All Chapters of ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน: Chapter 21 - Chapter 30

 จำนวนคอมเมนต์มีเยอะเกินไป ต่อให้อยากอ่านให้ครบก็ทำได้ยาก ผมออกจากโพสต์นี้แล้วไปดูอีกโพสต์ที่ไต้ฝุ่นลงเอาไว้มันเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ ที่เหมือนเป็นการช่วยแก้ต่างให้กับผมเรื่องการหลอกคบอะไรนั่นมันไม่มีหรอก คิรินสารภาพเรื่องเดิมพันกับเพื่อนตั้งแต่แรก และขอหยุดทุกอย่างแล้วแต่เป็นผมเองที่ไม่ยอมจบใช่ เป็นอย่างที่ไต้ฝุ่นเขียนเลย ผมขอให้เขาแกล้งบอกเลิกแล้ว แต่เพราะเขาห่วงหน้าตากับชื่อเสียงของตัวเอง พวกเราถึงได้ยังแกล้งคบกันอยู่แบบนั้น แต่ไม่รู้ทำไม ประโยคที่บอกว่า ‘เป็นผมเองที่ไม่ยอมจบ’ กลับทำให้รู้สึกว่ามันมีความหมายอื่นแฝงอยู่อีกด้วยความเคยชิน ผมอยากรู้ว่าคนอื่นจะคิดเห็นกันว่ายังไง นิ้วเลื่อนไปกดอ่านทันที สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่การด่าทอหรือสาปแช่ง แต่กลับเป็นภาพที่แคปมาจากช่องแชต“...”ดวงตาผมเบิกกว้างเล็กน้อย ริมฝีปากกับมือสั่นเทาจนแทบจะประคองโทรศัพท์เอาไว้ไม่อยู่นี่มันอะไรกันคอมเมนต์นี้มีคนกดถูกใจเยอะมาก มันเลยได้ขึ้นเป็นท็อปเมนต์ และคนที่เมนต์ก็คือทัพ

  เมื่อลุกขึ้นมานั่งได้ ไต้ฝุ่นที่แม้จะมึนหัวจนคออ่อน เอนพิงไปกับหัวเตียง ทว่าสายตากลับสำรวจไปรอบห้องด้วยความสงสัย“ห้องนายเหรอ”“อืม” ผมตอบสั้น ๆ มือคนข้าวในถ้วยที่ยังมีไอร้อนเล็กน้อย ก่อนตักขึ้นมาเป่าแล้วจ่อปากเขา “กินเร็ว อุตส่าห์ทำให้ขนาดนี้แล้วนะ ถ้ายังงอแงอีกฉันไม่ป้อนแล้ว”“อือ” ไต้ฝุ่นยิ้มออกมา อ้าปากรับข้าวต้มเข้าไป ท่าทางเหมือนเด็กไม่มีผิดผมชะงัก มองรอยยิ้มแบบเด็กน้อยของเขาตาค้างให้ตายเหอะ! ไม่ว่ายังไงก็ไม่ชินเวลาอีกฝ่ายยิ้มสักที“คิริน” น้ำเสียงแหบพร่าจากพิษไข้เอ่ยเรียกด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าผมถือช้อนค้างเอาไว้“อะ เอ้อ กินต่อนะ”ว่าแล้วผมก็ตักข้าวต้มป้อนเขาต่อ แม้ไต้ฝุ่นจะป่วยจนสติเลอะเลือน นิสัยเพี้ยนไปจากเดิม แต่พอผมบอกให้กินข้าวให้หมด เขาก็กินจนหมดเกลี้ยงจริง ๆ ต่างจากคนอื่นที่เวลาป่วยแล้วจะกินข้าวไม่ค่อยลงนัก“หิวเหรอ” ผมยิ้มอย่างโล่งอก เห็นเขากินข้าวได้แบบนี้ก็สบายใจ“เพราะนายป้

