All Chapters of กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก: Chapter 431 - Chapter 440

ศพของข้าหลวงเหล่านั้น ถูกองครักษ์ที่เยี่ยนเฉินหาวทิ้งไว้ลากออกไปแล้วหลิวชิงซวี่หันกลับมาเป็นฝ่ายจับมือเยี่ยนซื่อหยวนเอาไว้ เร่งเร้าเขา “ไม่รู้ว่าองค์หญิงเป็นอย่างไรบ้าง พวกเรารีบกลับตำหนักหมิงเย่ว์กันเถอะ”เยี่ยนซื่อหยวนพลิกมือกลับมากุมมือเรียวนุ่มของนางไว้แน่น นัยน์ตาสีดำขลับภายใต้แสงจันทร์ลึกล้ำราวกับสระน้ำลึก จ้องมองนางอย่างไม่วางตา“เหตุใดจู่ ๆ ถึงได้เย็นชากับพวกเขานัก?”“เอ่อ...” สายตาของเขาแผ่ซ่านไอเย็นออกมา ทำให้หลิวชิงซวี่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลในทันทีนานเท่าใดแล้วที่ไม่ได้มีความรู้สึกเช่นนี้?เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่เจือไปด้วยความเย็นชาของเขา นางก็รู้สึกผิดจนก้มหน้าลงเยี่ยนซื่อหยวนปล่อยมือนาง รวบเอวบางของนางเข้ามากอดกักขังไว้แนบอก น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความโกรธ “มีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถพูดกับข้าได้? หรือว่าข้าไม่สมควรได้รับความไว้วางใจจากเจ้าเลย?”“ไม่มีเรื่องเช่นนั้นเสียหน่อย ท่านอย่าพูดจาเหลวไหลนะ!” หลิวชิงซวี่เห็นเขาเข้าใจผิด ก็อดไม่ได้ที่จะร้อนใจขึ้นมา“แล้วตกลงว่าเป็นเพราะเหตุใด?” เยี่ยนซื่อหยวนกัดฟันกรอด นางไม่เคยปิดบังอะไรกับเขาเลย แม้กระทั่งที่มาขอ

มือภายใต้แขนเสื้อกว้างของเยี่ยนหรงไท่กำแน่นจนแทบจะแหลกสลาย แทบจะทนปั้นสีหน้าต่อไปไม่ไหวแล้วเยี่ยนเฉินหาวมองไปที่ลูกชาย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไท่เอ๋อร์เห็นว่าอย่างไร?”เยี่ยนหรงไท่หลุบตาลง ซ่อนความโหดเหี้ยมที่ก้นบึ้งดวงตา โค้งตัวคำนับกล่าวว่า “ลูกแล้วแต่เสด็จพ่อจะทรงโปรดพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยนเฉินหาวกล่าวว่า “เรื่องนี้ข้าไม่กล้าตัดสินใจโดยพลการ เป็นเรื่องสำคัญในชีวิตขององค์หญิงใหญ่ อีกทั้งเจ้ากับองค์หญิงใหญ่ก็ใจตรงกัน ข้าอนุญาตให้เจ้าไปปรึกษาหารือกับองค์หญิงใหญ่สักรอบ ฟังความเห็นของนางแล้วค่อยวางแผนต่อไป”“พ่ะย่ะค่ะ” เยี่ยนหรงไท่โค้งตัวรับคำเยี่ยนเฉินหาวหันไปมองฉู่คุนลี่และซ่างกวนซูหลานอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าบนใบหน้าของสองสามีภรรยาไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย เขาก็หัวเราะเสียงดังอีกว่า “ฮ่องเต้แคว้นต้าเซียงกับฮองเฮาไม่ต้องซาบซึ้งใจไป นี่คือสิ่งที่ข้าสมควรทำ ดังคำกล่าวที่ว่ามีไปย่อมมีมาอย่างไรล่ะ”ซ่างกวนซูหลานยิ้มบาง ๆฉู่คุนลี่ประสานมือคารวะ เอ่ยชมปนหัวเราะว่า “ฮ่องเต้อวี้เยี่ยนช่างมีเหตุผลลึกซึ้งยิ่งนัก นับเป็นวาสนาของราษฎรแคว้นอวี้เยี่ยนโดยแท้ พวกเราเลื่อมใสอย่างถึงที่สุด”มองดู

