All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 411 - Chapter 420

ไทเฮาฉวีตรัสคำว่า ‘ลุกขึ้นเถิด’ ด้วยพระพักตร์เปี่ยมเมตตา จากนั้นเสด็จไปยังที่นั่งประธานใต้บันไดทองคำโดยมีแม่นมอวิ๋นคอยประคองหลิวชิงซวี่และเยี่ยนซื่อหยวนจึงถวายบังคมบุคคลทั้งสามบนบันไดทองคำตามลำดับเพียงแต่ยามเอ่ยเรียกฉู่คุนลี่และซ่างกวนซูหลาน สองสามีภรรยาต่างเรียกขานพร้อมกันว่า ‘ฝ่าบาท’ และ ‘ฮองเฮา’ ทำเอาฉู่คุนลี่และซ่างกวนซูหลานที่จ้องมองพวกเขาอยู่ถึงกับยิ้มค้างก็แน่ล่ะ เมื่อวานตอนอยู่จวนอ๋องเจิน หลิวชิงซวี่ยังเรียกเสด็จพ่อเสด็จแม่ ส่วนเยี่ยนซื่อหยวนก็เรียกท่านพ่อตาท่านแม่ยายอยู่เลยไม่รอให้ฉู่คุนลี่และซ่างกวนซูหลานเอ่ยปาก ไทเฮาฉวีที่ประทับลงแล้วก็ตรัสขึ้น “ซวี่เอ๋อร์ รีบมานั่งเถอะ อย่ามัวยืนอยู่เลย”เยี่ยนซื่อหยวนยิ่งไม่หลบเลี่ยง จูงมือหลิวชิงซวี่เดินไปยังที่นั่งฝั่งซ้ายมือของไทเฮาสำหรับสีหน้าแข็งค้างของฉู่คุนลี่และซ่างกวนซูหลาน หลิวชิงซวี่ไม่ได้มองเลยแม้แต่น้อย หลังจากนั่งลง นางก็เริ่มสังเกตผู้คนในท้องพระโรงขุนนางในราชสำนักล้วนนั่งตามลำดับขั้น จุดเด่นเพียงอย่างเดียวคือทุกครอบครัวล้วนนั่งรวมกัน ไม่มีการแบ่งแยกชายหญิง มองเพียงปราดเดียวก็รู้ชัดว่าใครเป็นคนของบ้านใดไม่รู้ว่

เซียวอวี้หางอดไม่ได้ที่จะหดคอ หัวเราะแห้งๆ “น้าเล็ก ท่านอย่าเป็นเช่นนี้สิพ่ะย่ะค่ะ พวกเราต้องเชื่อน้าสะใภ้เล็กสิ”ความจริงเขาก็ไม่รู้ว่าน้าสะใภ้เล็กคิดจะทำสิ่งใด เขาเพียงทำตามที่นางสั่งเท่านั้น ที่สำคัญที่สุดคือ น้าสะใภ้เล็กบอกว่าจะพาเขารวยทางลัดในชั่วข้ามคืน ทั้งยังกำชับเป็นพิเศษให้เขาล้างมือให้สะอาดเพื่อเตรียมตัวนับตั๋วเงิน...หลิวชิงซวี่ยกมือป้องปากยิ้มขำ “ท่านโหวน้อยช่างน่าสนุกจริงๆ! แต่ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล งานเลี้ยงใหญ่โตคึกคักเช่นนี้ หากไม่มีของเดิมพันจะสนุกได้เต็มที่หรือ ข้อเสนอนี้นับว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก!”จากนั้นนางจึงหันกลับไป ส่งยิ้มหวานให้เยี่ยนเฉินหาว “เสด็จพี่ แม้การพนันจะดูไม่งาม แต่เดิมพันเล็กน้อยช่วยสร้างความครื้นเครง ประกอบกับวันนี้เหล่าขุนนางล้วนมารวมตัวกัน ท่านโปรดประทานอนุญาตให้ทุกคนได้สนุกกันเต็มที่ อีกทั้งให้ฝ่าบาทและฮองเฮาแห่งแคว้นต้าเซียงได้ร่วมสนุกกับพวกเราด้วย จะได้หรือไม่เพคะ?”เยี่ยนเฉินหาวทอดพระเนตรไปยังน้องชายของตนเขาน่ะยินดีประทานอนุญาตให้น้องสะใภ้ผู้นี้อยู่แล้ว กลัวก็แต่น้องชายตัวดีจะโกรธจนสะบัดหน้าเดินหนีไปเสียก่อน!ใบหน้าหล่อเหลาของเยี่ยนซื่อหย

