ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน

“ริน!”

“...”

“ไอ้คิรินโว้ย!”

เสียงตะโกนเรียกดังลั่น มาพร้อมกับวงแขนหนาหนักรัดคอแน่นอย่างกับต้องการประทุษร้าย ทำเอาผมที่กำลังเดินเหม่อลอยหน้าเกือบคว่ำ โชคดีที่ไอ้ตัวการมันยังมีน้ำใจดึงตัวผมเอาไว้ให้

แต่ก็นะ รัดแน่นไปแล้ว หายใจไม่ออกโว้ย

“แค่ก! นี่กะจะฆ่ากันเหรอวะ”

“เหม่ออะไรวะเพื่อน”

“ไม่มีอะไร แค่ง่วง”

ผมตอบกลับเสียงเนือย ขาก้าวเดินไปพร้อมกับเซฟที่ปล่อยแขนออกจากคอของผมแล้ว

“คืนนี้เล่นเกมกันอีกนะ”

เซฟพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนอย่างทุกที ไอ้หมอนี่มันก็แบบนี้แหละ ติดเกมสุด ๆ ถึงมันจะติดเกม แต่การเรียนกลับไม่เคยร่วงเลย เพราะมันดันหัวโคตรดี

“โทษทีว่ะ วันนี้ว่าจะนอนอะ เมื่อคืนเล่นกับพวกมึงเสร็จก็ต้องอ่านหนังสือต่อยันเช้าเลยเนี่ย”

ผมบอกปัดไปส่ง ๆ อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงวันสอบกลางภาคแล้ว คนหัวขี้เลื่อยแบบผมเลยต้องพยายามให้มากหน่อย ไม่ต้องถึงกับได้เอทุกวิชาหรอก ขอแค่ไม่ติดเอฟก็พอใจแล้ว

“ไรว้า รีบไปไหน อีกตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะสอบ”

“แหม!”

ผมร้องประชดสั้น ๆ หนึ่งคำ ปากเบะคว่ำลงอย่างหมั่นไส้เหลือแสน ไอ้คนหัวดีจะพูดอะไรก็ได้นี่!

“ให้กูติวให้ปะ” เซฟพูดขึ้นมายิ้ม ๆ ผมไม่ทันได้อ้าปาก มันก็พูดประโยคต่อมาทันที “อะ แต่มีค่าติวนะ”

“นี่เพื่อนปะ” ผมหันไปมองเพื่อนหน้าตาดีด้านข้าง พลางกลอกตาแทบจะเป็นเลขแปด “อีกอย่าง มึงก็อยู่คนละคณะกับกู จะมาติวอะไร”

ใช่แล้วครับ เซฟมันเป็นเพื่อนต่างคณะของผม ตัวมันอยู่วิศวะ ส่วนผมก็เรียนบริหาร ถ้าถามว่าแล้วมารู้จักกันได้ไง ก็ต้องบอกว่าเจอกันในเกมนั่นแหละ

“เฮ้ย! ถึงจะคนละคณะแต่ก็ต้องมีวิชาที่คล้าย ๆ กันบ้างดิ”

“วิชาอะไร”

ผมถามกลับ ขาก็สาวไปข้างหน้าเรื่อย ๆ คาบเรียนสุดท้ายเลิกตอนหกโมงเย็น หากไปช้ากว่านี้เกรงว่ารถประจำทางจะหมดเสียก่อน

“ไม่รู้”

“ขอบคุณ” ลมหายใจถูกพ่นออกมาให้กับเพื่อนที่โคตรกวนประสาท อีกฝ่ายหัวเราะร่วนจนแทบจะหมดสิ้นซึ่งความหล่อ ผมแกล้งพูดต่อ “ไม่ต้องมาติวให้กูหรอก เบื่อจะเจอหน้ามึง”

“...เอ้า!”

คราวนี้เป็นตาผมหัวเราะบ้าง ยิ่งเห็นเซฟทำหน้าเหวอผมก็ยิ่งหัวเราะจนหายใจแทบไม่ทัน เห็นติดเกมแบบนี้แต่ไอ้หมอนี่มันหล่อมากเลยนะ ดีกรีชิงตำแหน่งเดือนคณะเลยละ

ถึงจะไม่ได้ก็เถอะ

นี่ถ้าแฟนคลับมันมาเห็นสภาพหนุ่มหล่อที่กำลังติดตาม ทำหน้าเหวอ ปากอ้าจนแมลงวันแทบจะเข้าไปวางไข่ คงได้ร้องไห้กันเป็นแถบ

หล่อเสียของจริง ๆ

พวกเราคุยเล่นหยอกล้อกันจนมาถึงป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย ทันทีที่ขาก้าวเข้าไปใต้หลังคาศาลารอรถ จู่ ๆ ฝนก็ตกซู่ลงมาราวกับฟ้ารั่วโดยไม่บอกกล่าว

“เฮ้ย ๆ” เซฟร้องลั่นออกมา เพราะมันเข้ามาทีหลังผมก็เลยโดนฝนสาดใส่เล็กน้อย “อะไรเนี่ย อยู่ดี ๆ ก็ตก”

เซ็งโคตร

ผมมองฝนที่ตกอย่างกับพายุด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ง่วงก็ง่วง กะว่าจะรีบกลับบ้านไปนอนสักหน่อย

