All Chapters of ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน: Chapter 31 - Chapter 40

  ประตูรั้วขนาดใหญ่เปิดออกอัตโนมัติเมื่อรู้ว่าผู้มาเป็นใคร ผมมองไปรอบด้านอย่างตื่นตาตื่นใจ ใครจะไปคิดล่ะว่าตอนนี้ตัวเองจะได้มาสัมผัสบ้านหลังใหญ่ที่เคยเห็นแค่ในละครคฤหาสน์ที่อยู่ในจอก็ว่าใหญ่แล้ว ทว่าพอมาเห็นของจริงกลับพูดได้คำเดียวว่า ใหญ่ม้าก!ไต้ฝุ่นขับรถเข้าไปจอดในโรง จากนั้นก็หันมาทางผม “ไปกันเถอะ”“ตื่นเต้นขึ้นมาอีกแล้วอะ” ผมหันไปยิ้มแหยใส่เขา ถูฝ่ามือที่เปียกชุ่มกับขากางเกงไปมาไต้ฝุ่นขำออกมา มือหนาขยี้หัวของผม “ไม่มีอะไรหรอกน่า คิดซะว่ามาเที่ยวสวนสนุก บ้านยักษ์อะไรแบบนั้น”“...” ผมรู้สึกหมดคำพูดมันได้เหรอวะโอเค บ้านเขาใหญ่จนเหมือนบ้านยักษ์ก็จริง แต่มันก็หรูกว่าบ้านยักษ์ที่สวนสนุกอยู่นะ!เมื่อเห็นว่าผมยังนั่งนิ่ง ไต้ฝุ่นเลยเดินลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตู ก่อนจะดึงแขนผมให้ออกมา“มาเร็ว”“ไต้ฝุ่น” ผมยื้อแขนไว้เล็กน้อย รู้ว่าหนีไปก็เปล่าประโยชน์ เลยได้แต่เดินตามเขาเข้าไป ใบหน้าก้มงุดจนแทบจะสิงเข้าไปในแผ่นหลังของไ

  กลางดึกไต้ฝุ่นก็ถูกพี่สาวบังเกิดเกล้าปล่อยตัวกลับมาในสภาพเดียวกับทหารผ่านศึก พอเห็นว่าผมยังคงเล่นโทรศัพท์อยู่เขาก็รีบพุ่งตัวมานอนทับ พลางถูหน้าไปมากับอกผมอย่างออดอ้อน“เหนื่อย”ถึงจะแอบหนักกับขนาดตัวของเขาที่ใหญ่กว่า แต่ก็ไม่ได้บ่นอะไรออกไป ผมโอบแขนไปที่หลังเขา มือก็ลูบปลอบไปมาพลางชวนคุยไปด้วย “จะว่าไปแล้ว olive_2 ที่ใช้ตั้งชื่อแชตนี่ชื่อแมวเหรอ ทำไมวันนี้ไม่เห็นเลยละ”นี่เป็นเรื่องที่ผมสงสัยมานานแล้ว ทั้งรูปโพรไฟล์ก็ยังเป็นแมวดำอีกด้วย คนแบบไต้ฝุ่นถ้าไม่ใช่สิ่งที่ชอบจริง ๆ เขาไม่น่าเอามาตั้งแบบนี้แน่นอน“อืม มันชื่อโอลีฟ เป็นแมวตัวแรกแล้วก็ตายไปตอนอายุได้สองขวบ” ไต้ฝุ่นซุกหน้าพูดกับอกผมด้วยน้ำเสียงอู้อี้ เลยเดาไม่ออกว่าเขารู้สึกยังไงตอนพูดออกมา“โทษที” ผมกระซิบ เลื่อนมือขึ้นมาลูบศีรษะเขาเบา ๆ“ปลอบหน่อย” จู่ ๆ ไต้ฝุ่นก็เงยหน้าพรวดพลางยื่นหน้ามาหอมแก้มผมเสียเต็มปอด ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ไม่มีเค้าของความเสียใจจนต้องปลอบเลยสักนิด“เอาความเห็นใจ

