ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน

ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน

last update最終更新日 : 2025-12-26
作家:  Ferylin79完了
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
44チャプター
1.1Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

วาย

รักคนเดียว

ความรักหวาน

วัยรุ่น

รวย

BL

รักแรกพบ

ความรักครั้งแรก

ผมแพ้พนันเพื่อนเลยต้องไปขอหนุ่มหล่อประจำคณะคบ ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายดันตอบตกลงซะงั้น มิหนำซ้ำยังเทคแคร์ออกสื่อไม่สนสายตาใคร แล้วแบบนี้ผมจะบอกเลิกเขายังไงล่ะเนี่ย! --------------------------------------------- เล่นเกมกับเพื่อนแล้วแพ้ บทลงโทษครั้งนี้คือให้ไปบอกรักและขอคบกับคนที่หล่อที่สุดในคณะ ไอผมมันก็คนจริงเสียด้วย ทักไปบอกรักอีกฝ่ายโชว์เพื่อน ๆ ในใจภาวนาว่าขอให้เขาไม่ทันเห็นข้อความ หลังจากนี้จะได้รีบยกเลิกข้อความทิ้งซะ แต่ใครจะไปคิด ดึกขนาดนี้แล้ว ไต้ฝุ่น คนนั้นกลับยังไม่นอน ผมเพิ่งส่งข้อความไปยังไม่ทันถึงห้านาที เขาดันส่งสติ้กเกอร์ OK กลับมา OK อะไรวะ มึงช่วยด่ากูกลับแล้วก็บล็อกทีเถอะ!! เราไม่ได้รู้จักกันเลยนะ มึงจะมา OK ไม่ได้!

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 ขับรถไวไม่ควรชิดซ้าย เพราะมันอาจจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนได้

