All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 1 - Chapter 10

ถนนเส้นหลักบนเกาะสู่ตัวเรือนใหญ่นั้นลาดคอนกรีต แต่พิณตะวันวิ่งไปทางลัด ซึ่งเป็นทางดิน พวกคนงานใช้เดินกันจนดินแน่นและเส้นทางเตียนกว้างประมาณ 1 เมตร มีสุมทุมพุ่มไม้และต้นไม้ ต้นมะพร้าวขึ้นไปทั่วบริเวณ เส้นทางเป็นเงาตะคุ่มไม่สว่าง อาศัยเจนเท้าและคุ้นชินจึงวิ่งปรู๊ดๆ ได้อย่างเงียบฉี่และรวดเร็ว"คุณพ่อคุณไม่สบายหนักแบบนี้ คุณเป็นลูกสาวคนโตควรรีบจัดการให้แน่ใจว่าท่านได้จัดแจงเรื่องพินัยกรรมเรียบร้อยดีแล้วนะคุณไอซ์"เสียงผู้ชายเอ่ยเบาๆ ตรงหลังพุ่มดอกไม้ ด้านนี้เป็นสวนด้านหลังเรือนใหญ่ พิณตะวันชะงักเท้าที่กำลังวิ่งแล้วรีบหลบวูบอย่างว่องไวและเงียบเชียบ มองลอดช่องว่างระหว่างพุ่มไม้ เห็นผู้ชายใส่เสื้อแขนสั้นคอปกสีน้ำเงินยืนคุยกับผู้หญิง ซึ่งพิณตะวันรู้จักหน้าเธอดี เธอคือคุณไอสรีย์ ลูกสาวของนายหัวนั่นเอง"อย่าแช่งพ่อฉัน คุณกิจ! ท่านแค่ไม่สบาย คุณพ่อเป็นคนรอบคอบเสมอ คุณไม่ต้องห่วง"น้ำเสียงคุณไอสรีย์เข้มเล็กน้อย เหมือนไม่ค่อยพอใจนัก"ที่ผมเตือนก็เพราะเป็นห่วงและหวังดีกับคุณนะครับ ไม่อยากให้คุณเสียเปรียบพวกน้องชายคุณ อย่างเกาะนี้น่ะ ทำเงินได้มหาศาล ผมเป็นคนดูแลเรื่องบัญชีผมรู้ดี ถ้าท่านเห็นว่าคุณเป็

ไอลวิล อิสรีพัฒน์ ยืนจิบกาแฟอยู่บนระเบียงกว้างชั้นสองทางด้านทิศตะวันออก พระอาทิตย์ยามหกโมงเช้าที่ไหนก็ไม่สวยเท่าที่เกาะแห่งนี้ ท้องฟ้าด้านตะวันออกเป็นสีทองเรื่อและกำลังเพิ่มความสว่างให้แก่โลกในทุกขณะที่เลื่อนตัวขึ้นสูง ลมทะเลพัดโชยเอื่อยเย็นสบาย ร่างสูงผึ่งผายสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน เพิ่งอาบน้ำสระผมเสร็จใหม่ คนรับใช้ผู้ชายนำกาแฟร้อนมาวางคอยตรงนี้ตามคำสั่งทุกเช้า เขาเลือกใช้ผู้ชาย เพราะไม่ชอบเห็นคนใช้ผู้หญิงมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ รู้สึกรำคาญสายตาเรือนใหญ่ปลูกอยู่บนเนินทำให้เห็นยอดของต้นมะพร้าวอยู่ต่ำลงไปตามลาดไหล่เนินไปจนถึงชายหาด เม็ดทรายสีน้ำตาลเล็กละเอียดยามต้องแสงพระอาทิตย์เกิดแสงสะท้อนเต้นระยิบระยับเป็นประกายสีทองงดงาม ในอดีตที่ผ่านมา เขามาที่นี่ไม่บ่อยนัก ประมาณสามครั้งเท่าจำนวนที่เขามาเมืองไทย ส่วนใหญ่บิดาจะเป็นคนไปพักร้อนที่อังกฤษจึงได้ใช้เวลาด้วยกัน แต่ช่วงหลังนี้ ท่านมีปัญหาเรื่องสุขภาพ ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะท่านอายุหกสิบปีแล้วในเวลานี้ไอลวิลนึกถึงมารดา ไอลีน รอนสัน ที่เพิ่งจากเขาไปด้วยโรคหัวใจ แม่ผู้เป็นทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่ไอลวิลลืมตามาดูโลก แม่พบกับพ่อของเขาที่อังกฤษตอนที่พ่อไป