เมื่อเห็นท่าทีที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของนาง เยี่ยนซื่อหยวนก็เม้มริมฝีปากบางแน่น นัยน์ตาเย็นชาฉายชัดถึงความโกรธอย่างหาที่สุดไม่ได้“หยวนเอ๋อร์”เสียงเรียกเบาๆ ดังมาจากด้านข้างเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังโต๊ะข้างๆ ก็เห็นเพียงเสด็จแม่ของตนกำลังแย้มพระสรวลด้วยแววพระเนตรเปี่ยมเมตตา ไร้ซึ่งวี่แววคัดค้านเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว“ซวี่เอ๋อร์บอกว่าวันนี้จะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เสด็จแม่ เสด็จแม่เชื่อใจนาง เจ้าก็วางใจแล้วคอยดูเถิด นางเป็นคนฉลาดเฉลียว การแข่งขันในวันนี้นางย่อมไม่ทำให้พวกเราผิดหวังแน่นอน”มือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะของเขากำแน่นจนปวดข้อนิ้วไปหมด ทว่าสีหน้ากลับต้องรับคำอย่างนอบน้อมว่า “ลูกเชื่อใจนางพ่ะย่ะค่ะ”ร่างระหงกลางท้องพระโรงแย้มยิ้มเบิกบาน ทั่วร่างแผ่ซ่านความมั่นใจที่เหนือกว่าคนทั่วไป ความมั่นใจนี้มิใช่สิ่งที่จะแสร้งทำกันได้ แต่เป็นความมั่นใจที่ซึมลึกออกมาจากกระดูกของนางจริงๆทีแรกที่เขาโกรธ เป็นเพราะมองออกว่ามีคนจงใจทำให้สตรีของเขาต้องอับอาย! นางไม่จำเป็นต้องลดตัวไปต่อกรกับคนพวกนี้ ขอเพียงเขาเอ่ยปากปฏิเสธแทนนาง ขุนนางทั้งราชสำนักมีหรือจะกล้าทักท้วง?หากมีคนไม่รักตัวกลัวตายกล้าท้าทายเ

เขายังอยากรู้เลยว่าตกลงแล้วผู้ใดเป็นคนสอนวิชาดนตรีให้สตรีของเขากันแน่!พวกเขาอยู่ด้วยกันมาหลายเดือน เขาหลงคิดว่าตนเองรู้จักนางดีแล้ว แต่วันนี้ด้วยบทเพลงอันยอดเยี่ยมไร้ที่ติของนาง เขาถึงได้ค้นพบว่า แท้จริงแล้วเขายังไม่รู้จักนางอย่างถ่องแท้เลย...เมื่อเทียบกับรูปโฉมที่งดงามเหนือผู้คนแล้ว ความสามารถอันไร้เทียมทานของนางเช่นนี้ต่างหากที่ทำให้ผู้คนในใต้หล้าตื่นตะลึงที่สุด!เมื่อเห็นว่าไม่มีใครขึ้นเวทีจริงๆ หลิวชิงซวี่ก็ยิ้มพลางขึ้นเสียงดัง “ในเมื่อไม่มีใครขึ้นเวที เช่นนั้นข้าจะแสดงต่อไปแล้วนะ?”จากนั้นนางก็เรียกนางกำนัลมา จัดวางของที่นางต้องการให้เรียบร้อยช่วงบ่ายที่ผ่านมา นางให้คนทำขาตั้งวาดภาพแบบง่ายๆ ขึ้นมาอันหนึ่ง ทั้งยังสั่งให้คนทำกระดาษวาดภาพแบบพิเศษขึ้นมาอีกจำนวนหนึ่งขาตั้งวาดภาพหันไปทางไทเฮาฉวีตามคำสั่งของนาง ตั่งนุ่มถูกเลื่อนมาไว้หน้าขาตั้ง ภายใต้สายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมาราวกับเสือหิวหมาป่ากระหาย นางทรุดตัวนั่งลงหน้าขาตั้งวาดภาพอย่างสง่างามและผ่อนคลายทุกคนล้วนมองออกว่า นางกำลังจะวาดภาพให้ไทเฮาฉวี!เพียงแต่รูปแบบการวาดภาพของนาง ไม่มีใครรู้จัก ดังนั้นจึงมีคนไม่น้อยพากันลุ

ผู้คนนับร้อยผลัดเปลี่ยนกันก้าวไปเบื้องหน้า หลังจากได้ชมภาพวาดแล้ว หากไม่ถอยกลับมาอย่างเงียบงัน ก็ล้วนเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสาย หากไม่ใช่เพราะมีเยี่ยนเฉินหาวประทับอยู่ด้วย กลิ่นอายแห่งโอรสสวรรค์ที่แผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วทั้งงาน เกรงว่าเพียงแค่จำนวนผู้คนที่กรูกันเข้าไปก็คงยากที่จะควบคุมเอาไว้ได้ ฮ่องเต้และฮองเฮาแห่งต้าเซียงเองก็นั่งต่อไปไม่ไหวแล้ว เดินลงจากบันไดทองมาร่วมชมผลงานชิ้นเอกของบุตรีคนเล็กพร้อมกับเหล่าขุนนาง และก็เป็นไปตามคาด พวกเขาล้วนตื่นตะลึงจนตรัสอันใดไม่ออกเช่นกัน บุคคลในภาพงดงามสมจริงราวกับมีชีวิต นอกจากขยับเขยื้อนไม่ได้แล้ว ก็หาได้แตกต่างจากไทเฮาฉวีองค์จริงไม่ ไม่เพียงแต่เส้นผมทุกเส้นที่พลิ้วไหวราวกับของจริง แม้กระทั่งริ้วรอยตรงหางพระเนตรของไทเฮาฉวีก็ยังดูราวกับมีชีวิต... “ยอดเยี่ยม! ภาพวาดนี้คือผลงานชิ้นเอกระดับเทพเจ้ารังสรรค์โดยแท้!” น้ำเสียงชื่นชมของเสิ่นจงหมิงดังฟังชัดกว่าผู้ใด ทั้งยังประสานมือคารวะหลิวชิงซวี่ “ผลงานของพระชายาเรียกได้ว่าบรรลุถึงจุดสูงสุด ไร้ผู้ใดเทียบเทียมในใต้หล้า ข้าน้อยใช้ชีวิตมาจนป่านนี้ วันนี้ถึงได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริงพ่ะย่ะค่ะ!” “ฮ่า ๆ.