Chapter 121: BAKIT PO, MAMA?

TUMAYO si Emil, pinagmasdan ang asawang natutulog. Nilapitan niya ito at yumuko para halikan sa noo si Leina.“I’ll be back, hon. Pupunta lang ako sa library, sandali. Babalik ako agad kapag natapos ako,” mahina niyang paalam na para bang naririnig siya ni Leina.Tumalikod na siya at naglakad palapit sa pinto. Dahan-dahan pa niyang naisasara ang pinto para hindi makaistorbo kay Leina.Naglalakad siya sa hallway nang may marinig siyang nagsasalita sa isang kuwarto.“Gawin mo ang ipinapagawa ko sayo. Gusto ko na maging malinis ang lahat. Walang makakahalata, wala silang magiging hinala na ako ang may pakana,” sabi ni Lea.Hindi niya alam na may nakikinig mula sa labas. Nakalimutan niyang isarado ang pinto bago may kinausap sa phone niya.“Anong pina-plano mo, Lea?”Natigilan si Lea. Naibaba niya ang kanyang phone at hindi muna nagsalita.Natigilan si Lea. Naibaba niya ang kanyang phone at hindi muna nagsalita.Dahan-dahan siyang humarap kay Emil. Bahagya siyang napangiti na tila walang

Chapter 122: MASISIRA

DAHAN-DAHAN na tumalikod si Leina. Nanghihina ang tuhod niya, parang hindi niya kayang maglakad. Napapakapit siya sa pader para kumuha ng lakas. Sobrang durog na durog siya. Ang Mama niya at ang kanyang asawa, nagkaroon ng relasyon. Hindi niya man lang napagsuspetsahan. Naging bulag ba siya?“Bakit si Mama pa?” tanong niya habang nakasandal sa pader.Mariin niyang ipinikit ang mga mata. Tuluy-tuloy ang pagpatak ng kanyang mga luha. Unti-unti niyang naalala ang mga pagkakataong magkasama sina Emil at Lea. Ang madalas na paglapit ng kanyang ina kay Emil, ang pag-aasikaso nito, at ang malamig na pakikitungo ni Emil sa tuwing naroon si Lea.Noon ay hindi niya iyon binigyan ng kahulugan. Akala niya ay dahil lamang sa hindi pa rin magkasundo ang dalawa.Pero ngayon, parang isa-isang nabubuo sa isip niya ang mga piraso ng katotohanang matagal nang nasa harapan niya.Napahawak siya sa kanyang dibdib."May relasyon sila noon..."Hindi niya namalayang napalakas ang kanyang hikbi.Pakiramdam ni

Chapter 123: PINATAY

“PINATAY mo na ako noong nagsinungaling ka sa akin. Bakit ang Mama ko pa? Bakit ” Humahagulhol na tanong ni Leina, “I'm really sorry. Nagsinungaling ako dahil ayoko na magalit Ka. Pero hindi kita niloko. Hindi ko kailanman naisip na balikan pa si Lea. Kung anuman ang namagitan sa amin ay tapos na,” hingi ng tawad ni Emil. Mabilis na napailing-iling si Leina. Napahawak siya sa kanyang tiyan. May nararamdaman siyang kaunting kirot. Pero hindi niya iyon ipinahalata kay Emil. “Niloko pa rin ninyo ako ni Mama! Kayong dalawa, naisahan niyo ako sa pagtatago ng relasyon ninyo. Alam ba ito ni Papa? Sabihin mo sa akin ang totoo. Si Papa, alam ba niyang nagkaroon kayo ng relasyon ni Mama noon?” Hindi makasagot si Emil. Parang napipilan siya, walang lumalabas na salita sa kanyang bibig. Hindi agad nakasagot si Emil. Mariin niyang ipinikit ang mga mata bago siya napabuntong-hininga. Ang katahimikan niya ang lalong nagpalala sa sakit na nararamdaman ni Leina. Hindi niya kayang makita na nasa

