All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 401 - Chapter 410

“ฉู่จงเหยียน เจ้าว่าควรทำอย่างไรดี? ข้าไม่อยากแต่งกับองค์ชายรองแล้วจริงๆ นะ!” เมื่อเห็นนางนิ่งเงียบไร้ปฏิกิริยา ฉู่จงหลิงก็ดึงมือนางมาเขย่าด้วยความร้อนรน“เพิ่งจะมารู้จักลนลานเอาป่านนี้ ทีแรกไยถึงทำเรื่องเหลวไหล ยังไม่ทันจะสืบสาวราวเรื่องให้ชัดเจนก็ป่าวประกาศว่าจะแต่งงานเสียแล้ว!” หลิวชิงซวี่ต่อว่าอย่างไม่สบอารมณ์“ข้า... ข้าไม่ได้คิดว่าเสด็จพ่อและเสด็จแม่จะมาถึงรวดเร็วปานนี้ มิหนำซ้ำยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับองค์ชายรองอีก!” ฉู่จงหลิงพูดไปพลางน้ำตาก็เริ่มร่วงเผาะสตรีที่หยิ่งยโสมาตลอดอย่างนางไม่เคยร้องไห้เช่นนี้มาก่อน หลิวชิงซวี่จึงโกรธจนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะด่าว่านางอย่างไรดีแล้วก่อนหน้านี้ก็เคยบอกไปแล้ว ว่านิสัยเช่นนางจะต้องเกิดเรื่องเข้าสักวัน ทว่านึกไม่ถึงว่าจะลงเอยในสภาพนี้!“ได้ยินว่าเสด็จพ่อและเสด็จแม่ทรงรักใคร่เอ็นดูท่านที่สุด ไม่สู้ท่านลองไปพูดคุยกับพวกท่านดูก่อน ลองหยั่งเสียงดูว่าพวกท่านมีความเห็นอย่างไร?”“ข้าพูดไปแล้ว แต่ใครจะรู้เล่าว่าเสด็จแม่กลับบอกว่า พวกเขาเคยรับปากองค์ชายรองไว้แต่แรกแล้วว่าจะยกบุตรสาวให้แต่งกับเขา ซ้ำยังบอกอีกว่าการที่ข้ากับองค์ชายรองมีใจให้กันใน

สิ้นคำกล่าวนั้น นางไม่แม้แต่จะปรายตามองอีกเป็นครั้งที่สอง สะบัดแขนเสื้อด้วยความเดือดดาล แล้วหมุนตัวเดินเชิดหน้าจากไปทันที“เสด็จแม่...” เสียงร้องเรียกด้วยความร้อนรนของฉู่จงหลิงดังแว่วมาจากในตำหนักทว่าบนใบหน้าของหลิวชิงซวี่กลับไร้ซึ่งแววใจอ่อน ซ้ำยังเร่งฝีเท้าเดินจากไปให้เร็วยิ่งขึ้นยามที่ได้รู้ชาติกำเนิดของตนเอง นางยอมรับว่าเคยมีความหวังอยู่บ้าง เจ้าของร่างเดิมเคยสัมผัสความรักจากมารดาบุญธรรมเพียงเท่านั้น ไม่ค่อยได้ซึมซับความผูกพันฉันเครือญาติรูปแบบอื่นสักเท่าใดนัก หากบิดามารดาแท้ๆ รักใคร่เอ็นดูนาง ก็ถือเสียว่าเป็นการเติมเต็มความเสียใจในชีวิตนี้แทนเจ้าของร่างเดิมแต่นางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเพียงแค่วันที่สองที่ได้พบหน้าบิดามารดาแท้ๆ พวกเขากลับทำให้นางผิดหวังจนเหลือจะกล่าว!หากนางทำอะไรผิดพลาด พวกเขาย่อมตักเตือนได้ ในฐานะบุตรสาว การรับฟังคำบ่นของพ่อแม่ไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่สมควรทำอย่างยิ่ง คือการมาดูหมิ่นเหยียดหยามการแต่งงานของนางกับเยี่ยนซื่อหยวน ซ้ำร้ายยังบังคับให้นางละทิ้งสายเลือดในครรภ์...ใครให้สิทธิ์พวกเขามาทำเช่นนี้กัน?เรื่องในตำหนักซินหัวไม่มีคน