เมื่อได้ยินฉู่จงหลิงกล่าวจนจบด้วยน้ำเสียงสะอื้น ในใจของหลิวชิงซวี่ก็เกิดความหวั่นไหวขึ้นมาบ้าง อย่างไรเสียก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าของร่างเดิม หากนางจะทนดูคนตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วย ก็คงจะดูไม่สมเหตุสมผลนักเพียงแต่ว่า นางกลับขมวดคิ้ว เอ่ยถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ “ก่อนหน้านี้ข้าเคยถามหมอหลวงดูแล้ว หมอหลวงบอกว่าเสด็จแม่มีพระพลานามัยแข็งแรง มิได้ประชวรด้วยโรคหัวใจ หรือว่ามีผู้ใดรักษาให้นางจนหายดีแล้ว?”“เป็นไปไม่ได้! ในใต้หล้านี้นอกจากราชาโอสถแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถรักษาเสด็จแม่ให้หายขาดได้!” ฉู่จงหลิงโต้แย้งในทันที กลัวว่านางจะไม่เชื่อคำพูดของตน จึงเป็นฝ่ายอธิบายขึ้นมาก่อน “เสด็จพ่อทรงสอบถามจนกระจ่างแล้วว่า ในบรรดาตัวยาเหล่านั้น มีตัวยาชนิดหนึ่งที่หาได้จากเทือกเขาเย่าหวังเท่านั้น หากเสด็จแม่ได้รับการรักษาจากราชาโอสถจนหายจากโรคหัวใจแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้เหตุใดจึงไม่บอกข้าเล่า?”หลิวชิงซวี่พลันหรี่ตาทั้งสองข้างลงเมื่อช่วงเช้าตอนที่ไปยังตำหนักซินหัวเพื่อเยี่ยมซ่างกวนซูหลาน นางจำได้ว่าเวลานั้นฉู่จงหลิงดูกังวลมาก กลัวว่าอาการประชวรของซ่างกวนซูหลานจะกำเริบ ทว่าซ่างก

เขาเม้มริมฝีปากบางแน่น เดินตรงไปที่ข้างเตียง คว้ามือของหลิวชิงซวี่แล้วเดินจากไปอย่าว่าแต่จะตอบรับนางเลย แม้เพียงอึดใจเดียวเขาก็ไม่ยอมอยู่ต่อ“เอ๊ะ... ฉู่จงเหยียน!” ฉู่จงหลิงยังคิดจะเรียกหลิวชิงซวี่กลับมา“องค์หญิงเพคะ ดึกมากแล้ว ท่านก็ควรพักผ่อนได้แล้วเพคะ” เจียงเสี่ยวชีขวางอยู่ที่ประตูพลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยฉู่จงหลิงมองออกไปนอกหน้าต่างดูเหมือนว่าจะดึกมากแล้วจริงๆ !ขณะที่นางกำลังจะกลับไปยังตำหนักซินหัว เจียงเสี่ยวชีก็กล่าวขึ้นอีกว่า “องค์หญิงเพคะ พระชายาตรัสว่าคืนนี้ท่านไม่จำเป็นต้องกลับไปที่ตำหนักซินหัว สามารถพักที่นี่ได้หนึ่งคืน แม่นมจวีได้รับบาดเจ็บ ไม่สะดวกที่จะปรนนิบัติท่านชั่วคราว ข้าน้อยจะปรนนิบัติท่านเองเพคะ”ฉู่จงหลิงเดินเข้ามาหานาง กวาดสายตามองสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น “สาวใช้อย่างเจ้าอายุยังน้อยแท้ๆ เหตุใดจึงพูดจาราวกับคนเก่าคนแก่เช่นนี้?”‘คนเก่าคนแก่’ ที่นางหมายถึง ไม่ใช่คนแก่ชราที่มีอายุมาก แต่หมายถึงคนที่เป็นบ่าวรับใช้มานานหลายปีแล้วต่างหากเจียงเสี่ยวชีจ้องมองนาง สายตาไม่หลบเลี่ยง สีหน้าก็ไม่ตื่นตระหนก แม้แต่แผ่นหล

การชมดอกไม้ในครั้งนี้ หลิวชิงซวี่รู้ดีว่าเป็นนายท่านซื่อและแม่สามีที่จงใจจัดฉากขึ้นมาและการที่แม่สามีให้นางมาที่นี่ ก็ไม่ได้ต้องการให้นางทำสิ่งใด เพียงแค่มาร่วมสังเกตปฏิกิริยาของซ่างกวนซูหลานด้วยกันเท่านั้นแม่สามีและลูกสะใภ้ร่วมมือกันเป็นครั้งแรกก็เข้าขากันได้อย่างดีเยี่ยมหลิวชิงซวี่จงใจกล่าวว่าซ่างกวนซูหลานโปรดปรานดอกบัว เดิมทีก็เพียงแค่อยากจะลองหยั่งเชิงดูเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าซ่างกวนซูหลานไม่เพียงแต่ตกหลุมพราง ทว่ายังทำให้หลิวชิงซวี่ค้นพบเรื่องที่น่าตกตะลึงเข้า...ซ่างกวนซูหลานแพ้ดอกกุ้ยฮวา!คนที่บุตรสาวบอกว่าโปรดปรานดอกกุ้ยฮวามากที่สุด กลับมาแพ้ดอกกุ้ยฮวาเสียเอง นี่มันช่างเหลวไหลสิ้นดี!ซ่างกวนซูหลานเองก็ดูเหมือนจะลนลานไม่น้อย หลังจากที่ไทเฮาฉวีตะโกนสั่งให้ ‘เชิญหมอหลวง’ นางก็รีบพาคนของตัวเองทูลลา และกลับไปยังตำหนักซินหัวอย่างเร่งรีบแน่นอนว่าไทเฮาฉวีและหลิวชิงซวี่ย่อม ‘ไม่วางใจ’ เป็นธรรมดา แม่สามีลูกสะใภ้สบตากัน ก่อนจะตามไปที่ตำหนักซินหัวด้วยความกระวนกระวายเมื่อเห็นหมอหลวงที่ก้าวเข้ามา เส้นผมสีดอกเลา มีหนวดเคราเล็กน้อย ในตอนแรกหลิวชิงซวี่จำเขาไม่ได้ จนกระทั่งหมอหลวงผู้น