"นั่นใครอยู่บนต้นพร้าวน่ะ...ลงมาเดี๋ยวนี้!"เสียงห้าวดุเข้มตวาดถาม เมื่อเห็นร่างเล็กห้อยโหนอยู่บนยอดปลายต้นมะพร้าวสูงลิ่วของเกาะ...ร่างนั้นไม่อาจบอกได้ว่าเป็นเด็กหญิงหรือเด็กชาย แต่ตัวเล็กกระจิ๋วหลิวเมื่อเงยมอง ใส่หมวกแก็ปสีกระดำกระด่างไม่มีการโต้ตอบกลับจากร่างเล็กนั้น แต่มะพร้าวห้าวเปลือกสีน้ำตาลลอยละลิ่วเฉียดศีรษะของเขาไปนิดเดียว เรียกได้ว่า...เส้นยาแดงผ่าแปด!"เฮ้ย...เด็กเวร! ลูกหลานใครวะ! ตาจั่น นั่นมันลูกใคร สั่งให้ลงมาเดี๋ยวนี้ ไม่รู้หรือว่าฉันเป็นใคร! แล้วฉันสั่งแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้เด็กขึ้นต้นมะพร้าว!"เสียงเข้มตวาด นายจั่น คนงานประจำสวนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาร่างสูงใหญ่ที่ยืนเท้าเอวแหงนหน้ามองยอดมะพร้าวอยู่ เขาไม่ได้ขยับหลบจากที่เดิมแม้แต่นิดเดียว แต่คิดว่าถ้าหากไอ้เด็กนั่นขว้างลูกมะพร้าวลงมาอีกครั้ง เป็นได้เห็นดีกันแน่! เขาจะสั่งให้โค่นต้นมะพร้าวนั่น ทั้งที่เจ้าเด็กเวรนั่นยังอยู่บนนั้นนั่นแหละ!"ตะวันเอ๊ย! ลงมาเดี๋ยวนี้ หน็อย ตาเผลอแค่แป๊บเดียวเอ็งขึ้นไปจนได้นะ"ตาจั่นตะโกนเรียกคนบนยอดมะพร้าวแล้วหันไปยิ้มเจื่อนกับร่างสูงของนายหัว"เด็กนี่อีกแล้วเหรอ"เสียงห้าวพึมพำอย่างระอาปนห

****เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก... พิณตะวันอายุ 18 ปีและเรียนจบชั้นมัธยมปลายจากการศึกษานอกโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว และกำลังบ่ายเบี่ยงที่จะเรียนต่อ เพราะไม่รู้ว่าจะเรียนไปทำไม ทุกอย่างบนเกาะนี้พิณตะวันก็รู้หมดทุกซอกทุกมุมแล้ว ทำงานได้คล่องและเก่งพอๆ กับผู้ใหญ่ และเก่งพอๆ กับนายหัวเลยนั่นแหละตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา จากเด็กน้อยที่เคยกลัวนายหัว เวลานี้ก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่แล้ว เพราะเป็นมือขวาของนายหัวไปเรียบร้อยแล้วนั่นเอง ช่วยคุมงานและช่วยเหลือทุกอย่างที่เจ้าตัวทำได้อย่างสนุกกับชีวิต ไม่เคยมีใครเห็นไอ้ตะวันทำหน้าเศร้าได้เกินครึ่งชั่วโมง จะมีก็ครั้งหนึ่งที่เจ้าตัวเศร้าจัดมากๆ คือตอนที่เจ้ารัมมี่ หมาประจำตัวมันตาย"นายหัวฮะ...ตะวันจะไปท้ายเกาะ...""สอนกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามา ฮะ!...ใส่ฉัน"เสียงห้าวตวาดใส่ทันทีอย่างไม่มีเกรงใจ ร่างเพรียวสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีน้ำตาลสลับดำ ผูกชายที่เอวกับกางเกงยีนส์เก่าขาดตรงหัวเข่า ใบหน้าเรียว มัดผมหางม้าสอดเข้ารูหมวกแก็ป เวลานี้เจ้าตัวยืนเอามือเกี่ยวหูกางเกง... ทำตัวก๋ากั่นแก่นแก้วตั้งแต่เด็กจนโต... ไม่ชอบพูดคะพูดขา แต่จะพูด จ๊ะ...ก็ในบางครั้ง แต่ตอนโตมานี่

"วันนี้บ้านยายแช่มไม่มีรสมันฝรั่งแท้ ข้าไปซื้อแล้วไม่มีว่ะ"เสียงผู้แข่งขันคนหนึ่งตะโกนบอก ทุกคนรู้ดีว่าเจ้าแม่ศรีมหาพร้าวจะโปรดเลย์รสมันฝรั่งแท้เป็นพิเศษ...เพราะจะสั่งทุกครั้ง"เรอะ! อ้อ งั้นก็เอารสเอ็กซตร้าบาร์บิคิวก็ได้ เจ้าแม่ท่านค่อนข้างยืดหยุ่นไม่เรื่องมาก ถ้าไม่มีก็เอาอะไรก็ได้ที่เป็นเลย์... แต่ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า เจ้าแม่ท่านไม่โปรดถั่วปากอ้านะโว้ย ห้ามซื้อเด็ดขาด วันก่อนใครซื้อไปถวายวะ... ไม่รู้หรือไงว่าเจ้าแม่ท่านแก่แล้ว ฟันไม่ดี มันแข็ง!"หัวหน้าแก๊งผู้เป็นสาวกของเจ้าแม่ตะโกนบอก ทุกคนก็พยักหน้าและยกมือไหว้รับทราบอย่างพร้อมเพรียงกัน"เอ้า ผลการแข่งขันออกแล้วทุกท่าน...ผู้ชนะในรอบที่หนึ่งได้แก่....ไอ้....ไอ้...ไอ้ธง!"สิ้นเสียงประกาศไอ้ธงก็ร้องเฮไชโยลั่นด้วยความดีใจ คนที่พนันอยู่ข้างล่างก็เฮ คนที่ชนะก็ดีใจกันใหญ่ คนเดาผิดก็เสียตังค์ไปตามระเบียบ ไอ้ธงวิ่งเข้ามาหาพิณตะวันซึ่งกำลังโบกแบงค์พันไปมา"เอ้า เอารางวัลไปโว้ย...อย่าลืมเครื่องเซ่นล่ะเอ็ง ดูด้วยว่านมหมดอายุหรือยัง เพราะเดี๋ยวเจ้าแม่ท้องเสีย เอ็งจะซวยเอา"สั่งกำชับเสร็จ จากนั้นก็เฮโลกันเข้าไปด้านในลึกอีกหน่อย ต้นมะพร้าวอีกสิบต