Semua Bab หัวใจในตะวัน: Bab 91 - Bab 100

เมื่อไอลวิลตื่นนอนก็ไม่พบร่างนุ่มที่นอนกอดทั้งคืน เขาเหลือบมองนาฬิกาที่โต๊ะข้างเตียง"พระเจ้า...แปดโมงครึ่งแล้วเหรอ"ชายหนุ่มอุทานออกมา ไม่เคยหลับสนิทชนิดไม่รู้เรื่องว่าคนในอ้อมแขนลุกไปตอนไหน และนอนเลยเวลาตื่นปกติแบบนี้มาก่อน ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง เดินร่างเปลือยเปล่าไปยังห้องน้ำ ที่กระจกห้องน้ำมีโน้ตแผ่นเล็กติดไว้..."อย่าลืมทาครีมที่แผล ตะวันเอาวางไว้ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง..."โน้ตสั้นๆ เพียงแค่นี้ เขาพลิกกระดาษกลับไปกลับมา เผื่อว่าจะมีตัวหนังสือโผล่มาให้เห็นอีกสักบรรทัด เป็นต้นว่า...ตะวันคิดถึงนาย... แต่ก็ไม่เห็น ไอลวิลส่ายหน้า"บ้าแล้วไอ้วิล"เขาพึมพาด่าตัวเอง จากนั้นก็รีบอาบน้ำ วันนี้วันจันทร์เจ้าหล่อนต้องทำงาน เขาไม่น่าหลับเป็นตายแบบนั้นเลย เพราะรู้สึกเป็นห่วงว่าคนเก่งของเขาจะเป็นอย่างไรบ้างหลังจากถูกเขารุกรานเมื่อคืนนี้ไปหลายรอบไอลวิลแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มกับกางเกงยีนส์สีซีด ร่างสูงเดินลงไปชั้นล่าง เขาต้องการคุยกับบิดาเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น พบบิดานั่งทานอาหารเช้าอยู่ที่เรือนกล้วยไม้"กู๊ดมอร์นิ่งครับพ่อ" ชายหนุ่มเอ่ยทักผู้เป็นพ่อแล้วหย่อนตัวลงนั่ง"กู๊ดมอ

ปากอุ่นดูดดื่มและสอดลิ้นเข้าไปภายใน พิณตะวันหัวใจเต้นแรงตึกตักขึ้นทันควันกับการถูกจู่โจมโดยไม่ได้คาดคิดแบบนี้ มือบางคว้าไหล่หนาเอาไว้เป็นหลักยึด เพราะจูบหนักหน่วงของเขาสร้างความปั่นป่วนในช่องท้องให้อย่างที่พิณตะวันแทบจะเข่าทรุด ลิ้นหนาตวัดพันเกี่ยวลิ้นเล็ก และดูดดื่ม จากนั้นก็เลื่อนไปจูบไซ้ซอกคอ"นาย...อืม..." เสียงครางแผ่วเรียกออกมา ทำให้ไอลวิลรู้สึกตัว เขาเงยหน้าขึ้น มองเห็นใบหน้างามทำตาปรือปรอย คนอ่อนหัดโดนเขาจู่โจมปลุกเร้าไม่ให้ตั้งตัว จนเจ้าตัวเกิดอาการจุดติด... ไอลวิลก้มลงตวัดร่างระหงสู่วงแขนแล้วอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ ล็อกประตูเสร็จสรรพพิณตะวันกะพริบตากับสิ่งที่เขากำลังทำ"เอ่อ...นายจะทำอะไรจ๊ะ"เสียงเล็กเอ่ยถาม ร่างสูงวางร่างพิณตะวันไปบนเคาน์เตอร์ เข้ามายืนระหว่างขา ชุดกระโปรงที่เป็นจีบพลีสสีดำยาวแค่เข่าร่นขึ้นไปบนขาอ่อน"หิว" เขาเอ่ยตอบออกมาเพียงคำเดียว"สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว ถ้างั้นเดี๋ยวเราไปทานกลางวันด้วยกันนะ"คนตัวเล็กเอ่ยต่อด้วยความซื่อใส แต่ร่างสูงก็รวบร่างเข้าไปกอด เชยคางมนขึ้น"ใครว่าฉันหิวข้าวหือ..."เสียงห้าวเอ่ยแล้วจุดยิ้มมุมปาก ก้มมาจูบปากต่อ พิณตะวันตัวอ่อนระทวยในเวล