Chapter 124: NAKITA

LUMABAS si Lea sa kanyang kuwarto at naabutan niya si Emil na lugong-lugo. “Emil, anong nangyari? Bakit ka umiiyak?” Mga tanong niya at dinaluhan si Emil. Nanlilisik ang mga mata ni Emil na binalingan si Lea. “Huwag mo nga akong hawakan!” Malakas niyang sigaw. Binitawan siya ni Lea. Dahan-dahan siyang tumayo, hindi pa rin nabago ang nanlilisik niyang mga mata. “Nang dahil sayo umalis si Leina! Iniwan na ako ng asawa ko. Ikaw ang dahilan kung bakit masisira ang pamilyang binubuo ko.” Natigilan si Lea. Wala siyang maisagot sa mga himutok ni Emil sa kanya. Umalis si Leina. Bakit? Siguro ay nalaman na ng kanyang anak ang lahat sa kanila ni Emil. “N-Nalaman na ba niya? Sinong nagsabi sa kanya?” “It’s because of you, kaya nalaman niya. Dahil sa pagpupumilit mo! Sa kagustuhan mong wasakin ang pamilya ko. Makasarili ka, Lea!” Napaawang ang bibig ni Lea. "Ako?" nanginginig niyang tanong. "Bakit ko gugustuhing sirain ang pamilya ninyo?" Mapait na napatawa si Emil. "Huwag mo nang i

Chapter 125: SA PARK

HUMINTO ang taxi sa tapat ng isang public park. Inabot ni Leina ang kanyang bayad kay Manong driver. “Miss, malaki po ito. Malapit lang po ang park,” sabi ni Manong. Ngumiti si Leina. “Para po sa inyo talaga ‘yan. Maraming salamat po sa pagtulong sa akin.” Tumango si Manong at saka ngumiti. Lumabas na si Leina ng taxi, hila ang kanyang maleta. Umandar ang sasakyan at iniwan siya sa madilim na bahagi ng park. Naglakad si Leina, Naghanap ng puwede niyang upuan at nang makapagpahinga siya. Tahimik ang paligid. Iilan na lamang ang mga taong naglalakad sa park sa ganoong oras. May ilang ilaw na nagbibigay-liwanag sa daanan, ngunit hindi pa rin nito natatabunan ang lungkot na bumabalot kay Leina. Nang makakita siya ng isang bakanteng bangko sa ilalim ng malaking puno, dahan-dahan niya itong nilapitan. Ibinaba niya ang kanyang maleta sa tabi at saka siya umupo. Pagkaupo pa lamang ay muli nang bumuhos ang kanyang mga luha. Napayuko siya at mahigpit na niyakap ang sarili. "Bakit..."

Chapter 126: BISITA

INILINGA ni Leina ang kanyang mga mata sa kabuuan ng sala ng bahay ni Aling Nena. Maganda ang bahay niya. Konkreto, parang semi bungalow house. Ang inaasahan niya ay bahay na kahoy. Nasa isang masikip na eskinita. Pero parang medyo may kaya si Aling Nena.“Nagtataka ka siguro na nasa isang magandang bahay ako nakatira? Hindi ba, Leina?” tanong ni Nena.Napangiti ng simple si Leina.“Sa totoo lang po, hindi ko lubos maisip na maganda po ang bahay niyo.”Natawa ng mahina si Nena.“Marami nga ang nagtataka. Napakasimple ko lang, hindi halata na may sarili akong bahay. Pero dahil ito sa anak ko, nagtatrabaho siya. Sana nga ay umuwi siya para makilala mo siya.”Nagkatinginan sandali ang dalawa."Isa lang po ba ang anak ninyo?" usisang tanong ni Leina.Tumango si Aling Nena."Oo. Isang lalaki. Siya na lang ang kasama ko sa buhay. Maaga akong nabiyuda kaya kaming dalawa lang ang nagtulungan para maitawid ang lahat.""Masipag po siguro siya."Napangiti si Aling Nena, halatang ipinagmamalaki a