Semua Bab ผมเล่นเกมจนได้หนุ่มหล่อเป็นแฟน: Bab 11 - Bab 20

หลังจากนั้นผมก็เลยเล่าเรื่องตั้งแต่วันที่เล่นเกม หลังจากส่งข้อความไป ผมกะว่าพอจบสตรีมจะแอบไปยกเลิกข้อความ แต่ไต้ฝุ่นดันอ่านไวและตอบตกลงเสียอย่างงั้นวันต่อมาก็โดนอีกฝ่ายนัดไปกินข้าว ผมไม่กล้าบอกความจริงไต้ฝุ่น เลยกะว่าจะคบกับเขาไปก่อนแล้วค่อยบอกเลิก โดยที่ไม่รู้เลยว่าเรื่องราวมันจะบานปลายไปได้ขนาดนั้น เพราะว่ามีคนแอบถ่ายรูปไปลงเพจสุดท้ายผมกลัวว่าเรื่องราวมันจะบานปลายใหญ่โต ก็เลยตัดสินใจบอกความจริงอีกฝ่าย ทว่าไต้ฝุ่นกลับไม่ยอมเลิก“ทำไมไม่เลิกวะ” เซฟบ่นอย่างหงุดหงิด ท่าทางราวกับอยากจะเขมือบหัวใครสักคนผมเล่าต่อถึงผลลัพธ์ว่า หากเลิกกันเร็วเกินไปมันจะทำให้ภาพลักษณ์ของไต้ฝุ่นเสียหาย สุดท้ายพวกเราเลยตกลงคบกันปลอม ๆ ไปก่อน“อ้อ ก็คือกลัวเสียภาพลักษณ์” โอบพูดพลางพยักหน้า สีหน้าผ่อนคลายลง “ก็พอเข้าใจได้ จะบอกเลิกเองหรือโดนบอกเลิกในระยะเวลาแค่ไม่กี่วัน มันก็ดูไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ”“แล้วไง ตอนนี้ก็คือมึงต้องไปไหนมาไหนกับมันอยู่แบบนี้?” เซฟกอดอกนั่งไขว่ห้าง เลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง เหมือนจะเท่แต่ผมมองว่าโคตรกวนประสาท “ต้องคบกันไปถึงตอนไหน มันได้บอกมึงไหม”ผมส่ายหน้า ยกน้ำขึ้นมาดูด "ไม่รู้สิ ตอนนี้

“แดกเข้าไป สั่งมาแล้วก็แดกให้หมด อย่าลืมว่าร้านจำกัดเวลา”เห็นบรรยากาศเริ่มมาคุ เซฟเลยคีบเนื้อย่างใส่ถ้วยผมไม่ยั้ง จนผมต้องหันไปแหวลั่น ก็ไอ้อันที่มันตักมาให้นี่ ผมไม่ได้สั่งมานะ!กลุ่มเราเริ่มกลับมาหัวเราะครึกครื้น พาให้บรรยากาศผ่อนคลายลงมาก ตอนนี้ผมโดนเพื่อนบอยคอตหัวเดียวกระเทียมลีบไปแล้ว เลยได้แต่หันไปหาไต้ฝุ่นผู้ช่วยเพียงหนึ่งเดียวคนนี้“ช่วยกินหน่อย”“อืม”ไต้ฝุ่นตอบสั้น ๆ พลางช่วยกินหมูในถ้วยผมจริง ๆ ผมแสยะยิ้มมุมปากใส่เพื่อนทั้งสาม ท่าทางสื่อว่าพวกมึงทำอะไรกูไม่ได้หรอก!“...” เพื่อนสามคนที่รู้สึกหมั่นไส้บางคนกินกันเสร็จก็ถึงเวลาเช็กบิล ไต้ฝุ่นเป็นคนเดินหยิบบิลไปจ่ายเงิน โดยที่มีผมตามหลังไปด้วย เห็นยอดเงินค่าอาหารเกือบครึ่งหมื่นผมก็ได้แต่สูดปากเบา ๆ“เดี๋ยวฉันช่วยออกในส่วนของเปากับโอบแทนนะ”ผมออกปากอย่างเกรงใจ ไต้ฝุ่นจะเลี้ยงผมกับเซฟอันนี้ผมไม่ติดอะไร เพราะเขาก็ควรทำจริง ๆ ทว่าโอบกับเปานั้นเป็นแค่ผลพลอยได้“ไม่ต้อง” ไต้ฝุ่นยื่นบัตรเครดิตไปให้พนักงาน“ไต้ฝุ่น เดี๋ยวพวกกูโอนให้นะ คนละเท่าไร” ทัพเดินตามหลังออกมา ทำท่าทางกดโทรศัพท์ยิก ๆ คาดว่าคงเตรียมจะโอนค่าอาหารคืน“ไม่ต้อง” คำตอ