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
44 チャプター
ตอนที่ 1 ขับรถไวไม่ควรชิดซ้าย เพราะมันอาจจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนได้
“ริน!”“...”“ไอ้คิรินโว้ย!”เสียงตะโกนเรียกดังลั่น มาพร้อมกับวงแขนหนาหนักรัดคอแน่นอย่างกับต้องการประทุษร้าย ทำเอาผมที่กำลังเดินเหม่อลอยหน้าเกือบคว่ำ โชคดีที่ไอ้ตัวการมันยังมีน้ำใจดึงตัวผมเอาไว้ให้แต่ก็นะ รัดแน่นไปแล้ว หายใจไม่ออกโว้ย“แค่ก! นี่กะจะฆ่ากันเหรอวะ”“เหม่ออะไรวะเพื่อน”“ไม่มีอะไร แค่ง่วง”ผมตอบกลับเสียงเนือย ขาก้าวเดินไปพร้อมกับเซฟที่ปล่อยแขนออกจากคอของผมแล้ว“คืนนี้เล่นเกมกันอีกนะ”เซฟพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนอย่างทุกที ไอ้หมอนี่มันก็แบบนี้แหละ ติดเกมสุด ๆ ถึงมันจะติดเกม แต่การเรียนกลับไม่เคยร่วงเลย เพราะมันดันหัวโคตรดี“โทษทีว่ะ วันนี้ว่าจะนอนอะ เมื่อคืนเล่นกับพวกมึงเสร็จก็ต้องอ่านหนังสือต่อยันเช้าเลยเนี่ย”ผมบอกปัดไปส่ง ๆ อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงวันสอบกลางภาคแล้ว คนหัวขี้เลื่อยแบบผมเลยต้องพยายามให้มากหน่อย ไม่ต้องถึงกับได้เอทุกวิชาหรอก ขอแค่ไม่ติดเอฟก็พอใจแล้ว“ไรว้า รีบไปไหน อีกตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะสอบ”“แหม!”ผมร้องประชดสั้น ๆ หนึ่งคำ ปากเบะคว่ำลงอย่างหมั่นไส้เหลือแสน ไอ้คนหัวดีจะพูดอะไรก็ได้นี่!“ให้กูติวให้ปะ” เซฟพูดขึ้นมายิ้ม ๆ ผมไม่ทันได้อ้าปาก มันก็พูดประโ
続きを読む
ตอนที่ 2 แค่ไม่ถนัดคุยกับคนแปลกหน้า ไม่ได้แปลว่าหยิ่งหรอกนะ
กลุ่มพวกผมนั้นมีกันอยู่สี่คน พวกเราเจอกันในเกมและคบกันมาได้หนึ่งปีแล้ว แน่นอนว่ามันเป็นโชคชะตานรกลิขิตหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถึงดลให้พวกเรามาอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันแบบไม่ได้ตั้งใจ ทั้งยังค่อนข้างสนิทกันมากอีกด้วยเมื่อก่อนก็แค่นัดกันเล่นเกมตามปกตินั่นแหละ กระทั่งเมื่อสามเดือนก่อน จู่ ๆ ไอ้เปา เพื่อนคณะนิเทศฯ ก็คิดเกมหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นคือเกมลงโทษชื่อก็ตามตัวเลย เราสี่คนจะสตรีมแข่งเกมกัน กติกาก็ง่าย ๆ คนที่ชนะอันดับหนึ่งสามารถสั่งลงโทษคนอันดับโหล่ได้หนึ่งอย่าง ส่วนที่สองกับที่สามทำเพียงแค่ชมเรื่องสนุก พร้อมกับรอแบล็กเมลเพื่อนไปด้วย กลายเป็นอีเวนต์ตลก ๆ ของกลุ่มพวกผม แถมคนดูสตรีมยังค่อนข้างชอบอีกด้วยมีครั้งหนึ่งเซฟชนะ มันสั่งให้เปาโพสต์รูปตัวเองทำท่าแอ็ก พร้อมแคปชันเสี่ยว ๆ ลงโซเชียลเป็นเวลาสามวันอะไรแบบนั้นหรือตอนผมแพ้ ก็โดนสั่งให้เลี้ยงข้าวร้านหรูเพื่อนทั้งแก๊งหนึ่งมื้อ เดือนนั้นเล่นเอากระเป๋าตังค์กรอบแห้ง แทบจะต้องซดมาม่ากันเลยทีเดียวสิ่งที่พวกเราเล่นกัน คำสั่งจะอยู่ในขอบเขตที่ไม่ได้ทำร้ายเพื่อนอีกคนมากนัก อย่างการเลี้ยงข้าว พวกมันรู้ว่าผมได้ค่าขนมเยอะ ถึงได้เลือกสั่งลงโทษแบบนั้น แต่สุ
