ขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM) のすべてのチャプター: チャプター 221 - チャプター 230

แชะ แชะ ใบบัวยิ้มหวานพลางกะพริบตาถี่ๆปรับโฟกัสแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปหลายเครื่อง ที่ยกขึ้นมาถ่ายเธอและมาร์โค เธอลอบมองใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน เซตผมตามแบบฉบับผู้ดี ที่ตอนนี้ดูเด่นสง่ามากกว่าทุกๆวัน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนักข่าวถึงให้ความสนใจเขาได้มากขนาดนี้ มาร์โคก้มลงมามองผู้หญิงตัวเล็กที่จ้องมองเขาอยู่ วันนี้เขาเป็นคนเลือกชุดราตรีสีหวานแลดูบอบบางราวกับเจ้าหญิง วันนี้เธอดูสวยดูสดใสทุกอย่างที่จัดเตรียมไว้มันเหมาะสมกับตัวเธอมาก ซึ่งวันนี้นอกจากจะมาออกงานแล้วเขายังตั้งใจอยากพาเธอให้มาเจอใครบางคนอีกด้วย"กลัวหรือเปล่า""ไม่ค่ะ แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย " มาร์โคยกยิ้มมุมปาก ดันเอวบางเดินตรงเข้าไปในงานด้วยกัน เหล่าบรรดาคนในงานต่างพากันมองให้ความสนใจโดยเฉพาะผู้หญิงหน้าใหม่ที่ใครต่อใครก็ไม่เคยเห็นกันมาก่อน ไหนจะมือหนาที่คอยประคองหัวไหล่มนไว้โดยตลอด ประคบประหงมราวกับไข่ในหิน สร้างความรู้สึกอิจฉาให้กับผู้หญิงที่ได้พบเห็นเป็นอย่างมาก "วันนี้เรามางานวันเกิดใครเหรอคะ" ดวงตาหวานสอดส่ายสายตามองไปรอบๆงานที่ถูกตบแต่งไว้อย่างหรูหรา เธอเห็นของขวัญกล่องเล็กกล่องใหญ่ถูกจัดเรียงวางไว้เป็นระเบียบ ไหนจะเหล่าไฮโ

@งานเลี้ยง ตอนนี้ใบบัวกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะVVIPร่วมกับมาร์โค และมาร์ติน สองพี่น้องของเจ้าของงาน เธอมองขึ้นไปบนเวทีด้วยหัวใจเต้นระรัว เมื่อไม่กี่วินาทีข้างหน้าเจ้าของงานตัวจริงกำลังจะปรากฏตัวออกมา เธอไม่รู้เลยว่าคนธรรมดาอย่างเธอ จะได้การต้อนรับที่ดีหรือเปล่า "ทำไมถึงเหงื่อออก" มาร์โคเอ่ยถามพลางจับมือที่ชื้นเหงื่อ"บัว..กลัวนิดหน่อยค่ะ""กลัวอะไร กลัวพ่อฉันเหรอ""...ค่ะ....บัวเคยขโมยข้อมูลธุรกิจของคุณ จนคุณ..ต้องเสียหาย""ไม่หรอก อย่าคิดมาก"ใบบัวจ้องมองใบหน้าหล่ออย่างชั่งใจ คำพูดของมาร์ตินมันกำกวมจนรบกวนภายในจิตใจเธอ จนอดที่สงสัยอะไรไม่ได้ เช่นเดียวกับมาร์โคที่รับรู้ได้ถึงความกังวลใจของคนตัวเล็กที่แสดงออกมาทางสีหน้า "เธอมีอะไรจะถามฉันอีกหรือเปล่า" "....พ่อคุณต้องการฆ่าบัวด้วยเหมือนกันใช่ไหมคะ"มาร์โคจ้องมองคนตัวเล็กที่กลั้นใจถามออกมาตรงๆ ดวงตาเธอแน่วแน่บ่งบอกว่าเธออยากรู้มากแค่ไหน ถึงเขาไม่คิดอยากจะบอกแต่ก็คงไม่สามารถปิดมันเป็นความลับได้อีก"เฮ้อ..ใช่...""จะ..จริงหรือคะ" ถึงจะทำใจมาอยู่แล้วบ้างว่าคำตอบอาจเป็นไปตามที่คิด แต่พอฟังเข้าจริงๆก็รู้สึกใจหาย "ไม่ว่าใครๆ ก็อยากฆ่าเธอ มันเป