เช้านี้จบลงด้วยการที่ผมนั่งเป็นเพื่อนไต้ฝุ่น กระทั่งใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียน ถึงได้รีบกลับบ้านอาบน้ำแล้วออกไปพร้อมกับอีกฝ่ายอะไรกัน ผมแค่เกรงใจที่เขามานั่งรอแต่เช้าหรอก ก็เลยต้องนั่งเป็นเพื่อนเขาเท่านั้น!**ถึงจะบอกไต้ฝุ่นแล้วว่าไม่ต้องมาส่ง แต่ก็เหมือนคำพูดของผมจะเป็นแค่ลมผ่านหู นอกจากเขาจะไม่ฟังแล้วยังมีหน้ามาเดินนำ ประหนึ่งว่าตัวเองเรียนวิชานี้อีกด้วยระหว่างเดินไปห้องเรียน สายตามากมายหลายคู่ต่างจ้องมายังพวกผมไม่ละสายตา รู้สึกอย่างกับตัวเองเป็นสัตว์หายากที่หลุดกรงออกมาอย่างไรอย่างนั้น ในใจอยากจะตะโกนออกไปว่าจะจ้องหาพระแสงอะไรนักหนา แต่ก็ได้แค่คิดนั่นแหละผมเบนดวงตาไปที่แผ่นหลังกว้างตรงหน้า ไต้ฝุ่นทำหน้านิ่ง ราวกับไม่รับรู้ถึงสายตารอบข้างแม้แต่น้อย ผมที่พอจะเดานิสัยอีกฝ่ายออกก็รู้ว่าไอ้หมอนี่มันรู้หมดนั่นแหละ แค่ไม่สนใจก็เท่านั้น!“ส่งแค่นี้ก็พอ” ผมบอกก่อนพวกเราจะเดินไปถึงหน้าห้องเรียน“อืม”โชคดีที่คราวนี้พูดง่ายขึ้น รับคำสั้น ๆ เสร็จก็บอกว่าตอนเย็นให้รอเขาด้วย แล้วหมุนตัวจากไปทันทีผมมองตามแผ่นหลังกว้างไป สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกกำลังใจ พอจะเดาได้ว่าหลังจากนี้ต้องเจอกับอะไรทัน

ขึ้นชื่อว่าสอบกลางภาค แน่นอนว่าสอบเสร็จก็ต้องมาเรียนต่ออยู่แล้ว หลังจากสอบเสร็จอาจารย์แต่ละวิชาจะมีการแจ้งคะแนนสอบคร่าว ๆ ให้นักศึกษาทราบถึงไม่มีวิชาไหนที่ได้คะแนนเต็มเลย แต่ดันมีวิชาหนึ่งที่ผมได้เกือบเต็มแหละ เหลือจะเชื่อ!ผมมองผลคะแนนสอบที่เพื่อนอาสาเป็นตัวแทนไปถ่ายจากอาจารย์ แล้วส่งเข้ามาในแชตกลุ่มด้วยอาการตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าเหวอจนแทบจะมีแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ ถือโทรศัพท์ค้างเอาไว้อย่างกับรูปปั้นในพิพิธภัณฑ์“ผลสอบเป็นไง” พูดจบก็ไม่รอให้ผมตอบ มือหนายื่นมาดึงโทรศัพท์ไปดูเองหน้าตาเฉย คนที่ทำแบบนี้ได้ก็มีแต่ไอ้คนหล่อแฟนปลอม ๆ นี่คนเดียวแหละ“เก่งนี่ ได้เกือบเต็มด้วย แบบนี้ต้องให้รางวัลแล้ว” ไต้ฝุ่นวางมือบนศีรษะของผมแล้วยึดไว้ เขาก้มลงมาประสานสายตากับผมในระยะประชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าแผ่วเบา เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ย “นอกจากไปทะเลอยากได้อะไรอีกไหม”“มะ ไม่” ผมตอบกลับเสียงสั่น เบนสายตาหลบออกไปด้านข้าง รู้สึกแก้มร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก “ไม่ได้คะแนนเต็มเสียหน่อย”ให้ตายสิ มันจะมาจ้องใกล้ ๆ ทำไมเนี่ย ผมขอยืนยันคำเดิมว่าไอ้หมอนี่มันเจ้าชู้ธรรมชาติมาก!“ก็ไม่ได้คาดหวังอยู่แล้ว แค

 ฝนตกหนักขนาดนี้ แน่นอนว่ารถต้องติด แถมรถประจำทางก็น่าจะน้อยด้วย เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องไปเรียนสาย ผมหันไปคว้าร่มที่แม่ยื่นให้ แล้วรีบวิ่งออกจากบ้านไปทันทีเดินออกมาจนถึงปากซอย สายตาพลันเหลือบไปเห็นรถสีดำคันหนึ่งที่โคตรคุ้น เพราะช่วงนี้ได้นั่งบ่อย ๆผมกดปลายร่มมาบังหน้าตัวเอง ดวงตาหลุบต่ำแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วรีบเดินผ่าน แต่เดินยังไม่ทันพ้นเสียงบีบแตรกลับดังลั่นขึ้นมาผมสะดุ้งเล็กน้อย ขายังคงก้าวต่อไปด้านหน้า ไม่มีทีท่าที่จะหยุดสักนิด ใครจะคิดว่าเดินไปได้อีกไม่กี่ก้าว แขนข้างหนึ่งจะถูกคว้าเอาไว้ผมก้มหน้าไม่พูดจา ไม่หันไปมอง พยายามยื้อแขนตัวเองกลับอย่างดื้อดึง อีกคนก็ไม่ยอมเช่นกันและดูเหมือนว่าเริ่มจะหมดความอดทน แรงที่ดึงจึงเพิ่มขึ้นจนแทบจะกลายเป็นกระชากขอเน้นว่ากระชากผมเซจนเกือบล้ม แต่ก็ได้ท่อนแขนหนาเข้ามารับเอาไว้“เจ็บนะ” ผมเงยมองอีกฝ่ายที่ยืนตากฝน สายตาแฝงแววน้อยใจโดยไม่รู้ตัวไต้ฝุ่นทำหน้าตะลึงไปครู่หนึ่ง มือที่จับแขนคลายออกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ยอมปล่อย “ทำไมไม่ขึ้นรถล่ะ ไม่เห็นเหรอ”