続きを読む
ตอนที่ 3  เขาถึงบอกว่าเล่นเกมต้องไปกับเพื่อน ไม่งั้นอาจสุ่มเจอทีมเฮงซวยเอาได้
หลังจากตบตีแซวพอหอมปากหอมคอกันเป็นพิธีแล้ว พวกเราก็กดเริ่มเกมทันที เนื่องจากมีกันสี่คน หากเป็นปกติก็จะแข่งกันทีละคู่ จนกว่าจะหาผู้ชนะได้ ซึ่งจะใช้เวลาค่อนข้างนานอย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่าชั่วโมงครึ่งแต่วันนี้ด้วยความที่ต้องการให้เกมจบไว เราจึงเข้าเกมพร้อมกันทั้งหมดโดยที่อยู่ทีมเดียวกัน กติกาง่าย ๆ เลยคือ ใครฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้เยอะที่สุดคนนั้นชนะเกมที่พวกผมเล่นนั้นความจริงจะต้องเล่นตามตำแหน่งของใครของมัน ทว่าตรงจุดนี้คนที่เล่นเป็นเมจ ซัปพอร์ตหรือแทงก์ก็อาจจะเสียเปรียบฆ่าศัตรูไม่ทัน เพราะพลังโจมตีเบาและวิ่งช้ากว่าพวกตำแหน่งแอสซาซินหรือไฟเตอร์และเพื่อไม่ให้ใครเสียเปรียบใคร พวกเราจึงลงมติกันว่าจะเอาแทงก์มาเลยสี่ตัว เกมนี้ทีมหนึ่งมีห้าคน แน่นอนว่าคนสุดท้ายก็ต้องสุ่มเอาเท่านั้น[@$#^#@][ไอ้พวกหมา@#@%%^]เพื่อนในเกมคนที่ห้าที่โชคร้ายสุ่มเจอพวกผมออกอาการหัวร้อนจนด่าออกมารัว ๆ นับสิบข้อความ โดยที่มีโอบตอบกลับไป[ขอโทษนะพวก แต่นี่คือศึกแห่งโชคชะตาของพวกเรา][…]ถึงจะเห็นใจ แต่ก็ทำใจซะเถอะ เหอเหอช่วงเริ่มเกมนั้นไม่มีอะไรมาก พวกเราผลัดกันฆ่าศัตรูได้จำนวนใกล้เคียงกัน มองออกยากว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะในศึ
続きを読む
ตอนที่ 4 บางสิ่งก็มักจะไม่เป็นอย่างที่เราคิด
คราวนี้ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เหลือแค่ผมส่งแชตไปเท่านั้น ท่ามกลางสายตาเพื่อนและคนดูเป็นร้อย แน่นอนว่าผมไม่สามารถลีลาต่อได้ ลมหายใจถูกสูดเข้าลึกเพื่อให้กำลังใจตัวเอง นิ้วกดไปที่ปุ่มเพิ่มเพื่อน ก่อนที่จะเลื่อนไปตรง [แชต]“เอ่อ พิมพ์ไรดี” ผมเงยหน้าขึ้นมาถามอีกรอบ“โอ๊ย ไอ้คิรินโว้ย กูลุ้นจนฉี่จะราด มึงก็ช็อตฟีลตลอด” เปาบ่นกระปอดกระแปด“ก็พิมพ์ไปแนะนำตัวสิ ชื่ออะไร อายุ เรียนปีไหน สาขาอะไร แล้วก็ค่อยบอกชอบตามด้วยขอคบ” โอบแนะนำอย่างเป็นการเป็นงาน“ไม่ให้กูบอกน้ำหนัก ส่วนสูง ชื่อพ่อแม่ ที่อยู่บ้านไปเลยล่ะ” ผมประชด“ก็ได้นะ” โอบตอบอย่างไม่คิดอะไร ทั้งยังเห็นดีเห็นงาม“ไอ้โอบ มึงจีบสาวแบบนี้เหรอวะ” เซฟถามน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ“ใช่ แล้วก็จีบติดตลอดด้วย”“หา!!!”ผม เซฟ และเปาประสานเสียงออกมาพร้อมกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ แม้แต่คอมเมนต์ในช่องสตรีมยังเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมดสาวคนนั้นต้องประหลาดแบบไอ้โอบแน่ ๆ ถึงได้มาหลงคารมคนแบบมัน“ตกใจอะไรวะ คนตรง ๆ จริงใจสาวชอบนะเว้ย”“จริงเหรอวะ”ผมพึมพำเบา ๆ ในใจกำลังครุ่นคิดถึงประโยคทักทายแรก ทว่าคิดไปคิดมาผมก็ไม่ได้อยากจะรู้จักหรือคบกับหม
