี่เอ่ยอย่างแง่งอน“รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?” เยี่ยนซื่อหยวนไม่ตอบแต่กลับย้อนถาม“ไม่มีนี่ กินได้นอนหลับได้ สบายดีมาก” มองเห็นความกังวลในดวงตาของเขา หลิวชิงซวี่ก็หัวเราะออกมาทันที “ข้าก็แค่หลับนานไปหน่อย ท่านคงมิได้คิดว่าข้าเจ็บป่วยเป็นอะไรหรอกกระมัง?”“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!” เยี่ยนซื่อหยวนค้อนใส่นางไปทีหนึ่ง เห็นว่านางกลับมามีเรี่ยวแรงสดใสอีกครั้ง จึงค่อยวางใจลงได้“ท่านอ๋อง องค์รัชทายาทเสด็จมาเพคะ” จู่ๆ แม่นมซิ่วก็รายงานมาจากด้านนอกฉากกั้นเยี่ยนซื่อหยวนมองไปทางฉากกั้น เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “บอกเขาไปว่าข้ากำลังพักผ่อนอยู่กับพระชายา”“เพคะ” แม่นมซิ่วรับคำแล้วถอยออกไป“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เขามาทำไมกัน?” หลิวชิงซวี่เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา“ข้าช่วยทูลขออภัยโทษให้เขาพ้นจากการกักบริเวณ เขาก็ย่อมมาแสดงความขอบคุณ”“หึ!” นางแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “เขาไม่มายอมรับผิดต่อหน้าพวกเรา ก็มาเพื่อขอบคุณ แต่ในสายตาข้านะ หากเขารู้จักผิดชอบชั่วด

สตรีทั้งสองกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ณ ตรงนั้นภายใต้หมัดนั้น เยี่ยนหรงซีล้มลงไปกองกับพื้น ร่างกายแข็งทื่อราวกับกลายเป็นหินไปชั่วขณะเขาถูกต่อยจนมึนงงไปหมดแล้ว...ไม่ หากพูดให้ถูกก็คือ แม้แต่ในความฝันเขาก็คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าลงมือกับตนเอง!และคนที่ลงมือกับเขานั้นยังเป็นหลิวหยวนเจี๋ย น้องชายฝาแฝดของหลิวหยวนอิน น้องเมียของเขาเอง!เมื่อเขาได้สติกลับมา ทั่วทั้งร่างก็แผ่ซ่านไปด้วยไอเย็นยะเยือก สายตาเต็มไปด้วยจิตสังหารในทันที เขาจ้องหลิวหยวนเจี๋ยอย่างดุดัน “เจ้ากล้าทำร้ายข้าเชียวหรือ?”“เป็นท่านที่แตะต้องผู้หญิงของข้าก่อน!” หลิวหยวนเจี๋ยกำหมัดแน่นพลางแผดเสียง อยากจะพุ่งเข้าไปอัดเขาอีกสักรอบและเขาก็ทำเช่นนั้นจริงๆ !เมื่อเห็นภาพเซียงหลิวปรนเปรอเยี่ยนหรงซี เขาไม่เพียงแต่โทสะพลุ่งพล่าน แม้แต่สติสัมปชัญญะก็ถูกเผาไหม้ไปจนหมดสิ้น ดวงตาสีแดงก่ำจ้องเขม็ง แล้วพุ่งไปหาเยี่ยนหรงซีอีกครั้ง...แต่เยี่ยนหรงซีจะยอมให้เขาล่วงเกินเป็นครั้งที่สองได้อย่างไร?คราวนี้ไม่รอให้หมัดของหลิวหยวนเจี๋ยซัดลงมา เขาก็กระโดดขึ้นเสียก่อน และในจังหวะที่หลิวหยวนเจี๋ยพุ่งเข้าใส่จนเสียหลัก เขาก็ถีบเข้าที่บั้นเอวของ

“...” หลิวชิงซวี่แทบจะกระอักเลือดออกมาแม่นมซิ่วที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกนาง ก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะ“จริงสิ!” ฉู่จงหลิงนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็ร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยกับนาง “ข้าได้ยินมาว่าคุณชายตระกูลหลิวผู้นั้นถูกคนซ้อมที่หอนางโลม ดูเหมือนจะบาดเจ็บสาหัสเลยทีเดียว!”“หลิวหยวนเจี๋ยหรือ?” หลิวชิงซวี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน“ก็เขานั่นแหละ!”“อ้อ”เห็นนางไม่มีท่าทีใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ฉู่จงหลิงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เจ้าไม่คิดจะถามหน่อยหรือว่าใครเป็นคนทำร้ายเขา?”หลิวชิงซวี่เอ่ยถามอย่างเกียจคร้าน “ใครล่ะ?”“ได้ยินว่าเป็นรัชทายาท”“...” หลิวชิงซวี่ชะงักไปเล็กน้อย คราวนี้ถึงได้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง “รัชทายาทจะตีเขาทำไม?”“ได้ยินว่าพวกเขาแย่งสตรีกัน”“ท่านไปฟังใครพูดมา?”“ก็ท่านโหวน้อยคนนั้นไงเล่า! ตอนที่ข้าไปที่เรือนติงอวี่ ได้ยินเขาเล่าให้อ๋องเจินฟัง ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในเหตุการณ์ด้วย เห็นกับตาเลยว่ารัชทายาทลงมือตีหลิวหยวนเจี๋ยจนบาดเจ็บ”ในขณะนั้นเอง เยี่ยนซื่อหยวนก็เดินเข้ามาจากด้านนอกหลิวชิงซวี่รีบลุกขึ้นเดินเข้าไปต้อนรับทันที

“อะแฮ่ม!” เยี่ยนซื่อหยวนถลึงตาใส่นาง ใบหูทั้งสองข้างแดงซ่านอย่างผิดปกติ เมื่อเห็นว่าคนในห้องไม่มีทีท่าว่าจะถอยออกไป เขาจึงแสร้งทำหน้าขรึม กล่าวอย่างไม่พอใจ “บอกแล้วมิใช่หรือว่าพระชายาต้องการพักผ่อน พวกเจ้ายังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไม?”แต่ละคนนี่ เหตุใดนับวันยิ่งไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย!“พระชายา ท่านพักผ่อนเถิดเพคะ บ่าวจะไปรออยู่ด้านนอก” แม่นมซิ่วยิ้มพลางขอตัวลา แทบจะอดใจรอออกไปแจ้งข่าวดีไม่ไหวแล้ว“กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” บนใบหน้าของเจียงจิ่วเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดจะอยู่รบกวนพวกเขาสองคนอีกต่อไปในจวนกำลังจะมีซื่อจื่อน้อยแล้ว พอคิดถึงท่าทางดีใจของทุกคน เขาก็รีบหนีไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงฉู่จงหลิงที่ไม่เพียงแต่ไม่มีทีท่าว่าจะจากไปแล้ว ยังเดินเข้าไปเลิกม่านเตียงขึ้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง จ้องมองหน้าท้องแบนราบของหลิวชิงซวี่ราวกับกำลังมองสิ่งแปลกประหลาดหายาก“ได้ยินมาว่าหากท้องกลมจะได้ลูกชาย ท้องแหลมจะได้ลูกสาว แต่ท้องเจ้าแบนราบเช่นนี้ จะดูออกได้อย่างไรว่าเป็นหญิงหรือชาย?”“...?!” สองสามีภรรยาหันไปถลึงตาใส่นางพร้อมกัน ต่างก็มีความรู้สึกอยากจะเตะนางออกไปให้พ้นๆ“