เมื่อเห็นหลิวชิงซวี่หน้าตึงเครียดขึ้นมา นางจึงรีบเอ่ยต่อ “นิสัยอย่างอ๋องเจิน ไม่เห็นจะน่าชื่นชอบสักนิด มองแค่แวบสองแวบก็พานให้หงุดหงิดแล้ว! เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่มีทางกลับไปคิดอะไรกับเขาอีกแน่นอน!”แม้หลิวชิงซวี่จะยังคงตะขิดตะขวงใจกับท่าที ‘ยอมมอบกายถวายชีวิต’ ของนางในตอนแรก ทว่าเมื่อเห็นว่าภายหลังนางไม่ได้มีความรู้สึกคิดเกินเลยกับเยี่ยนซื่อหยวนจริงๆ หลิวชิงซวี่จึงไม่อยากจะเก็บเรื่องนี้มาถือสาหาความกับนางอีกนางเบะปาก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความรำคาญใจ “ท่านยังอยากจะพูดอะไรอีก? หากไม่มีธุระอันใดแล้ว ข้าขอตัวก่อน”ฉู่จงหลิงตาไวคว้าแขนของนางเอาไว้ทันควัน “เจ้าอย่าเพิ่งรีบไปสิ ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ!”“เช่นนั้นก็รีบพูดมา!”“ฉู่จงเหยียน หลังจากเสด็จแม่ให้กำเนิดพวกเราในปีนั้น พระองค์ก็ประชวรด้วยโรคหัวใจ เจ้าช่วยอย่าเกรี้ยวกราดใส่พระองค์ถึงเพียงนั้นจะได้หรือไม่?” เมื่อเอ่ยถึงพระวรกายของซ่างกวนซูหลาน ดวงตาของฉู่จงหลิงก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการอ้อนวอน“ฉู่จงหลิง เจ้ามาอยู่ที่นี่ก็ระยะหนึ่งแล้ว ก็น่าจะรู้ซึ้งถึงนิสัยของข้าดี ข้าสามารถทนรับความหมางเมินจากสายเลือดเดียวกันได้ แต่ข้าไม่

“ไม่อยากพูดความจริงหรือ?” ใบหน้าหล่อเหลาของเยี่ยนซื่อหยวนโน้มลงมา ประกายหม่นแสงในดวงตาบ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังไม่พอใจ“ข้า...” แพขนตาของหลิวชิงซวี่กะพริบถี่อย่างไม่เป็นธรรมชาติ ยิ่งไม่กล้าสบสายตากับเขานับตั้งแต่ที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมา นางก็บอกเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง แม้แต่เรื่องที่มาที่ไปของตนเองนางก็ไม่เคยปิดบัง เพราะคุ้นชินกับการเปิดเผยต่อกันเช่นนี้ ในยามนี้ นางจึงดูกระสับกระส่ายและทำตัวไม่ถูกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกกลิ่นอายเย็นเยียบแผ่ซ่านจากตัวเขาโอบล้อมไว้ มีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าเขากำลังโกรธ เพียงแต่นางรู้ดีถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ จึงไม่กล้าเอาคำพูดของฉู่คุนลี่ไปบอกเขาตามตรงจริงๆ“อาซื่อ...” นางโอบกอดเอวที่แข็งแกร่งของเขาไว้ สายตาก็ไม่หลบเลี่ยงอีกต่อไป มองเขาด้วยความจริงจังและแน่วแน่ “ท่านก็รู้ว่าข้ามาจากโลกใบนั้น บรรดาคนที่เรียกกันว่าญาติพี่น้องที่นี่ ความจริงแล้วไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้าเลย ข้าไม่อยากยอมรับพวกเขา และยิ่งไม่อยากทำหน้าที่กตัญญูอะไรนั่น เพราะการเติบโตที่แท้จริงของข้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย หลิวชิงซวี่คนเดิมได้ตายจากไปแล้ว และบุญคุณที่ตระกู

“พี่หญิงใหญ่ ท่านต้องระวังให้ดี อย่าได้ดูแคลนเย่ว์หลิงหลงเชียว นางเพิ่งเสียลูกไปได้ไม่นาน ตอนนี้พอเห็นสตรีที่ตั้งครรภ์ นางก็ริษยาจนเสียสติแล้ว” หลิวหยวนอินเห็นนางไม่ค่อยมีปฏิกิริยาตอบสนอง ทั้งยังดูเหมือนจะไม่ใส่ใจนัก จึงรีบขยับเข้าไปใกล้นาง ยกมือขึ้นป้องปากแล้วลดเสียงต่ำลงพลางกล่าวต่อ “ยังมีงานเลี้ยงในวังคืนนี้อีก พี่หญิงใหญ่ท่านยิ่งต้องระวังให้มาก ข้าได้ยินเย่ว์หลิงหลงปรึกษากับคนอื่น บอกว่าจะทำให้ท่านขายหน้า ทำให้ท่านกลายเป็นตัวตลกไปทั่วทั้งเมืองหลวง!”“ทำให้ข้าขายหน้า? ใช้วิธีไหนทำให้ขายหน้าล่ะ?” หลิวชิงซวี่เลิกคิ้วขึ้นสูง“พี่หญิงใหญ่ ข้าตั้งใจมาเตือนท่านจริงๆ ท่านอย่าได้ละเลยเชียว!” หลิวหยวนอินค้อนใส่นาง พลางแสดงท่าทีร้อนรนแทนนาง “เย่ว์หลิงหลงรู้จักคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงไม่น้อย ในคนกลุ่มนั้นมีสตรีที่มีความสามารถโดดเด่นอยู่เพียบ โดยเฉพาะพวกที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลซู เพราะเรื่องของฮองเฮาซู พวกเขาจึงเกลียดชังท่าน รู้ว่าท่านมีอ๋องเจินคอยหนุนหลังจนจัดการท่านไม่ได้ พวกเขาจึงคิดจะเหยียดหยามท่านด้วยเรื่องอื่นแทน และคืนนี้เป็นโอกาสลงมือที่ดีที่สุดของพวกเขา! พี่หญิงใหญ่ ท่