続きを読む
ตอนที่ 5 อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนดวงดีได้เห็นภาพระดับ SSR เฉยเลย
  “แม่ฮะ วันนี้รินไม่กินข้าวเที่ยงที่บ้านนะ” ผมตะโกน มือก็สาละวนผูกเชือกรองเท้าอยู่ที่หน้าประตูบ้าน“อ้าว แล้วไม่หิวเหรอลูก มื้อเช้าก็ไม่ได้กิน”“เดี๋ยวว่าจะไปกินกับเพื่อนที่โรงอาหารน่ะครับ”“งั้นเอานมไปกินรองท้องก่อนสักกล่องนะ เผื่อหิวจนเป็นลมไป” แม่พูดพร้อมกับเดินไปหยิบนมมายื่นให้“เวอร์น่า” ผมตอบยิ้ม ๆ ทว่าก็รับเอาความหวังดีของผู้เป็นแม่มาอย่างไม่อิดออด พอผูกเชือกรองเท้าเสร็จก็เจาะกล่องกินมันหน้าประตูบ้านนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องหิ้วไปทิ้งนอกบ้านจัดการอะไรเสร็จเรียบร้อย ครั้งนี้ตัวไม่เลอะแล้ว ผมเลยกระโจนเข้าไปกอดคุณแม่สุดสวยของตัวเอง แล้วหอมแก้มท่านฟอดใหญ่“แหม โตแล้วยังจะขี้อ้อนอยู่อีก” แม่หัวเราะคิกคัก พลางตีแขนผมไปด้วย “ถ้ามีแฟนแล้วไปอ้อนแบบนี้ อีกฝ่ายคงหลงตาย”“...”จากที่ผมกำลังอารมณ์ดี ๆ เจอประโยคนี้เข้าไปก็ถึงกับชะงักกึก รอยยิ้มแข็งค้าง มือไม้สับสนไปหมดอย่างไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนดีทำไมต้องน
続きを読む
ตอนที่ 6 รู้ว่าหล่อแต่ไม่ต้องยิ้มบ่อย ๆ ก็ได้
ผมมองเพื่อนทั้งสองของไต้ฝุ่นด้วยรอยยิ้มแห้ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย ว่าแต่พวกนายใช้สายตามองประเมินคนอื่นโจ่งแจ้งแบบนี้ รู้ไหมว่ามันเสียมารยาท ยังดีที่หน้าตาผมก็ไม่ได้ขี้เหร่ ทั้งยังโดนชมบ่อย ๆ ว่าน่ารัก ถึงจะไม่หล่อแต่ก็พอมั่นใจได้ละนะ ไม่งั้นเจอแบบนี้เข้าไปเป็นต้องเสียเซลฟ์แน่“สวัสดีครับ” ผมทักทายอีกรอบ“จะกินอะไร” ไต้ฝุ่นหันมาถาม “เดี๋ยวไปซื้อให้”ประโยคนี้หลุดออกมายิ่งทำให้เพื่อนทั้งสองของเขาตาโตแทบจะทะลักออกมาอยู่แล้วขอร้อง นายช่วยดูหน้าเพื่อนตัวเองหน่อยเถอะ“คิดไม่ออกอะ เดี๋ยวฉันไปด้วย”“อืม”ไต้ฝุ่นพยักหน้า พวกเราจึงเดินออกไปพร้อมกัน แน่นอนว่าผมโกหก ปกติผมมีเมนูประจำของตัวเองอยู่แล้วเวลาที่ต้องมากินข้าวในโรงอาหารมหาวิทยาลัย นั่นก็คือสุกี้น้ำยังไงล่ะ!แต่ที่บอกว่าไม่รู้ ก็เพราะไม่อยากอยู่กับสองคนนั้นต่างหาก ถ้าต้องนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางพวกเขา ผมน่าจะโดนจ้องจนตัวหดเหลือสองนิ้วแน่ ๆ“ชอบสุกี้เหรอ?”น้ำเสียงเรียบนิ่งถามออกมา เมื่อเห็นว่าผมหยุดยืนอยู่หน้าร้านเจ้าประจำ“อื้ม เจ้านี้อร่อยนะ” ผมหันไปพูดยิ้ม ๆ “ว่าแต่ทำไมไม่ไปต่อแถวซื้อข้าวล่ะ หรือนายจะกินร้านนี้เหมือนกัน”“ทำไมไม่กินข้า