 สัปดาห์สอบกลางภาคในการสอบวัดระดับผลของมหาวิทยาลัยนั้นแต่ละสาขาจะสอบไม่ตรงกัน ทั้งวันและเวลาสอบที่สอบ โดยปกติหากคิรินมีสอบ ไต้ฝุ่นก็มักจะรออีกฝ่ายเสมอ หากวันไหนคิรินไม่มีสอบ ไต้ฝุ่นก็ไม่คิดบังคับให้เขามารอตัวเองส่วนวันนี้คิรินไม่มีสอบ ไต้ฝุ่นเลยไม่ได้ไปรับอีกฝ่ายที่บ้าน ตอนพักเที่ยงก็ไปกินข้าวกับเพื่อนที่โรงอาหารคณะเหมือนอย่างปกติ“กูไปซื้อข้าวก่อนนะ” ทัพพูดเสร็จก็เดินออกไปทันทีไต้ฝุ่นคิดจะลุกไปซื้อข้าวเหมือนกัน ทว่าเพื่อนสนิทอีกคนกลับเรียกเขาเอาไว้ก่อน“ไต้ฝุ่น เมื่อกี้กูรู้สึกเหมือนมีอะไรตกใส่หัวอะ ดูให้หน่อยสิ” เมษาพูดพลางลุกออกจากที่นั่งฝั่งตรงข้าม เดินเข้ามานั่งด้านข้างของไต้ฝุ่น เอนศีรษะไปใกล้เขาแน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ไต้ฝุ่นเลยก้มลงดูให้ แต่มองแค่แวบเดียวก็เห็นแล้วว่ามันไม่มีอะไร “ไม่มีนี่”“จริงเหรอ แต่กูรู้สึกจริง ๆ นะ หรือเป็นแมลง ไม่ใช่ว่ามันไต่เข้าผมไปแล้วเหรอ” เมษาท่าทางตระหนก ยกมือขึ้นมาจับแขนไต้ฝุ่น จ้องมองเขาด้วยแววตาขอร้อง “ปัดให้หน่อยสิ กูกลัวมันไต่มาที่หูอะ”ไต้ฝุ่นไม่ได้ตอบกลับ ย

  “สรุปคือ โทรศัพท์หาย?” ฟังไปฟังมาผมก็สรุปออกมาอย่างง่าย ๆ นี่เป็นเหตุผลที่ใช้เบอร์แปลกโทรมาสินะ“อืม” ไต้ฝุ่นตอบเสียงเบา ยื่นแขนมาโอบผมเข้าไปกอด ศีรษะซบลงมาบนไหล่พลางถูไถไปมา“ฉันเข้าใจแล้ว ไม่ได้โกรธด้วย จะซึมอะไรอีก” ผมมองคนที่กลายร่างเป็นโคอาล่าอย่างไม่เข้าใจ มือก็ยกขึ้นมาตบแปะ ๆ ไปที่ศีรษะของไต้ฝุ่น“เสียดายรูป” ไต้ฝุ่นถอนหายใจออกมา ท่าทางหมดอาลัยตายอยากยิ่งกว่าเดิมเสียอีก“ก็ขอจากในแชตที่เคยส่งให้ทัพสิ” ผมพูดถึงคอมเมนต์ที่ทัพเอาแชตของไต้ฝุ่นมาแปะนั่นแหละ“รูปที่ส่งให้ทัพมันแค่หนึ่งในร้อยเอง แถมรูปที่ส่งไปนานไฟล์มันก็เสียไปแล้วด้วย ที่โหลดกลับมาได้มีไม่ถึงสิบรูป” ยิ่งพูดไต้ฝุ่นก็ยิ่งกดเสียงต่ำ ท่าทางนอยด์สุด ๆ ส่วนผมนั้นช็อกค้างไปแล้ว“นี่ถ่ายรูปฉันไว้กี่รูปกันแน่”“พันกว่า” ไต้ฝุ่นตอบ แขนก็ยิ่งกอดรัดผมแน่นขึ้น“...”โห ผมถ่ายรูปตัวเองทั้งชีวิตยังไม่ถึงพันเลยนะเว้ย!ขณะกำลังปล

  ไต้ฝุ่นหัวเราะออกมาเมื่อเห็นผมทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจนแทบจะชนกันอยู่แล้ว มือหนาสองข้างคว้าเข้าที่แก้ม แล้วก้มลงหอมหัวดังฟอด ไม่แคร์สายตาที่มองมาสักนิด“ทำอะไรวะเนี่ย” ผมรีบผลักอีกฝ่ายออก เด้งตัวถอยหลังมาตั้งป้อมด้วยความระแวง“ทำมาเป็นหวง” ไต้ฝุ่นส่ายหัวไปมาท่าทางไม่พอใจ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความสนุกไหนเมื่อกี้ใครเพิ่งทะเลาะกับเพื่อนมานะ เปลี่ยนอารมณ์ไวยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกมั้งเนี่ย“หน้าไม่อาย” ผมพึมพำเสียงเบา ใบหน้าร้อนฉ่า หมุนตัวเดินหนีไปอีกทางแหม ก่อนหน้านี้ผมปล่อยให้เขากอดหอมตลอด ถ้าจะหวงตัวตอนนี้มันก็สายไปแล้วมั้ง ถึงเพิ่งเคยมีแฟน แต่ผมไม่ใช่คนใสซื่ออะไรขนาดนั้นหรอกนะเรื่องพวกนี้มันก็เป็นปกติของคนคบกัน แต่นี่มันข้างนอกอะพี่ก็แคร์บ้างเถอะ!ไต้ฝุ่นรีบตามมาคว้ามือผมเอาไว้ “เลือกชุดว่ายน้ำสิ”“เลือกทำไม” ผมถามอย่างไม่เข้าใจ“ก็สัญญาว่าจะพาไปทะเลไง ไม่นานก็ลืมแล้วเหรอเนี่ย สมองปลาทองไปมั้ย” ไต้ฝุ่นพูดพลางตบป