เมื่อเข้าไปในบ้าน คนรับใช้ไม่มีเหลือแล้ว กลับไปพักที่ตึกคนใช้ด้านหลังหมด พิณตะวันไม่รู้ว่านายทานอะไรมาหรือยัง"นายหิวหรือเปล่าจ๊ะ"หญิงสาวเอ่ยถาม ร่างสูงยังโอบไหล่ไม่ยอมปล่อย"หิวนิดหน่อย ออกจากเกาะตอนบ่ายก็ไปส่งซีที่แอร์พอร์ต ยังไม่ได้กินอะไรนอกจากกาแฟ"เขาตอบ เพราะซิลีดามีกำหนดบินกลับอังกฤษคืนนี้ ไอลวิลก็ไปส่งที่สนามบิน ส่งขึ้นเครื่องเสร็จรีบมาบ้านอย่างที่เห็น เพราะต้องการเห็นหน้าคนที่เขาคิดถึง"ถ้างั้นไปที่ห้องครัวก่อนดีกว่า ตะวันจะหาอะไรให้ทาน มีอาหารเยอะแยะในตู้เย็น"พิณตะวันเอ่ยแล้วก็พาเขาไปยังห้องครัวใหญ่ของบ้าน พิณตะวันเข้าครัวมาเล่นกับเหล่าแม่ครัวและคนใช้บ่อยๆ จึงคุ้นเคยเป็นอย่างดีร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งบนสตูลหน้าเคาน์เตอร์ มองดูร่างเพรียวเดินไปยังตู้เย็นแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูว่าพอจะมีอะไรให้เขากินได้บ้าง ไอลวิลยิ้มบางออกมา วันเวลาผ่านไป เด็กหญิงจอมซนคนไม่เคยกลัวใครแห่งเกาะรังนาง เวลานี้เติบใหญ่อย่างงดงามและถูกทิศทางที่ควรเป็น เขาควรจะภาคภูมิใจดีหรือไม่นะ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของความเจริญงดงามของยัยตัวดีของเขา"มีแกงเผ็ดไก่ ผัดผักรวมใส่กุ้ง และตะวันจะทำไข่เจียวเพิ่มให้เอาไหมจ๊ะ"
Baca selengkapnya