All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 341 - Chapter 350

หรือว่าพวกนางจะหน้าตาเหมือนกันจริงๆ?ทว่าต่อให้เป็นไปตามที่เซียวอวี้หางกล่าวไว้ ว่านางกับฉู่จงหลิงหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ นั่นก็ไม่มีทางเป็นพี่น้องกันได้นี่นา! ฉู่จงหลิงเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นต้าเซียง นางเป็นคุณหนูสายตรงของจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว นับย้อนขึ้นไปกี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็เกรงว่าจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด!“อาซื่อ ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า?” นางขมวดคิ้วพลางมองไปที่เยี่ยนซื่อหยวน อยากฟังความคิดเห็นของเขาเยี่ยนซื่อหยวนสีหน้าเคร่งขรึม ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งการแม่นมซิ่ว “เตรียมรถม้า ไปยังที่พักขององค์หญิง”แม่นมซิ่วรับคำแล้วถอยออกไปเซียวอวี้หางกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ต้องเปิดเผยโฉมหน้าขององค์หญิงผู้นั้นให้ได้ มิเช่นนั้นหากนางสวมรอยใช้ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับน้าสะใภ้เล็กไปทำเรื่องชั่วร้ายข้างนอก ผู้อื่นจะต้องคิดว่าเป็นฝีมือของน้าสะใภ้เล็กแน่”หลิวชิงซวี่ไม่ได้กล่าวอันใดอีก เพราะสิ่งที่นางอยากจะพูด พวกเขาล้วนพูดไปหมดแล้วผ่านไปไม่นานนัก แม่นมซิ่วก็กลับมา พร้อมกับพาจิ่งเซิ่งมาด้วย“ทูลท่านอ๋อง พระชายา องค์หญิงแคว้นต้าเซียงถูกคนของรัชทายาทรับตัวไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จิ่ง

หรือว่าชาติกำเนิดของหลิวชิงซวี่ยังมีความลับซ่อนอยู่อีก?!จะเป็นไปได้อย่างไร?ก่อนที่ลูกนอกสมรสคู่นั้นของตระกูลหลิวจะถูกรับตัวกลับมา ตระกูลหลิวก็มีเพียงหลิวชิงซวี่ที่เป็นธิดาสายตรงเพียงคนเดียว อีกทั้งนางยังอยู่ข้างกายหลิวจิ่งอู่มาตั้งแต่เด็ก จะมีความลับซ่อนอยู่ได้อย่างไร?ในขณะนั้นเอง ขันทีน้อยผู้หนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามารายงาน “องค์รัชทายาท ท่านอ๋องเจินและพระชายาอ๋องเจินเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเยี่ยนหรงซีก็พลันเคร่งขรึมพวกเขามาทำไมกัน?ส่วนฉู่จงหลิงพอได้ยินว่าสามีภรรยาคู่นั้นมาถึง ก็รีบหยิบผ้าคลุมหน้ามาสวมไว้ตามเดิมเมื่อหลิวชิงซวี่และเยี่ยนซื่อหยวนเดินเข้ามาในห้องโถง เห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังสนทนากันอย่างออกรส ต่างก็ลอบขมวดคิ้ว“เสด็จอาเล็ก อาสะใภ้เล็ก พวกท่านมาได้อย่างไร?” เยี่ยนหรงซีลุกขึ้นต้อนรับพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร“ข้าพาอาสะใภ้เล็กของเจ้าออกมาเดินเล่น ได้ยินว่าเจ้าอยู่ที่นี่ จึงแวะมานั่งเล่นเสียหน่อย” เยี่ยนซื่อหยวนกวาดตามองไปที่โต๊ะอาหารแวบหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามององค์หญิงที่เพิ่งลุกขึ้นจากเบาะรองนั่ง สายตาอันเฉียบคมหยุดลงที่ผ้าคลุมหน้าของนางในท้า

หลิวชิงซวี่แค่นหัวเราะอีกครั้ง “ข้าเคยพูดหรือว่าจะนับญาติกับท่าน? ใครจะพิสูจน์ได้ว่าท่านคือพี่หญิงคนโตของข้า? แค่เพราะพวกเรามีหน้าตาคล้ายกันงั้นหรือ? ในใต้หล้านี้คนที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกันมีถมไป ท่านบอกว่าข้าเป็นน้องหญิง แล้วข้าต้องเป็นน้องหญิงท่านงั้นหรือ?”นับญาติอะไรกัน แค่ตระกูลหลิวนางยังสลัดไม่หลุด นี่ต้องไปพัวพันกับตระกูลสูงศักดิ์อีกแล้วหรือ?แถมยังมีพี่หญิงแบบนี้อีก...“ฉู่จงเหยียน เจ้าพูดจาอกตัญญูเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร? เจ้ารู้หรือไม่ว่าเสด็จพ่อและเสด็จแม่คิดถึงเจ้ามากเพียงใด? เสด็จแม่พูดถึงเจ้าทีไรเป็นต้องน้ำตานองหน้าทุกครั้ง เจ้าไม่ยอมรับข้าเป็นพี่หญิงก็ช่างเถอะ หรือว่าแม้แต่บิดามารดาผู้ให้กำเนิด เจ้าก็จะไม่ยอมรับด้วย?” ฉู่จงหลิงต่อว่าด้วยความโมโห“ข้า...” หลิวชิงซวี่ไม่ได้กลัวที่จะทะเลาะกับนาง แต่คำว่า ‘บิดามารดาผู้ให้กำเนิด’ จู่ๆ ก็ทำให้นางโกรธไม่ลง“เจ้าอะไรของเจ้า หรือเจ้ายังรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่อีก?” ฉู่จงหลิงอัดอั้นตันใจมาหลายวัน ยามนี้เมื่อเปิดเผยฐานะแล้ว นางรู้สึกว่าตนเองเป็นพี่หญิงคนโต ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจในที่สุดก็มีโอกาสระบายออกมา “เพื่อเจ้าแล้ว เส

