All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 391 - Chapter 400

ไทเฮาฉวีถึงได้หันไปมองลูกชายคนเล็กของตน สายตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันทีเยี่ยนซื่อหยวนจึงกล่าว “เสด็จแม่ทรงวางพระทัยเถิด ลูกจะดูแลซวี่เอ๋อร์ให้ดีพ่ะย่ะค่ะ”“แม่เชื่อว่าเจ้าดูแลซวี่เอ๋อร์ได้ แต่เด็กในท้องของซวี่เอ๋อร์นี่สิ แม่ไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะดูแลได้ดี!” ไทเฮาฉวีตรัสอย่างระอาพระทัยพลางชี้ไปยังกลุ่มคนด้านหลังแม่นมอวิ๋น “คนพวกนี้แม่ล้วนคัดเลือกมากับมือ แม่นมหม่ากับแม่นมซ่งเป็นถึงหมอตำแยในวัง ซวี่เอ๋อร์เพิ่งจะตั้งครรภ์แรก หากไม่มีอะไรทำก็ให้พวกนางคอยเล่าเรื่องราวตอนตั้งครรภ์ให้ซวี่เอ๋อร์ฟังมากหน่อย จะได้ไม่ต้องให้พวกเจ้าที่สะเพร่าทำอะไรไม่ถูก ยังมีพ่อครัวหลวงอีกสองสามคน แม่สั่งกำชับพวกเขาไว้แล้ว ซวี่เอ๋อร์อยากกินอะไรก็สั่งให้พวกเขาทำได้เลย แล้วก็นางกำนัลกับขันทีอีกสองสามคนนั้น ล้วนเป็นคนที่ทำงานคล่องแคล่วว่องไวที่สุดในวัง ให้พวกเขาคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายซวี่เอ๋อร์ แม่ถึงจะวางใจได้”หลิวชิงซวี่มองตามทิศทางที่นางชี้แล้วถึงกับเหงื่อตกเป็นสายน้ำแม้จะบอกว่ามีแค่สิบกว่าคน ซึ่งสำหรับครอบครัวเศรษฐีทั่วไปอาจจะมองว่าน้อยไปเสียด้วยซ้ำ แต่สำหรับนางแล้ว นี่มันออกจะเยอะไปหน่อยจริง ๆ...เยี่

เมื่อได้ยินรายงานของอวี๋ฮุย หลิวชิงซวี่ก็ประหลาดใจมากเช่นกันขณะที่นางกำลังเตรียมตัวจะลงจากเตียงเพื่อสวมเสื้อผ้า เยี่ยนซื่อหยวนก็กลับเข้ามาในห้องนอนเมื่อเห็นเขากลับมาขึ้นเตียง นางจึงเอ่ยถาม “อาซื่อ พวกเราไม่ออกไปดูหน่อยหรือ?”เยี่ยนซื่อหยวนเอนตัวลงนอนข้างนาง รวบนางกลับเข้ามาในอ้อมกอด ห่มผ้าให้ใหม่ให้เรียบร้อย แล้วจึงกระซิบที่ข้างหูนาง “เรื่องต้อนรับฮ่องเต้และฮองเฮาแคว้นต้าเซียง เสด็จพี่ทรงจัดการเตรียมการไว้แล้ว หากพวกเราออกหน้า จะกลายเป็นข้อครหาว่าทำเกินหน้าที่ ช้าเร็วเจ้าก็ต้องยอมรับฐานะกับพวกเขาอยู่ดี ถึงเวลานั้นย่อมสง่างามไม่มีใครเทียบ ไม่จำเป็นต้องไปแย่งชิงความโดดเด่นในตอนนี้หรอก”หลิวชิงซวี่ลองคิด ๆ ดู ก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมีเหตุผลยังไม่ได้ยอมรับเป็นญาติกันเลย นางก็เสนอหน้าเข้าไปหา ราวกับว่าแทบจะรอไม่ไหวที่จะกลับคืนสู่ตระกูลเดิมฟ้าดินเป็นพยานเถอะ นางก็แค่อยากรู้ว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิมหน้าตาเป็นอย่างไร จะยอมรับเป็นญาติหรือไม่ก็ไม่เห็นเป็นไร หากอีกฝ่ายเป็นคนดี นางก็สามารถสนิทสนมกับพวกเขาได้ แต่หากอีกฝ่ายนิสัยใจคอย่ำแย่ นางก็ขี้เกียจจะไปสนใจค่ำคืนอันยาวนาน ทำอ