ที่ร้านอาหารในตึก ไอลวิลเดินเคียงข้างกับพิณตะวันเข้าไปภายใน ห้องอาหารติดแอร์เย็นฉ่ำ มีเหล่าคนทำงานใส่สูทและชุดสวยเป็นลูกค้า พนักงานรีบเชิญไปยังโต๊ะที่ว่างด้านในตรงมุมหนึ่งในร้าน ไอสรีย์กำลังนั่งอยู่กับมิรันตี เมื่อเห็นไอลวิลกับพิณตะวันก็ถึงกับชะงักและชักสีหน้าหงุดหงิดขึ้นมาทันตาเห็น"หมั่นไส้! นับวันมันยิ่งเอาใหญ่แล้วนังเด็กนี่!"ไอสรีย์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา มิรันตีเห็นสายตาของไอสรีย์ก็รีบหันไปมอง เห็นร่างสูงสง่าของผู้ชายที่มิรันตีแอบปลื้มอยู่"พี่วิลนี่คะ มาจากใต้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แล้วพาเด็กนั่นมากินข้าวแบบนี้ มันไม่ค่อยเข้ากันเลยนะคะ เหมือนเจ้าชายกับคนรับใช้แบบนั้น"มิรันตีกล่าวเหยียดหยามพิณตะวันออกไปทันที ด้วยความรู้สึกไม่ถูกชะตา ยิ่งพิณตะวันมาเดินควงผู้ชายที่มิรันตีแอบหมายปองอยู่ด้วย ยิ่งทำให้รู้สึกเกลียดเข้าไปใหญ่"นั่นสิ พี่ก็ว่าอย่างงั้นแหละมิงค์ พวกคางคกขึ้นวอ พี่เห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆ ไม่รู้ว่าวิลไปเห็นดีตรงไหนถึงได้หมั้นหมายมันไปแล้วแบบนั้น""อะไรนะคะ! พี่วิลหมั้นแล้วอย่างนั้นเหรอคะ หมั้นกับเด็กคนนั้นน่ะเหรอคะพี่ไอซ์?!"มิรันตีอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจ ใบหน้าซีดลงไปทันที"ใช่

พิณตะวันกับไอลวิลเข้าไปในห้องทำงานของวายุ เจ้าของห้องยังคงนั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์หน้าตาเคร่งเครียด พิณตะวันนำอาหารไปจัดใส่จานให้เขา และเอามาเสิร์ฟที่โต๊ะทำงานพร้อมกับน้ำแร่อย่างรู้ใจ ไอลวิลนั่งลงที่โซฟา"ได้ไฟล์ที่ตะวันส่งอีเมลมาให้ เลยนั่งดูจนตาลาย พี่วิลจะทำอะไรต่อครับนี่ หรือจะมานั่งเฝ้าคู่หมั้นทั้งวัน"วายุเอ่ยกระเซ้าหยอกพี่ชาย ชายหนุ่มตักอาหารรับประทานอย่างหิวจัด พิณตะวันไปนั่งข้างๆ ร่างสูงสง่า เขาพาดแขนไปตามความยาวของโซฟาจึงเหมือนว่าโอบพิณตะวันอยู่กลายๆ พิณตะวันรู้ว่าวายุแค่แซวพี่ชายของเขาเล่นเท่านั้น ทั้งที่รู้ว่าเป็นแค่คู่หมั้นปลอม ดังนั้นพิณตะวันไม่ควรรู้สึกเก้อเขินและหวั่นไหวจนเกินเหตุ...อย่าไปเผลอใจคิดว่ามันเป็นของจริงจังถาวรอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพิณตะวันจะเสียใจ และจะไม่สามารถโทษใครได้"วันนี้มีนัดที่โรงแรม... ลูกค้าจากอังกฤษ""อ้าว เหรอครับ ทำไมผมไม่ทราบ"คนอยู่สำนักงานใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ปกติถ้าหากมีนัดหมาย ทางเขาจะต้องทราบ"ส่วนตัวน่ะ เป็นเพื่อนสมัยอยู่ที่โน่น บังเอิญเขาสนใจลงทุนเกี่ยวกับมุก เลยมาเที่ยวดูงาน"ไอลวิลเอ่ยเล่าพอสังเขป พิณตะวันหันไปมองใบหน้าคร้ามคม เ

จุมพิตแสนอ่อนโยน ทำให้หัวใจของพิณตะวันรู้สึกโหยหาความอบอุ่นทั้งที่เขายังไม่ได้จากไปไหน อยากอยู่กับเขาอย่างนี้ให้นานที่สุด ร่างกายแนบชิดสนิทแน่น ขยับขับเคลื่อนไปด้วยกันอย่างสอดประสาน เสียงครางพลิ้วดังเล็ดลอดจากร่างนุ่ม ไอลวิลพรมจูบแก้มนวลในขณะที่ร่างกายขยับเร่งจังหวะ ขาเรียวยกขึ้นโอบไปรอบสะโพกสอบตามสัญชาตญาณธรรมชาติสอน"โอว...ตะวัน" เขาครางกระหึ่มในลำคอด้วยความร้อนระอุแห่งอารมณ์ไฟรักปรารถนา ร่างบางหอมกรุ่นตอบสนองเขาอย่างเต็มใจและเต็มไปด้วยความน่ารักน่าเอ็นดู ชายหนุ่มเร่งจังหวะขยับร่างส่งความแข็งแกร่งเข้าออกอย่างเร็วถี่ เพื่อส่งร่างบางให้ถึงฝั่งฝัน"อื้อ...นายจ๋า...ตะวัน...อ๊า..."คนตัวบางครางเสียงสะท้าน ร่างสั่นระริก แอ่นหยัดขึ้นรับจังหวะกระหน่ำรัวจากร่างใหญ่ เมื่อความเสียวซ่านกระสันพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ร่างกายก็กระตุกเกร็ง เสียงร้องพลิ้วอื้ออึงดังขึ้นพร้อมกับที่น้ำหวานใสไหลล้นออกมาชโลมอาวุธแกร่ง ไอลวิลเร่งจังหวะหนักหน่วง ร่างสูงเกร็งสะท้าน"โอววว..."เสียงห้าวพร่าครางออกมา รีบถอนตัวออกกัดฟันกรอดเพื่อสะกดกลั้นความเสียวยังไม่ต้องการปลดปล่อยในนาทีนี้ ชายหนุ่มจับร่างบางให้นอนคว่ำหน้า ดึงสะโพ