ความลังเลของนาง ทำให้แววตาของเยี่ยนหรงซีหม่นหมองลงทันทีหลิวชิงซวี่ที่อยู่ด้านข้างเฝ้าสังเกตพวกเขาทั้งสามคนอย่างเงียบๆ รู้สึกราวกับกำลังนั่งดูละครน้ำเน่าอย่างไรอย่างนั้น ทำเอานางพูดไม่ออกไม่รู้จะบรรยายอย่างไรดีส่วนนายท่านซื่อที่อยู่ข้างกายนาง กลับจิบชาไปพลางๆ ท่าทางราวกับคนกำลังนั่งอยู่หน้าเวทีและรับชมการแสดงอย่างเพลิดเพลินในตอนนั้นเอง ขันทีน้อยก็เข้ามารายงาน“ทูลรัชทายาท พระชายารองหลิวและพระชายารองเย่ว์เสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”โชคดีที่หลิวชิงซวี่ไม่ได้กำลังจิบชาอยู่ ไม่อย่างนั้นนางคงพ่นน้ำชาออกมาเต็มหน้าเขาแน่ๆเดิมทีบทละครบุรุษสองคนแย่งสตรีหนึ่งคนก็ดูน้ำเน่ามากพออยู่แล้ว นี่ยังจะมีสตรีสองคนเพิ่มเข้ามาอีก...นางก้มหน้าลง ไหล่ทั้งสองข้างสั่นสะท้านไม่หยุดหลังจากที่ฉู่จงหลิงสังเกตเห็นว่านางแอบหัวเราะ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และเอ่ยปากถามออกไปตรงๆ “พระชายาอ๋องเจิน เจ้าขำอะไร?”นางไม่ได้จะตำหนิว่าหลิวชิงซวี่ไม่ควรหัวเราะ แต่นางอยากรู้จริงๆ ว่าอีกฝ่ายหัวเราะด้วยเหตุใดหรือว่าคนที่กำลังมาจะมีปัญหาอะไร? “ไม่มีอะไร พวกท่านเชิญต่อเถอะ ทำเหมือนว่าพวกเราไม่มีตัวตนก็ได้” หลิวชิงซวี่เงย

หลิวชิงซวี่จับสังเกตสีหน้าของเยี่ยนหรงซีได้ จึงรีบปรายตามองไปทางฉู่จงหลิงทันที “จะไปหรือไม่? หากจะไปก็รีบๆ หน่อย อย่ามัวชักช้า!”นางไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร?ด้านหนึ่งก็ตกปากรับคำว่าจะแต่งกับรัชทายาท อีกด้านหนึ่งกลับเป็นฝ่ายส่งไมตรีให้องค์ชายรอง...นางรู้ตัวหรือไม่ว่าการทำเช่นนี้ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร?สำหรับการตัดสินใจของฉู่จงหลิงในครั้งนี้ ไม่มีใครกล้าก้าวออกมาขัดขวางทำได้เพียงมองดูนางพาผู้ติดตามกลุ่มหนึ่งเดินตามเยี่ยนซื่อหยวนและหลิวชิงซวี่ออกจากเรือนแยกอันหรูหราไปบนรถม้าเยี่ยนซื่อหยวนเอ่ยถาม “แน่ใจแล้วหรือ?”หลิวชิงซวี่เข้าใจความหมายของเขาดี เขาไม่ได้กำลังถามเรื่องรูปโฉมของฉู่จงหลิง แต่กำลังถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับฉู่จงหลิงเพราะหลังจากที่กลับจากศาลามายังห้องโถง น้ำเสียงที่ฉู่จงหลิงใช้พูดกับนางก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คนที่ละเอียดอ่อนรอบคอบอย่างเขา มีหรือจะไม่สังเกตเห็น?นางจึงเล่าบทสนทนาที่ศาลาให้เขาฟังตามความเป็นจริงจากนั้นก็ถอนหายใจ “สิ่งที่นางพูดน่าจะเป็นเรื่องจริง พอนึกถึงท่าทีที่คนตระกูลหลิวมีต่อธิดาสายตรงแล้ว มันไม่มีความผูกพันที่ควรจะมีเลยสักน