หลิวชิงซวี่กำลังคิดจะซักไซ้ถามต่อ ซ่างกวนซูหลานกลับเอ่ยถามนางด้วยความห่วงใยขึ้นมาเสียก่อน “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าอยู่ที่ตระกูลหลิวสุขสบายดีหรือไม่?”นางฝืนยิ้มออกมาบางๆ “เพคะ”แม้ตระกูลหลิวจะปฏิบัติต่อเจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยดีนัก แต่ถึงอย่างไรก็มีบุญคุณเลี้ยงดู โบราณว่าไว้ บุญคุณผู้ให้กำเนิดแม้ยิ่งใหญ่ แต่บุญคุณผู้เลี้ยงดูนั้นใหญ่หลวงเทียมฟ้า ต่อให้เจ้าของร่างเดิมจะไม่อยู่แล้ว แต่นางก็ไม่อาจปฏิเสธบุญคุณที่ตระกูลหลิวฟูมฟักเจ้าของร่างเดิมมาถึงสิบหกปีได้อยู่ๆ ซ่างกวนซูหลานก็ร้องไห้สะอื้นขึ้นมาอีกครั้ง “น่าเสียดายนัก... ตอนนี้มารดาบุญธรรมของเจ้าไม่อยู่แล้ว... พวกเรายังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณนางเลย...”หลิวชิงซวี่ถึงกับชะงัก ไม่รู้ว่าควรจะรับคำอย่างไรดีประการแรก นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ประการที่สอง เรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังที่น่าปวดใจอยู่มากมาย นางทำได้เพียงทอดถอนใจ ไม่อาจวิพากษ์วิจารณ์ใดๆ ได้“เสด็จแม่ ท่านอย่าร้องไห้เลยเพคะ” ฉู่จงหลิงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายซ่างกวนซูหลาน ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้นางด้วยความปวดใจยิ่ง“แม่ก็ไม่อยากหรอก... แต่แค่อดไม่ได้เท่านั้น...” ซ่างกวนซูหลานสะอื้นไม่ห

“ข้าบอกแล้วว่าท่านไม่แต่งก็ได้ แต่ข้าไม่เห็นด้วยที่ท่านจะเที่ยวคว้าใครมาแต่งงานส่งเดชเช่นนี้!”หากวันนี้ไม่พูดเรื่องนี้กับนางให้รู้เรื่อง ด้วยนิสัย ‘รักง่ายหน่ายเร็ว’ ของนาง พรุ่งนี้อาจจะไปตามตื๊อเซียวอวี้หางเข้าจริงๆ ก็ได้!เซียวอวี้หางในสายตาผู้อื่นคือท่านโหวน้อยจอมเสเพลที่ไม่เอาถ่าน ทว่าสำหรับนางแล้ว นั่นล้วนเป็นเพียงฉากบังหน้า เขาแค่เป็นคนหนุ่มเลือดร้อนและรักสนุกเท่านั้น ตัวตนที่แท้จริงของเขาร่าเริงแจ่มใส ซื่อตรงและมีน้ำใจ เขาเพียงไร้ใจจะไปแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นเรื่องอำนาจและฐานะ ทว่าหากเขาใส่ใจขึ้นมาสักนิด ความโดดเด่นของเขาก็จะปรากฏให้เห็นทันทีการสอบได้อันดับหนึ่งในสำนักศึกษาหลวง นี่แหละคือความสามารถที่แท้จริง และเป็นเครื่องยืนยันชั้นเลิศของเขาและหากฉู่จงหลิงคิดจะเบนเป้าหมายไปที่เซียวอวี้หางจริงๆ นางขอคัดค้านแบบหัวชนฝา!ฉู่จงหลิงจะไปป่วนใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เซียวอวี้หาง!นางไม่อยากให้ตนเองกับนายท่านซื่อต้องมาติดร่างแหจนวางตัวลำบาก!ฉู่จงหลิงเห็นอีกฝ่ายโกรธเข้าแล้ว ท่าทีก็พลันสลดคอตกเหมือนต้นไม้เหี่ยวเฉาในทันใดหลิวชิงซวี่หันไปทางเยี่ยนซื่อหยวน เห็นเขาทำหน้าระอาเต็มทน ทว่า

สายตาของฉู่คุนลี่ดุดันขึ้นเล็กน้อย “เรื่องของผู้ใหญ่ เจ้าอย่าได้ถามให้มากความ!”ปกติแล้วไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเข้มงวด แต่แทบจะไม่เคยใช้สีหน้าและน้ำเสียงดุดันปานนี้กับนางเลย ฉู่จงหลิงจึงน้อยใจจนขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตาซ่างกวนซูหลานตบมือนางเบาๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยน “หลิงเอ๋อร์ เจ้าอาจยังไม่รู้ ในปีนั้นพวกเราเคยรับปากองค์ชายรองไว้ หากมีวาสนาต่อกัน จะให้บุตรสาวแต่งงานกับเขาเพื่อตอบแทนบุญคุณ บัดนี้เจ้ากับองค์ชายรองไม่เพียงแต่รู้จักกัน ทว่ายังสนิทสนมกันดี พวกเราย่อมยินดียิ่งนัก ต่างก็คิดว่านี่คือบุพเพสันนิวาสที่สวรรค์กำหนดมา”ฉู่จงหลิง “...”แต่ตอนนี้นางไม่ได้ชอบองค์ชายรองแล้วนี่นา!ขณะที่นางกำลังจนปัญญาจะเอ่ยคำใด พลันได้ยินฉู่คุนลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกว่า “อ๋องเจินดูแล้วก็ไม่เลว แต่ได้ยินมาว่าเขาคือดาวหายนะกลับชาติมาเกิด ดวงชะตาพิฆาตภรรยาพรากบุตร คนที่อยู่ข้างกายเขาล้วนแต่อายุสั้น คาดไม่ถึงเลยว่าน้องสาวของเจ้าจะแต่งกับเขา เรื่องนี้ทำให้พวกเรารับไม่ได้จริงๆ”ฉู่จงหลิงผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง ดวงตางดงามเบิกกว้างจนกลมโต ราวกับไม่รู้จักเขามาก่อน “เสด็จพ่อ ความรักของน้องสาวกับอ๋องเจินนั้นลึกซึ