All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 381 - Chapter 390

หลิวชิงซวี่ดึงมือเขาลงมา เบะปากพูดว่า “ท่านอย่าทำเป็นตื่นตูมเหมือนพวกเขาจะได้ไหม? ข้าไม่เห็นรู้สึกเลยว่าการตั้งครรภ์มันจะเป็นเรื่องใหญ่โตปานฟ้าถล่ม หากเป็นครอบครัวชาวบ้านทั่วไป ก็ยังต้องทำงานงกๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ อย่างตอนที่ข้าทำงานเมื่อก่อน เพื่อนร่วมงานผู้หญิงก็รอจนใกล้คลอดถึงจะลางานกลับไปคลอดลูกที่บ้าน ต่อให้อยู่ไฟก็ยังต้องเลี้ยงลูกไปทำงานอยู่บ้านไป ไม่เห็นมีใครทำตัวบอบบางเลย พวกท่านทำแบบนี้ ข้ารู้สึกเหมือนว่านอกจากคลอดลูกแล้ว ตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย”เยี่ยนซื่อหยวนย่อมเข้าใจนางดีที่สุด เมื่อฟังนางบ่นจบ เขาก็ยกยิ้มมุมปาก เอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ได้ห้ามเจ้าทำอะไร เพียงแต่อายุครรภ์ยังน้อย ที่ทำไปก็เพื่อเห็นแก่สุขภาพของเจ้าเอง รอให้อายุครรภ์มากกว่านี้หน่อย เจ้าอยากจะทำอะไรก็ย่อมได้”ขณะที่หลิวชิงซวี่กำลังรู้สึกชื่นใจอยู่นั้น ก็ได้ยินเขาพูดต่อว่า “กินให้มากหน่อย กินอิ่มแล้วไปนอนพักผ่อนเสียหน่อย”รอยยิ้มบนมุมปากของนางแข็งค้างไปทันที หน้าผากปรากฏเส้นดำพาดผ่านด้วยความระอากินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน นี่มันจำกัดอิสรภาพกันทางอ้อมชัดๆ!“อาซื่อ ท่านเคยเลี้ยงเด็กไหม?” นาง

“พระชายา ท่านอย่าได้เกรงใจข้าเลย ตอนนั้นข้าหูเบาเชื่อคำยุแยงของผู้อื่นจนเกือบจะเอาชีวิตท่าน ทุกครั้งที่นึกถึงความโง่เขลาของตัวเองข้าก็ละอายใจจนทนไม่ไหว ของเล็กน้อยเพียงเท่านี้เมื่อเทียบกับความเมตตากรุณาของท่านแล้วช่างไร้ค่ายิ่งนัก ท่านกับท่านอ๋องมีพระคุณช่วยชีวิตข้า ข้าจะไม่มีวันลืมจนวันตาย” เสิ่นจงหมิงพูดไปพูดมาน้ำเสียงก็เริ่มสั่นเครือ“ได้ ๆ ๆ... ข้ารับไว้! ข้ารับไว้ทั้งหมดเลย!” หลิวชิงซวี่รีบรับคำ อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงรุ่นลุงแล้ว แถมตอนนี้ยังเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย เอะอะก็มาร้องห่มร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลใส่นาง ทำเอาราวกับว่านางไปรังแกเขาเสียอย่างนั้นเสิ่นจงหมิงถึงได้คลี่ยิ้มออกมาอีกครั้งจากนั้นเขากับเยี่ยนซื่อหยวนก็เข้าไปคุยกันในห้องโถงเมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงยามอู่แล้ว แม้ว่าพวกเขาเพิ่งจะกินอะไรกันไป แต่หลิวชิงซวี่ก็ยังให้แม่นมซิ่วไปจัดเตรียมสุราอาหารฉู่จงหลิงอยู่ว่างจนรู้สึกเบื่อหน่าย พอได้ยินว่ามีแขกมา ก็วิ่งมาจากเรือนฮวาอวิ๋นพอเห็นใบหน้าที่คล้ายคลึงกับหลิวชิงซวี่ของนาง เสิ่นจงหมิงก็ตกใจจนลุกพรวดขึ้นจากเบาะรองนั่ง “นี่คือ...”เป็นที่รู้กันดีว่าตระกูลหลิวมีหลิวชิงซว

พอได้ยินว่าเสิ่นจงหมิงก็อยู่ด้วย เยี่ยนหรงไท่จึงเดินเข้าไปในเรือนติงอวี่ทันทีบุรุษทั้งสามเริ่มพูดคุยกันเรื่องงานราชการทว่าไม่ได้พูดถึงผู้คนหรือเรื่องราวในราชสำนักเลย เพียงแค่ปรึกษาหารือเกี่ยวกับงานราชการในมือของแต่ละคนเท่านั้นการที่เสิ่นจงหมิงได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงส่งในคราวเดียวนั้น ทั้งหมดนี้ไม่เพียงแต่ต้องพึ่งพาบารมีของเยี่ยนซื่อหยวนเท่านั้น เขายังรู้ดีถึงความสำคัญของเยี่ยนซื่อหยวนในตระกูลเยี่ยนอีกด้วย ดังนั้นเวลาที่พูดคุยเรื่องงานราชการ เขาจึงตั้งใจขอคำชี้แนะจากเยี่ยนซื่อหยวนอย่างจริงจังยิ่งเยี่ยนซื่อหยวนจะไม่ตัดสินใจแทนเขา แต่จะช่วยวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียให้ เพื่อให้เขานำไปพิจารณาเอาเองในราชสำนักตอนนี้ ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเยี่ยนเฉินหาวกำลังริดรอนอำนาจตระกูลซู ขนาดเยี่ยนหรงไท่ที่ไม่ค่อยได้รับความสำคัญมาโดยตลอด ยังได้รับมอบหมายงานสำคัญจากเยี่ยนเฉินหาวเลยพอพวกเขาทั้งสามคนคุยเรื่องงานราชการ หลิวชิงซวี่ย่อมแทรกไม่ได้ จึงดึงฉู่จงหลิงออกไปที่สวนดอกไม้หลังจากรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ นางก็มักจะเอามือวางทาบไว้บนท้องน้อยอย่างลืมตัวเสมอฉู่จงหลิงจ้องมองนางอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็อดไม่ได

