All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 361 - Chapter 370

ผู้คนล้วนจากไปหมดแล้ว หลิวชิงซวี่นั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนักจู่ ๆ ก็มีสาวใช้สองคนเดินเข้ามา ในมือประคองถาดอาหาร ซึ่งในถาดอาหารมีผลไม้สดและของว่างหนึ่งในสาวใช้กล่าวว่า “องค์หญิง นี่คือสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าให้บ่าวนำมาส่ง เชิญท่านค่อย ๆ รับประทานเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่ายังกล่าวอีกว่า หากมีสิ่งใดต้อนรับขาดตกบกพร่อง ขอให้ท่านโปรดอภัย”หลิวชิงซวี่พยักหน้า “ฮูหยินผู้เฒ่าลำบากแล้ว”เมื่อเห็นสาวใช้นำขนมจัดวางลงบนโต๊ะ นัยน์ตาของนางก็ทอประกายวูบไหวเล็กน้อย จากนั้นจึงหยิบขนมชิ้นหนึ่งในจานเข้าปาก ทั้งยังเอ่ยชมอย่างเอร็ดอร่อยว่า “ขนมนี้รสชาติดีไม่เลว ข้าชอบยิ่งนัก”สาวใช้ยิ้มบาง ๆ แล้วถอยไปอยู่ด้านข้างพร้อมกับอีกคนหนึ่งหลิวชิงซวี่ก็ไม่ได้ขับไล่พวกนาง ชิมขนมไปพลาง ลอบพิจารณาพวกนางไปพลางสาวใช้ทั้งสองแม้จะมีท่าทีเคารพนบนอบ ทว่าหนึ่งในนั้นกลับแอบปรายตามองออกไปนอกประตูอยู่หลายครั้ง แม้ทุกครั้งจะทำทีเป็นไม่ได้ตั้งใจ ทว่าในใจของหลิวชิงซวี่กลับรู้ได้เป็นอย่างดีจู่ ๆ นางก็นวดคลึงหางคิ้ว แสร้งทำสีหน้าท่าทางอึดอัดทรมาน “โอ๊ย... หัวของข้าช่าง... วิงเวียนเหลือเกิน...”

“พระชายารองเย่ว์ ท่านไม่อยู่ที่เรือนหน้า วิ่งมาที่เรือนหลังตระกูลหลิวของข้าเพื่อการใด?” หลิวชิงซวี่ยังคงปั้นหน้าเย็นชาเอ่ยถาม กล้าใช้วิธีการต่ำช้าเช่นนี้มาย่ำยีความบริสุทธิ์ขององค์หญิง เช่นนั้นก็อย่าหาว่านางทำเรื่องให้บานปลาย อย่างไรเสียต่อให้แทงทะลุฟ้า ย่อมมีคนสมควรรับกรรม!“อาสะใภ้เล็ก เป็นพระชายารองหลิวที่ขอร้องให้ข้ามาเป็นเพื่อนนาง ข้าไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น นางดึงดันจะเรียกข้ามาด้วยให้ได้” เย่ว์หลิงหลงค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมาบ้างแล้ว“อย่างนั้นหรือ?” มุมปากของหลิวชิงซวี่ประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “ในเมื่อไม่มีเรื่องอันใดของท่าน เช่นนั้นก็ขอเชิญท่านวิ่งไปสักรอบ ไปเรียกท่านพ่อของข้ามาทีเถิด”“อาสะใภ้เล็ก ตกลงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้น? เหตุใดคุณชายโต้วจึงกลายเป็นเช่นนี้? วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่า ด้านหน้าแขกเหรื่อเต็มงาน การไปเรียกแม่ทัพหลิวมาในยามนี้ เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนัก มิสู้สืบสาวเรื่องราวให้กระจ่างชัดก่อนแล้วค่อยไปรายงานแม่ทัพหลิวดีหรือไม่” เย่ว์หลิงหลงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจไปพลาง และคล้ายกับกำลังปลอบประโลมอารมณ์ของนางไปพลาง“เชิญท่านไปเรียกท่านพ่อของข้าม

ย่ำยีองค์หญิง...เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นในจวนของเขา เขาต้องมีกี่หัวถึงจะพอให้บั่น?!“ท่านพ่อ... เป็น... เป็นสาวใช้ที่เรียกพวกเราไปที่เรือนหลังเจ้าค่ะ!” หลิวหยวนอินหลั่งน้ำตาอธิบาย“สาวใช้คนใด?” หลิวจิ่งอู่ไม่ใช่คนโง่เง่า จึงเค้นถามกลับทันที“คือ... คือเสี่ยวเสวี่ย... คนที่จวนเพิ่งซื้อมาใหม่ผู้นั้น...”“แม่ทัพหลิว ท่านไม่ต้องถามแล้ว เกิดเรื่องมาจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่งแล้ว หากข้าเดาไม่ผิด บ่าวไพร่ที่ร่วมมือทำเรื่องชั่วช้าเหล่านี้เกรงว่าคงถูกฆ่าปิดปากไปเสียแล้ว หากท่านไม่เชื่อ ตอนนี้ก็ส่งคนไปค้นดู คาดว่าน่าจะยังค้นเจอศพได้อีกหลายศพ”หลิวจิ่งอู่หันไปออกคำสั่งกับฝูหลินทันที “เจ้าพาคนไปค้นหาทุกซอกทุกมุมในจวน!”“ขอรับ!” ฝูหลินรีบขานรับ“ช้าก่อน” จู่ ๆ เยี่ยนซื่อหยวนก็เอ่ยปากหลิวจิ่งอู่และฝูหลินล้วนหันไปมองเขาเห็นเพียงเยี่ยนซื่อหยวนกล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “พาเจียงเสี่ยวชีไปด้วย”สีหน้าของฝูหลินดูไม่สู้ดีนัก เขาเอ่ยกำชับเช่นนี้ เท่ากับว่าไม่ไว้ใจตนทว่าในฐานะบ่าวไพร่ เขาก็ไม่สะดวกที่จะกล่าวสิ่งใด ทำได้เพียงค้อมตัวรับคำรอจนฝูหลินจากไป หลิวชิงซวี่ก็ส่งสัญญาณให้เจียงจิ่