続きを読む
ตอนที่ 7 เพื่อนผู้ชายเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะ
“อ้าว คิริน มายืนทำอะไรตรงนี้ล่ะ ทำไมไม่เข้าห้อง แล้วนี่ทำไมหน้าแดง เป็นไข้เหรอ”เสียงของเพื่อนร่วมคลาสคนหนึ่งทักขึ้นมา ผมรีบยกมือปิดแก้มตัวเองอย่างร้อนตัว “แค่ร้อนเฉย ๆ ใช่ อากาศร้อนเนอะวันนี้”“ก็ไม่นะ”ก่อนที่เพื่อนร่วมคลาสจะได้ถามอะไรต่อ ผมก็รีบวิ่งฉิวเข้าห้อง ตัดจบบทสนทนาอย่างคนร้อนตัวทันทีผมจำได้ว่าไต้ฝุ่นบอกให้รอหน้าห้องเรียนตัวเอง แต่ผมยังไม่ทันได้ ‘รอ’ อีกฝ่ายก็มา 'ยืน' เป็นเสาหลักอยู่หน้าห้องแล้วเรียบร้อยดูท่าอาจารย์คงจะเลิกคลาสเร็วสินะ ช่างน่าอิจฉาจริง แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ผมไม่ได้อยากให้หมอนี่มาตอนที่เพื่อนร่วมคลาสอยู่กันเต็มแบบนี้นะ!เสียงจ้อกแจ้กจอแจของสาว ๆ ในคลาสดังกระหึ่มอย่างกับผึ้งแตกรัง สายตาหลายคู่เหล่ออกไปด้านนอก จนลูกตาแทบจะทะลุออกมาอยู่แล้ว“วันนี้พวกเธอคงเรียนเข้าหัวหมดแล้วเนอะ น่าจะไม่ต้องสอนอะไรแล้ว เนื้อหาวันนี้ออกสอบนะจ๊ะ”อาจารย์ประจำคลาสกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็น และนั่นก็ทำให้ทั้งห้องกลับมาสงบตั้งใจเรียนกันอีกครั้งนักศึกษาที่เรียนวิชานี้ต่างรู้นิสัยของอาจารย์ท่านนี้ดีว่า เป็นคนที่ดูใจดีแค่ภายนอกเท่านั้น ระดับความยากของข้อสอบจะขึ้นอยู่กับความพอใจล้ว
続きを読む
ตอนที่ 8 คำถามที่ยากจะตอบ
วันนี้ผมไม่มีเรียนคลาสเย็น เลยกลับมาถึงบ้านตอนที่ฟ้ายังสว่าง แน่นอนว่าหลังจากอาบน้ำกินข้าวเรียบร้อยแล้ว ผมก็ต้องไปสิงในเกมกับเพื่อนต่างคณะตามกิจวัตรเดิมของตัวเองระหว่างเล่นเกมจนใกล้จะถึงจุดไคลแมกซ์ มือซ้ายกดคีย์บอร์ดรัว ๆ มือขวาลากเมาส์อย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้น จู่ ๆ เซฟก็ถามขึ้นมา“คิริน มึงคบกับไต้ฝุ่นเหรอวะ”“ฮะ! เชี่ย!”ประโยคคำถามไม่มีปี่มีขลุ่ยของเซฟ ทำเอาผมนิ้วเคลื่อนกดปุ่มพลาด ไม่ได้ยิงพลังออกมา สุดท้ายก็โดนฝั่งตรงข้ามฟาดพลังอัดเต็มหน้า จนตายในวินาทีสุดท้าย“พูดอะไรของมึงเนี่ยเซฟ กูตายเลยเห็นไหม”ผมโวยวายออกมา ใบหน้าที่ปรากฏบนจอออกอาการบูดบึ้งเล็กน้อย สองแขนยกขึ้นกอดอก“ตอบกูมาก่อน” เซฟถามย้ำ“ตอบอะไร” ผมทวนคำถามอีกครั้ง เมื่อกี้เพราะตั้งสมาธิมากก็เลยไม่ทันได้ฟังคำถาม รู้แค่ตกใจเสียงของมันที่ดังขึ้นมากะทันหันเท่านั้น“มึงคบกับไต้ฝุ่นเหรอ” เซฟพูด“เออ กูก็อยากรู้ บอกมาเลยนะเว้ย” เปาเสริมขึ้นมาอีกคน“ยังไง ๆ” โอบลากเสียงยาว ฟังแล้วดูกวนตีนสุด ๆส่วนผมนั้นอึ้งกิมกี่ไปแล้วเรียบร้อย ทำไมพวกมันถึงได้ถามคำถามนี้ล่ะ มันไปรู้อะไรมา!“ไม่มี!” ผมพูดเสียงดัง ก่อนที่จะถามออกไปเสียงนิ่ง แต่ใน
続きを読む
ตอนที่ 9 นายก็บอกไปสิว่าชอบฉัน