ฉู่จงหลิงรับถ้วยน้ำมา แต่นางกำลังนอนอยู่ จึงไม่สะดวกที่จะดื่มน้ำเลยแม่นมจวีรีบประคองนางให้ลุกขึ้นนั่งนางดื่มไปอึกหนึ่ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ชักสีหน้าแล้วเอ่ยว่า “นี่มันน้ำอะไรกัน เหตุใดถึงเย็นชืดขนาดนี้!”เยี่ยนหรงไท่ก็ขมวดคิ้วเข้มเช่นกัน หันไปมองสาวใช้ “ยังไม่รีบไปเอาน้ำอุ่นมาให้องค์หญิงอีก!”“เพคะ ๆ ...” สาวใช้ถอยออกไปหาน้ำอุ่นด้วยความหวาดกลัวตัวสั่นเมื่อสาวใช้เดินออกไป เขาก็รีบเอ่ยปลอบฉู่จงหลิงทันที “องค์หญิง ท่านอดทนอีกนิด น้ำอุ่นกำลังจะมาแล้ว”ฉู่จงหลิงร้องสะอื้นเบา ๆ “องค์ชายรอง... ข้าอยากพักผ่อน... พวกท่านออกไปก่อนเถอะ...”“ได้ ๆ ... เจ้าพักผ่อนก่อน ข้าจะอยู่ข้างนอก มีเรื่องอะไรเจ้าก็เรียกข้าได้” เยี่ยนหรงไท่พยักหน้าอย่างว่าง่าย ทว่าก่อนไปเขายังไม่ลืมกำชับแม่นมจวี “ดูแลองค์หญิงให้ดี ๆ มีเรื่องอันใดก็อย่าลืมเรียกคน”“เพคะ” แม่นมจวีค้อมตัวลงมองส่งเขาเดินออกจากห้องไป ฉู่จงหลิงก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที จากนั้นก็เชิดคางขึ้นใส่หลิวชิงซวี่ที่อยู่ด้านข้าง เอ่ยอย่างเย่อหยิ่งว่า “เป็นอย่างไร? เขาดูร้อนรนมากใช่หรือไม่? เป็นห่วงข้ามากพอแล้วใช่ไหมล่ะ?”เดิมทีหลิวชิงซวี่ที่มองอ

เยี่ยนซื่อหยวนชะงักฝีเท้าอีกครั้ง แววตาลึกล้ำจ้องมองนาง “คิดถึงพวกเขาหรือ?”หลิวชิงซวี่ก็ยังไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี จึงแอ่นหน้าท้องให้เขาดูเสียเลย “ตอนนี้ข้าเป็นคนท้องนะ ต่อให้ข้าจะยอมรับฐานะเดิม ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะตามพวกเขาไปแคว้นต้าเซียงหรอก!”เมื่อเห็นว่านางมองความในใจออก เยี่ยนซื่อหยวนก็เบือนหน้าหนีอย่างขัดเขินหลิวชิงซวี่ควงแขนเขา เอ่ยง้ออย่างออดอ้อน “ท่านอย่าคิดมากขนาดนี้ได้หรือไม่? ข้าก็แค่อยากรู้เรื่องฮ่องเต้กับฮองเฮาแคว้นต้าเซียงคู่นั้นเท่านั้น ไม่ได้มีความคิดอื่นใดเลย อีกอย่าง ข้าเป็นอาสะใภ้เล็กอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว ตำแหน่งสูงไม่พอลำดับอาวุโสก็ยังใหญ่อีก ต่อให้ท่านอยากไปเป็นราชบุตรเขยที่แคว้นต้าเซียง ข้าก็ไม่เอาด้วยหรอก ไปเป็นองค์หญิงน้อยของคนอื่น จะมาสู้เป็นอาสะใภ้เล็กผู้น่าเกรงขามอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”เยี่ยนซื่อหยวนยกมือขึ้นเกลี่ยปลายจมูกนาง “กลายเป็นคนปากหวานช่างฉอเลาะเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”ใบหน้าหล่อเหลาของเขาตึงเปรี๊ยะราวกับไม่พอใจ แต่ในดวงตาลึกล้ำกลับแฝงไปด้วยรอยยิ้มเบิกบานใจ หลิวชิงซวี่ย่อมมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งอดไม่ได้ที่จะค่อนขอดในใจ ก็เขาเป็นคน