“ท่านพ่อ...” หลิวหยวนอินชะงักงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างตื่นตระหนกตกใจ “ข้าไม่ยอมถูกหย่า! ข้าไม่เอา! หากถูกหย่าแล้วข้าจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร? ท่านพ่อ ข้าไม่ต้องการแยกจากองค์รัชทายาท!”“ไม่ต้องการก็ต้องทำ! หาใช่เรื่องที่คนบัดซบอย่างเจ้าจะมาทำเรื่องเหลวไหลได้ตามอำเภอใจอีก!” หลิวจิ่งอู่กัดฟันกรอดเอ่ยออกมาเขาเสียใจที่เกี่ยวดองกับองค์รัชทายาทแล้วจริง ๆ!เยี่ยนหรงซีหมางเมินบุตรีคนเล็กของเขาเช่นไร เขาล้วนเห็นอยู่ในสายตาทั้งสิ้น ทว่าด้วยเห็นแก่หน้าตา เขาจึงปิดตาข้างลืมตาข้าง รู้สึกว่าขอเพียงบุตรีคนเล็กสามารถเสวยสุขกับความมั่งคั่งลาภยศได้ก็เพียงพอแล้ว อย่างไรเสียในภายภาคหน้าเยี่ยนหรงซีย่อมต้องได้เป็นฮ่องเต้ ยังต้องมีตำหนักในสามตำหนักหกตำหนัก เขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าบุตรีคนเล็กของเขาผู้นี้จะได้รับความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียวทว่าเขาจะคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึง เยี่ยนหรงซีถึงกับบีบบังคับให้บุตรีคนเล็กของเขาไปทำเรื่องที่น่าละอายต่อผู้คนเช่นนี้...กระทั่งยังคิดจะผลักดันทั่วทั้งตระกูลหลิวของเขาให้ตกลงสู่ห้วงหายนะที่ไม่อาจฟื้นคืนได้อีก!เมื่อเห็นหลิวจิ่งอู่เอาจริง หลิวหยวนอินก

หลิวหยวนอินตั้งครรภ์แล้ว...เด็กคนนี้เป็นลูกของรัชทายาทหรือว่า?นี่ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!ประเด็นสำคัญคือ ความคิดของพวกเขาที่ต้องการให้หลิวจิ่งอู่และรัชทายาทแตกหักกลายเป็นศัตรูกันเกรงว่าคงต้องสูญเปล่าแล้ว!นางหันไปมองเยี่ยนซื่อหยวนเป็นไปตามคาด เยี่ยนซื่อหยวนหน้าเคร่งขรึม ทั่วทั้งร่างล้วนแผ่กลิ่นอายอำมหิตเย็นเยียบ ราวกับตกลงไปในคูน้ำคลำก็มิปาน!“อาซื่อ?”เยี่ยนซื่อหยวนมองนาง ริมฝีปากบางเม้มแน่น เห็นได้ชัดว่าถูกยั่วโมโหจนไม่อยากจะเอ่ยสิ่งใดแล้วฉู่จงหลิงมองดูท่าทางของสองสามีภรรยา จู่ ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นว่า “ทำไม? พระชายารองหลิวตั้งครรภ์ พวกเจ้าไม่พอใจเรื่องอันใดกัน?”หลิวชิงซวี่ตอบนางอย่างหงุดหงิดว่า “สถานการณ์เช่นนี้ในยามนี้ มีเรื่องอันใดให้น่ายินดีกัน?”เด็กสาวโง่งมผู้นี้ มิใช่ต้องการระบายโทสะหรอกหรือ เหตุใดจึงยังมาพูดจาเข้าข้างผู้อื่นอีกเล่า?ภายในห้องเยี่ยนหรงซีนั่งอยู่ข้างหัวเตียง หลังจากหลิวหยวนอินฟื้นขึ้นมาก็โผเข้าซบอกเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเจ็บปวด “องค์รัชทายาท หม่อมฉันตั้งครรภ์สายเลือดของท่าน ท่านอย่าหย่าร้างกับหม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ? หากท่านหย่ากับหม่อมฉัน วันหน้าแ