  หลังจากเรื่องวุ่นวายทั้งหลายผ่านพ้นไป ในที่สุดก็มาถึงวันสุดท้ายของการสอบปลายภาคสักที!ชีวิตของผมที่เคยราบเรียบมาตลอด กระทั่งมาเจอเข้ากับไต้ฝุ่นกราฟชีวิตก็กลายเป็นขึ้นลงอย่างกับคลื่นสัญญาณชีพ ทำเอาเหนื่อยสุด ๆ และเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยที่สะสมมาตลอดเทอมวันนี้พวกเราเลยกะว่าจะไปทะเลกัน!ไปมันหลังสอบเสร็จนี่แหละ ขอแค่หลังจากนี้อย่ามีอะไรมาขัดอีกก็พอ ไม่งั้นผมจะลงไปนอนดิ้นกับพื้นแน่นอนตอนนี้ผมกำลังยืนรอแฟนคนนั้นที่ทั้งหล่อและฉลาดทำข้อสอบวิชาสุดท้ายอยู่หน้าห้องจนขาแข็งไปหมด ให้ตายเหอะ เพื่อนเขาออกมากันจนจะหมดแล้ว เมื่อไรเขาจะเสร็จเนี่ย!เมื่อก่อนไต้ฝุ่นมักไปไหนมาไหนกับเพื่อนสนิทเท่านั้น แม้แต่วิชาเรียนก็ลงคล้ายกันหมด แน่นอนว่าในห้องสอบย่อมต้องมีเพื่อนของเขา ทว่าตอนนี้กลับเหลือแค่ทัพคนเดียวเท่านั้น ส่วนเมษาก็หายหน้าไปเลยตั้งแต่วันที่เขามาโวยวายในโรงอาหารวันนั้นจากการเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามอาจารย์ ก็ได้ความว่าเขาดร็อปเรียนไปและก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหนผมพอเข้าใจเขานะ เพราะถ้าลองเปลี่ยนมาเป็นตัวเองก็คงไม่กล้ามาเรีย

  แฟนเก่าเมษาผมกับเดอะแก๊งทำหน้าทึ่ง รู้สึกว้าวมากที่เมษามีแฟนเก่าหล่อขนาดนี้ พึงรู้ไว้ว่าชายรักชายไม่ได้มีกันอยู่เกลื่อนสังคมขนาดนั้น การที่จะหาคนไทป์เดียวกันทั้งยังหน้าตาดีนี่มันยากพอกับการงมเข็มในมหาสมุทรเลยนะ“สเปกเพื่อนมึงนี่สูงใช้ได้” เซฟพูดออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจ“มึงอย่ามองแต่หน้าตา ไอ้ห่านั่นแม่งชอบทำร้ายร่างกาย” ทัพขมวดคิ้วแน่น ทำท่าจะลุกออกไปทว่ากลับโดนไต้ฝุ่นกดบ่าเอาไว้“ตอนนั้นเราช่วยให้เมษามันหลุดออกมาจากไอ้เวรนั่นได้แล้ว มันก็สัญญาว่าจะไม่มายุ่งกับเมษาอีก การที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันแบบนี้ อาจเป็นไปได้ที่เพื่อนมึงกลับไปหามันเอง เพราะงั้นครั้งนี้ให้มันเรียนรู้ด้วยตัวเองซะ หรือมึงจะตามไปช่วยตลอดชีวิตกัน” ประโยคยาวเหยียดถูกกล่าวออกมาสิ่งที่ไต้ฝุ่นพูดออกมาค่อนข้างมีเหตุผลมากเลยทีเดียว“แต่ว่า...” ทัพมีท่าทางลังเลอย่างเห็นได้ชัดผมที่มองอยู่นานก็รู้สึกจนใจแทนเขาเหมือนกัน จากที่ดู ทัพเป็นคนรักเพื่อนมากจริง ๆ ขนาดวันที่เมษาโดนไต้ฝุ่นเปิดโปง หรือแม้แ

  “เสร็จแล้วเหรอ” ผมถามพลางมองเขาที่แต่งตัวเต็มยศแล้วเรียบร้อยใบหน้าที่ปกติก็หล่อเหลาอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกแต่งด้วยเครื่องสำอางอ่อน ๆ เส้นผมที่เคยปรกหน้าผากถูกเสยเก็บขึ้นไปอย่างเรียบร้อย ขับให้วงหน้าของเขาดูหล่อคมมากกว่าเดิม ไม่เหมือนคนอายุยี่สิบ แต่กลับเหมือนนักธุรกิจไฟแรงแทนร่างกายสูงโปร่ง มีความกำยำจากการออกกำลังกายเป็นประจำ พอมาอยู่ในชุดสูททางการสีขาวแล้วโคตรเข้ากันสุด ๆ ให้ตายสิ ผมชักจะหวงแล้วนะ“อืม” ไต้ฝุ่นยืนล้วงกระเป๋าพลางพยักหน้า“เอ่อ น้องคิรินก็ใกล้จะเสร็จแล้วจ้ะ ไต้ฝุ่นไปหาที่นั่งรอก่อนนะจ๊ะ” พี่คนหนึ่งพูดขึ้นด้วยอาการเหงื่อตก ท่าทางหวั่นเกรงเล็กน้อย เพราะเมื่อกี้พวกเขาเมาท์แฟนผมกันโขมงโฉงเฉงเลยนี่นา“รีบหน่อยนะครับ คิรินต้องกินข้าวก่อนถ่ายรูป” ไต้ฝุ่นพยักหน้า พูดจบก็เดินออกไปทันที“แหม ประเสริฐเหลือเกินพ่อคุณ” คล้อยหลังไต้ฝุ่นไป เหล่าช่างแต่งหน้าที่เมื่อกี้เกร็งจนแทบลืมหายใจก็พากันจีบปากจีบคอต่อ ทั้งยังหันมาคุยกับผมด้วย “ผัวพี่ไม่เห็นดูแลด