@ลานจอดรถ มาร์โคโอบไหล่มนเดินด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม วันนี้เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เมื่อพ่อของเขายอมรับใบบัว ถึงกับยกตัวเองให้คนตัวเล็กดูแล ต้องขอบคุณคำพูดของใบบัวจริงๆ ที่เหมือนกับแม่ของเขามากๆ "นายครับ" เรย์เอ่ยเรียกทันที ที่เห็นเบื้องหน้ามีกลุ่มใครบ้างคนยืนรอดักอยู่อีธานจ้องมองมาร์โคที่กำลังมีความสุข มือหนากำจนแน่นอย่างเครียดแค้น แต่ก็ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้เพราะที่นี้ไม่ถิ่นของเขา“เป็นไงบ้างใบบัว สบายดีไหม” อีธานเปิดปากถามพลางเดินเข้ามาใกล้“....”“ฉันดีใจนะ ที่สาวน้อยของฉันยังมีความสุขดี ถึงแม้มัน...อาจจะเป็นความสุขที่จอมปลอม”“มึงหุบปากไปซะ และบัวก็เป็นของกูไม่ใช่ของมึง!” มาร์โคดึงใบบัวไปทางด้านหลัง ไม่อยากให้อีธานจ้องมองผู้หญิงของเขาแปะ แปะ แปะอีธานตบมือด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน มองใบหน้าสวยสลับกับคู่อริของตัวเอง ที่ตอนนี้แสดงสีหน้าเป็นกังวลได้อย่างชัดเจน “ฮ่าฮ่าฮ่า มึงนี่นักแสดงนำดีเด่นเลยนะ เล่นละครเก่งฉิบ เก่งจนสาวน้อยเชื่อมึงแบบสนิทใจ”“อีธาน! มึงหยุดปากพูดได้แล้ว!” “อะไรกันเหรอคะ”ใบบัวมองใบหน้าอีธานและมาร์โคสลับไปมาอย่างไม่เข้า ก่อนที่ตัวเล็กจะถูกจับให้หันหลังด

แกร๊กก..เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างเบามือ ระวังไม่ให้มีเสียงดังรบกวนคนที่ยังนอนหลับอยู่ มาร์โคค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ร่างบางพร้อมสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหน้า นอนตะแคงข้างเข้าหาใบบัวสำรวจใบหน้าสวยมือหนาเช็ดหยดน้ำตาที่มันยังคงติดอยู่ที่แก้มนวลออก เธอคงร้องไห้จนหลับไป..และคงพึ่งหลับไปได้ไม่นาน"ขอโทษ...ให้อภัยฉันได้ไหม"สิ้นสุดเสียงกระซิบมาร์โคก็ประกบริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล โดยที่ครั้งนี้ไม่มีการรุกล้ำแต่อย่างใด มือหนาจับที่หัวไหล่มนเบาๆ ค่อยๆ ปลดสายเดี่ยวของชุดนอนพอให้พ้นเผยให้เห็นหน้าอกใหญ่สองเต้าไร้ซึ่งบราเซียร์โผล่ออกมามาร์โคออกแรงบีบขยำที่หน้าอกใหญ่ทั้งสองเต้าเบาๆ ในขณะที่ปากหนายังคงจูบอย่างนุ่มนวล ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาว และเลื่อนต่ำลงมาที่เนินหน้าอกจนคนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงการรบกวน"อือ..."มาร์โคหยุดการกระทำลง เหลือบสายตามองดวงตาสวยที่เริ่มค่อยๆ ปรือตามองเขานิ่ง"ฉันรบกวนเธอหรือเปล่า..""ก็คุณ..ตั้งใจที่จะรบกวนบัวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ"เสียงแหบแห้งตอบกลับมา พานทำให้มาร์โคหลุดยิ้มออกมากับประโยคสั้นๆ ที่ตรงประเด็น"จริงๆ ฉันตั้งใจว่าจะลักหลับเธอมากกว่า""บั

หลายวันต่อมา...@บริษัทMARCOกลางห้องทำงานใหญ่มีหนุ่มสาวกำลังนัวเนียประคองกอดกันแนบแน่นราวกับข้าวใหม่ปลามัน มาร์โคใช้นิ้วแกร่งจับที่ปอยผมสวยของคนที่นั่งอยู่บนหน้าตัก ม้วนเล่นอย่างชินมือ"วันนี้อยากได้อะไรอีกไหม""อืออ บัวไม่เอาแล้วค่ะ และก็ไม่ต้องแอบซื้อมาให้ด้วยนะ" ใบบัวชี้ใบหน้าหล่อพร้อมทำเสียงดุอย่างไม่จริงมากนัก เพราะเธอพอจะรู้นิสัยของมาร์โคดี เรื่องชอบซื้อของมาประเคนให้เธออยู่บ่อยๆ"ไม่ฟัง...และก็จะซื้อให้เหมือนเดิม" มาร์โคตอบหน้าทะเล้นพร้อมหอมเข้าที่แก้มนวลฟัดให้ชื่นใจ นึกมันเขี้ยวลูกแมวน้อยที่กำลังขู่เขาฟอด ฟอด"อ๊ะ..อร๊ายยอย่านะ" ใบบัวหัวเราะรวนรู้สึกจั๊กจี้ พลางเบือนหน้าหนีปากหยัก แต่ก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ "มาให้กัดแก้มซะดีๆ""อื้ออ อย่าทำบัว" มาร์โคหยอกล้อเล่นกับหญิงสาวอย่างสนุกสนาน มือใหญ่เตรียมเป็นไม้เลื้อนค่อยๆลูบไล้ไปทั่วร่างนุ่มอย่างเนียนๆ แต่จู่ๆเสียงเปิดประตูที่ไม่ได้ขออนุญาตก็เปิดเข้ามาขัดจังหวะจนต้องหยุดการกระทำนี้ลงไปก่อนแกร๊ก!! "นายครับโกดังเราถูกวางเพลิง" ไนน์ร้อนรนรีบวิ่งเข้าในห้องทำงาน เพื่อมารายงานเจ้านายหนุ่ม"ฝีมือใคร?!" "ยังไม่ทราบคำ แต่เราคุ้มเพลิงไว้ไ