1สัปดาห์ต่อมา...@มหาลัยฯTพริบพราวเดินตรงเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกระเป๋าแบรนด์เนมสุดหรู ที่เมื่อวานเธอพึ่งออดอ้อนมาเฟียหนุ่มอย่างเซนให้ซื้อกระเป๋าใบนี้มาให้กับเธอ และแว่นตากันแดดแสนแพงที่ไบรอันต์ก็เปย์เธอมาด้วยเช่นเดียวกัน เพราะตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมามาเฟียหนุ่มทั้งสองคนก็วนเวียนอยู่กับเธอเสมอหญิงสาวเดินเข้าไปสบทบกับกลุ่มของเพื่อนรักอย่างวาโยและคิวที่ไม่ได้เจอกันตลอด1สัปดาห์ ด้วยท่าทางเฉิดฉายและสง่างามตามแบบฉบับสาวมั่นอย่างเธอ“อีพราว มึงใส่แว่นดำมาทำไม อย่าบอกนะว่าความแรดของมึงขึ้นตาจนตาบอด” วาโย“อีผี!! ตาบอดปากแกสิฉันไม่ได้เป็นเบาหวานนะ!” พริบพราวรีบตอบโต้กลับวาโยออกไป พร้อมถอดแว่นกันแดดแบรนด์หรูมาเหน็บที่เสื้อนักศึกษาอย่างทะนุถนอม“ฮ่าๆ ฮ่าๆ / ฮ่าๆ ฮ่าๆ” วาโยและคิวระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังกับคำตอบของพริบพราว ที่แสดงออกถึงความไม่พอใจ“ฮ่าๆ ก็กูไม่รู้อะ เห็นมึงเดินหน้าเชิดๆ แขนงอๆง่อยๆ แขวนกระเป๋ามา ถ้ามึงมีแก้วสักใบ ไมค์และลำโพงอีกสักเครื่องก็ใช่เลย”“ฉันไม่ใช่ขอทานร้องเพลงตามร้านหมูกระทะนะ!! เอ๊ะยังอีก!!” พริบพราวขึ้นเสียงดังใส่“ฮ่าๆ ฮ่าๆ / ฮ่าๆ ฮ่าๆ”“พวกแกหยุดหัวเราะเลยนะ นี่ฉันบ
Baca selengkapnya
Masuk