[เราคบกันแล้วใช่ไหม] ประโยคคำถามนี้ ราวกับเพื่อยืนยันให้แน่ใจถึงสถานะของพวกเรา ผมจ้องข้อความนี้ตาค้าง สมองประมวลผลไม่หยุดถ้าบอกว่า อ๋อใช่ เราคบกัน แล้วภายหลังไต้ฝุ่นรู้ความจริงเข้าล่ะ หมอนี่จะไม่รู้สึกเหมือนถูกล้อเล่นอยู่เหรอ ไม่ต้องพูดถึงแฟนคลับพวกนั้นเลย ผมคงโดนเขาเกลียดแน่นอนผมไม่ได้ชอบไต้ฝุ่นในเชิงนั้นก็จริง แต่ก็ไม่ได้อยากถูกเกลียดหรอกนะ อย่างน้อยในแง่ของเพื่อน ผมก็ชอบเขาอยู่บ้างอันที่จริงแล้วผมเป็นคนโกหกไม่เก่งเลย ถ้าให้โกหกในแชตน่ะได้ เพราะอีกฝั่งไม่ได้เห็นสีหน้าและน้ำเสียง แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าแล้วเรื่องที่ต้องตอบมีคำโกหก ท่าทางผมมันจะออกจนอีกฝ่ายจับได้แน่นอนว่าด้วยสถานะของเราตอนนี้ ผมคงไม่สามารถโกหกไต้ฝุ่นไปได้ตลอด และจะต้องถูกจับได้แน่นอนถ้าอย่างงั้นควรบอกเลยดีไหมนะ ดีกว่าปล่อยให้เขารู้จากปากคนอื่นระหว่างที่ผมกำลังครุ่นคิดถึงเหตุผลต่าง ๆ นานา โดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไป จู่ ๆ หน้าจอก็มีสายเรียกเข้าขึ้นมาเป็นไต้ฝุ่น...ผมลังเลอยู่ประมาณห้าวิ จากนั้นก็กดรับสาย ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป อีกฝ่ายกลับเอ่ยถามมาเสียงเรียบ[ทำไมไม่ตอบแชตล่ะ]ก็กำลังคิดอยู่ไงผมสูดลมหายใจเข้าลึก โอเค เอ
続きを読む
ตอนที่ 10 ความตื่นเต้นเข้ามาหาไม่หยุดเลย
ก่อนที่สายเรียกเข้าจะตัดไป ผมก็กดรับเอาในวิสุดท้ายพอดี“ฮัลโหล”[อยู่ไหน]อีกฝ่ายยังคงเป็นไต้ฝุ่นคนเดิม พูดน้อย ไม่อ้อมค้อม ยิงเข้าประเด็นทันที ผมเริ่มจะชินแล้วละ“อ่า เอ่อ แถว xx”ด้วยความที่ขึ้นรถมาผมก็เอาแต่เหม่อ เลยไม่ได้ดูว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ตรงไหนแล้ว พอชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ถึงได้เห็นว่ายังมาได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ ช่วงเวลาเร่งด่วนกับรถเมล์ ยังไงก็ไม่มีทางเร็วไปกว่ารถเล็กได้[ลงป้ายหน้า]“หา?” ผมเผลอร้องออกมาเสียงดัง จนป้าที่นั่งด้านข้างหันมามอง ผมได้แต่ก้มหัวขอโทษท่านเล็กน้อย พอตั้งสติได้เลยพอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร “วันนี้มีเรียนเช้าเหรอ”[ไม่มี อาจารย์ยกคลาส] ไต้ฝุ่นตอบกลับสั้น ๆ ก่อนถามย้ำอีกรอบ [ลงหรือยัง]“ให้ลงทำไม จะมารับ?” ผมแกล้งยียวน[อืม]ชิบ นี่ก็ตรงเกิน“ไม่ใช่แฟนกันจริง ๆ สักหน่อย ไม่ต้องดูแลขนาดนี้ก็ได้มั้ง” ผมบ่นเสียงเบา ทว่ามือก็เอื้อมไปกดออด แล้วลงที่ป้ายรถเมล์อย่างที่อีกฝ่ายต้องการ[ฉันไม่เคยทำอะไรเล่น ๆ แล้วก็ไม่ชอบหลอกใครด้วย]“...”ประโยคนี้มันหลอกด่าผมปะวะลงจากรถเมล์มาได้ไม่นาน รถยุโรปเงาวับคุ้นตาก็ขับเข้ามาจอดเทียบท่าทันที ไม่ต้องรออีกฝ่าย
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status