ขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM) のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

@บริษัทMARCOแกร๊ก..มาร์โคจ้องไปที่ประตูบานใหญ่ ที่ปรากฏสาวตัวเล็กเดินตรงเข้ามาในห้อง ตาคมไล่มองใบหน้าหวานที่แต่งเติมเครื่องสำอางมาเพียงนิดและชุดที่สวมใส่วันนี้เธอสวมใส่ชุดเดรสสีขาวรัดรูป แปลกใจที่ใครเป็นคนเลือกชุดนี้ให้กับเธอ ไม่ใช่ว่าเธอใส่แล้วดูไม่สวย แต่มันกลับสวยมากกว่าเดิม แต่เขามองว่ามันโป๊และโชว์เรือนร่างเธอมากเกินไป ไม่รู้ว่ามีผู้ชายที่ไหนได้เห็นเรือนร่างเธอแล้วบ้างใบบัวก็จ้องผู้ชายตัวโตที่ใส่สูทผูกไทที่นั่งอยู่กลางห้อง ท่าทางเขาดูสง่างาม ดูน่าเกรงขาม ไม่ต่างจากที่เคยเห็น แต่บรรยากาศในห้องนี้กับทำให้เขานั้นจะยิ่งดูจริงจังมากกว่าเดิมเสียอีก ไหนจะสายตาที่เขาจดจ้องมองมาที่ตัวเธออีก มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าและกลัวทุกครั้งที่ได้มอง“มาทำไม?” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อใบบัวเดินมาหยุดที่ตรงหน้าโต๊ะทำงานพร้อมกับกล่องข้าวใบใหญ่ ที่ยืนยิ้มตาหยีให้กับเขา“บัวทำอาหารกลางวันมาให้คุณทานค่ะ”“แค่ทำอาหารมาให้ ต้องแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอ” ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยมาหาเขาที่บริษัทฯ แต่ทุกครั้งจะมาเพราะเป็นคำสั่งของเขา“คุณมาร์โคไม่ชอบเหรอคะ ที่บัวแต่งตัวแบบนี้”“.....”“ไม่สวยเหรอคะ”

มาร์โค นั่งเด่นเป็นสง่า ท่ามกลางสายตาหมู่นักศึกษา ที่กำลังให้ความสนใจ เพราะด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาที่มาพร้อมกับรังสีความดุดัน ยิ่งต่างทำให้เขาดูน่าสนใจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะพวกเด็กสาว นักศึกษาที่ต่างมองและทอดสะพานให้เป็นระยะ โดยที่ไม่ได้สนใจหญิงสาวตัวเล็กน่ารักที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดอย่างใบบัวเลยสักนิดมาเฟียหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดสายตาคนที่กำลังจ้องมองผ่านเขาไปมา ยิ่งผู้หญิงที่พยายามส่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาให้ เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากจะควักลูกตาพวกเธอออก ก่อนที่จะต้องรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมมือหนากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น จงใจให้ศีรษะทุยซบลงอกแกร่ง เมื่อนักศึกษาชายลอบมองใบหน้าสวยที่กำลังยิ้มสดใสรอคอยคนที่คิดถึงอยู่“อ๊ะ..อะไรคะ”“หยุดยิ้มได้แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมมือหนาที่ยกขึ้นมาปิดปากเล็ก ตั้งใจจะไม่ให้ใครได้เห็นรอยยิ้มนี้อีก“อื้อออ ปล่อยบัวนะคะ” มือเล็กค่อยๆ แกะมือหนาออกอย่างระมัดระวัง เมื่อคนตรงหน้าทำหน้านิ่งราวกับโกรธเคืองเธอ“บัวก็แค่ดีใจที่จะได้เจอน้องคะ”“.....” มาร์โคกอดอก เบนหน้าหนีใบบัวอย่างไม่พอใจในคำตอบ คำสั่งของเขามันยากมากเลยหรือไงกันใบบัวมองคนตรงหน้าที่หน้าเข้มไม่ไหวติ่ง เธอก็พอจะ

“ไปเป็นแฟนกับมันนะเหรอ เขาคือคนที่เราหลอกไม่ใช่เหรอพี่ เขาเป็นมาเฟียนะ เขาจะฆ่าพี่ฆ่าเราเมื่อไหร่ก็ได้”“ก็เพราะว่าเขาเป็นมาเฟีย และจะฆ่าเราเมื่อไหร่ก็ได้ไงกล้า พี่เลยต้องอยู่กับเขา!”คำตอบของพี่สาวกลับทำให้ต้นกล้ารู้สึกเดือดดาลมากกว่าเดิม จนไม่อาจเก็บอารมณ์ไว้ได้ จึงขึ้นเสียงใส่พี่สาว ไม่ต่างจากใบบัวที่พูดสวนขึ้นมาในทันทีที่น้องพูดจบ“เหอะ! กล้าไม่เข้าใจ หมายความว่ายังไง”“กล้า ..เขารู้เรื่องของเราหมดทุกอย่าง เขารู้ว่ากล้าและพี่อยู่ที่ไหนมาโดยตลอด เขามีกระทั่งรูปถ่าย ตอนที่กล้ากำลังหลับอยู่หอพักด้วย”“ห๊ะ..เป็นไปได้ไง”“เขาเฝ้าติดตามเราไม่ต่างจากคนของอีธาน แต่เขาก็แค่รอเวลาให้เราตายใจ และลงมือจัดการ”“กล้าไม่เข้าใจ เขาทำแบบนี้ทำไม”“พี่ไม่รู้ เขาอาจกำลังลงโทษพวกเรา แต่ไม่ว่ายังไง ในเมื่อตอนนี้เราได้เดินเข้ามาในเกมของมาเฟียแล้ว เราก็ต้องเลือกข้างที่เขาจะชนะ โดยที่พี่อาจต้องแลกกับคำว่าอิสรภาพ”“...มันทำอะไรพี่บัว...มัน....ทำร้ายพี่บัวหรือเปล่า”“ปะ...เปล่า”ดวงตาหวานสั่นระริก กับคำถามของน้องชายที่ดูร้อนรน หญิงสาวพยายามหลบซ่อนความรู้สึกข้างใน แต่ต้นกล้าก็จับอากัปกริยาของเธอได้“...พี่บัว

“ผมไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ โดยเฉพาะ เรื่องของพี่สาว”“เฮ้อออ ถ้าทั้งสองคนจ้องกันนานขนาดนี้ คงมีใครสักคนต้องท้องแน่ๆ เลยค่ะ”“ใบบัว!/พี่บัว!”“ทานกันได้แล้วค่ะ”ใบบัวไม่ได้สนใจชายหนุ่มทั้งสอง แต่เลือกที่จะนั่งลงเก้าอี้หัวโต๊ะ เพื่อป้องกันการทะเลาะ เรื่องการนั่งใกล้ใครอีก“ฉันไม่ชอบนั่งคนเดียว”“โต๊ะมันเล็กบัวไม่อยากเบียดคุณค่ะ”“เหอะ” มาร์โครู้อยู่แก่ใจว่าทำไมใบบัวถึงเลือกที่นั่งตรงนั้น คงเป็นเพราะกลัวไอ้หนุ่มน่ารำคาญตรงหน้าจะไม่ชอบใจมากกว่า“ทานกันครับพี่บัว”ต้นกล้าเอ่ยแทรกขึ้นเอาใจพี่สาว หยิบหมูสามชั้นในถาดวางบนกระทะ เสียงซู่ดังขึ้นทันทีที่กระทะสัมผัสกับความมันของหมูสามชั้น จนไขมันไหลเยิ้มน่ารับประทาน ใบบัวก็หักผักเป็นชิ้นเล็กลงในช่องต้มรอบๆ เตาอย่างที่ทำเป็นประจำคงจะมีเพียงแต่มาร์โคที่จ้องมองภาพตรงหน้า อย่างไม่เข้าใจ มันแปลกประหลาดและดูไม่สะอาดเอาซะเลยในขณะที่ใบบัวคีบหมูสามชั้นตรงหน้าเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อย เธอก็จับสังเกตได้ว่ามาร์โคเอาแต่นั่งนิ่ง มองเธอเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ เพียงอย่างเดียว“คุณมาร์โค ไม่ทานเหรอคะ”“.....”“คุณเคยทานหมูกระทะไหม”“ไม่”“อ๋า...” ใบบัวเข้าใจในทันที เธอลื

มาร์โคและใบบัว หันไปตามเสียงที่เปล่งออกมา ตาคมกริบสองคู่สบตากันเขม็งอย่างไม่มีใครยอมใคร มีแต่ดวงตาหวานที่ไม่กล้าสู้สายตา“ไอ้มาร์ติน! มึงมาทำไม!!”เป็นมาร์โคที่เปิดปากถามเสียงดังก้องจนคนได้ยินสะดุ้ง ตอนนี้ด้วยอารมณ์ของมาเฟียหนุ่มเดือดดาลจนแทบคุมสติไม่อยู่ ยิ่งเห็นน้องชายในสายเลือดยิ้มร้ายมาให้ก็ยิ่งอยากจะฆ่าทิ้งให้มันจบๆ มาร์ตินค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ยกยิ้มอย่างยียวนพลางเช็ดเลือดที่มุมปากออก “เป็นการทักทายที่แสนจะอบอุ่นมากเลยนะ”“เหอะ! มึงอย่ามากวนตีนกู!”“ซ่อนของดีแบบนี้ไว้ ไม่คิดจะแบ่งปันกันเลยเหรอ...พี่ชาย” มาร์ตินเอ่ยยียวน“กูไม่ได้อยากนับญาติกับมึง!”“เสียใจจัง อืมๆแต่เรื่องนี้ก็พอเข้าใจได้ เพราะกูก็ไม่ได้อยากเป็นน้องของมึง”สิ้นสุดประโยคของน้องชาย มาร์โคจึงลงมายืนอยู่ที่ข้างเตียง เพื่อประจันหน้ากับมาร์ติน พลางใช้ลิ้นหนาดันเข้าที่กระพุ้งแก้มอย่างระงับอารมณ์“แต่พ่อคงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้สักเท่าไหร่” มาร์ตินเองก็เดินเข้ามาหาพี่ชายยืนประจันหน้าอย่างไม่กลัว“มึงไม่ต้องมายุ่ง เรื่องนี้กูจะคุยกับพ่อเอง”“หืมมมม แต่กูอยากจะยุ่งเรื่องของมึงแล้วจะทำไม?”“ไอ้มาร์ติน!”มาร์ตินยกยิ้มอย่างเหนือก