ฝนตกหนักจนทัศนวิสัยรอบด้านกลายเป็นสีขาวอย่างกับมีหมอกปกคลุมแบบนี้ เลิกหวังว่าจะมีรถประจำทางได้เลย ท่าทางคงต้องติดฝนอยู่ตรงนี้อีกพักใหญ่เลยละ

แน่นอนว่าฝนตกหนักแบบนี้ ทั้งผมและเซฟต่างไม่มีใครกล้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแก้เบื่ออยู่แล้ว ด้วยความที่ง่วงเป็นทุนเดิม แถมเซฟก็ไม่ชวนคุยอะไรต่อ พอนั่งมองฝนนาน ๆ ยิ่งพาให้ผมตาปรือมากขึ้น

“เซฟ ยืมไหล่ทีดิ”

ไม่รอให้เพื่อนต่างคณะตอบรับ ผมก็พิงไหล่มันแล้วปิดตาเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

ซ่า!!!

“เชี่ย!”

ผมสะดุ้งตัวพรวดเมื่อรู้สึกว่าตามใบหน้าและร่างกายโดนน้ำสาดเข้าใส่อย่างจัง ไม่ใช่เพียงแค่ผมที่สบถ ทว่าเพื่อนด้านข้างก็ก่นด่าออกมาเสียงดังเช่นกัน

“แม่งเอ๊ย”

เมื่อหันไปมองเพื่อนถึงได้เห็นว่าตัวมันก็โดนน้ำสาดใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อนักศึกษาสีขาวกลายเป็นสีน้ำตาล สภาพอย่างกับลงไปคลุกโคลนอย่างไรอย่างนั้น

“อะไรวะ” ผมถามออกไปงง ๆ ด้วยความที่เพิ่งตื่น สติเลยยังไม่ค่อยเข้าที่ดีนัก

“แม่ง มีคนขี่รถเหยียบน้ำอะดิ ถ้าจะขับไวทำไมไม่ออกเลนขวาวะ ไอ้เวรเอ๊ย”

เซฟสบถออกมาไม่หยุด มือหนายกขึ้นเสยผมเปียกชื้นด้วยท่าทางหงุดหงิด เหมือนอยากจะต่อยใครสักคน เห็นเพื่อนโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแบบนั้น ผมก็หมดอารมณ์จะโกรธทันที

“รู้ปะ ใครทำ”

“ก็ไอ้นั่นไง”

มันพูดพลางชี้ไปยังรถหรูสีดำคันหนึ่งที่กำลังจอดชิดซ้าย และกำลังเปิดไฟฉุกเฉินอยู่ตรงริมฟุตพาทซึ่งห่างออกไปไม่มาก

ผมมองตามทิศที่เพื่อนชี้ ด้วยความที่ไม่ได้สันทัดเรื่องพวกนี้เลยไม่รู้ว่าเป็นรุ่นอะไร ดูแล้วน่าเป็นพวกรถยุโรปละมั้ง ทว่าที่ทำให้ผมจ้องนานเป็นพิเศษคือ ไอ้รถคันนี้มันคุ้นตาสุด ๆ ไปเลย

เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ จู่ ๆ รถคู่กรณีก็ขับฉิวออกจากตรงนั้นไปทันที ราวกับรู้ว่าพวกเราหันไปมอง

“กูว่านะ ไอ้คนขับมันต้องรู้แน่นอนว่าเหยียบน้ำใส่พวกเรา แต่จะลงมาขอโทษสักคำก็ไม่มี รวยแล้วต้องพ่วงกับคำว่าเฮงซวยด้วยเหรอวะ!”

เซฟออกอาการหัวร้อนไม่หาย จนผมต้องยกมือตบบ่าเพื่อนเบา ๆ พลางปลอบ “เอาน่า กลับกันเหอะ ว่าแต่ฝนหยุดตอนไหน ทำไมมึงไม่บอกกูล่ะเนี่ย”

“ก็กูเห็นมึงกำลังหลับสบาย เลยไม่อยากปลุก”

คำพูดเหมือนจะดี ถ้าไม่ได้รู้จักกันมาก่อนเป็นต้องสงสัยแน่ว่ามันคิดอะไรกับผมหรือเปล่า แต่เสียใจด้วยที่ผมรู้จักมันดี พอกับที่มันรู้จักผมนั่นแหละ

ผมหรี่ตามองเพื่อนหน้าหล่อด้วยสายตาจับผิด

“อย่ามาทำให้ขนลุกดิ เอาดี ๆ ทำไมไม่ปลุกกู”

“เออ ๆ ไม่ปลุกเพราะอยากให้มึงนอนพัก คืนนี้จะได้มาเล่นเกมกัน”

“กูว่าละ”

ผมถอนหายใจออกมายาวเหยียด ไอ้เพื่อนคนนี้มันผิดจากที่คิดไว้ซะเมื่อไรล่ะ ในสมองมีแต่คำว่า เกม เกม เกม

เพื่อการเล่นเกมมันถึงกับยอมทำอะไรน่าขนลุกแบบนี้เลยทีเดียว

“ครั้งนี้พวกไอ้เปามันบอกว่าต้องลากมึงไปให้ได้ด้วย เห็นว่าจะเล่นเกมลงโทษกัน”

“จริงดิ ครั้งนี้บทลงโทษคืออะไร”

ผมถามกลับ เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน