All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 101 - Chapter 110

ไอลวิลเอื้อมมือไปจับประตู ยืนชั่งใจอยู่วินาทีหนึ่ง ร่างสูงหันกลับแล้วก้าวยาวทีเดียวถึงร่างเพรียวระหง หมุนให้หันมาเผชิญหน้า ใบหน้าหล่อคมเข้มก้มลงมาประกบปากแล้วจูบหนักหน่วงทันที พิณตะวันทำตาโตเพราะไม่ได้ตั้งตัว แต่ต่อมาก็ร่างกายอ่อนระทวยยืนพิงอกกว้างให้เขาจูบอย่างดูดดื่มเป็นเวลานาน เพื่อเป็นการสั่งลาไอลวิลจูบอยู่นานจนคิดว่า...ควรต้องพอเสียที ชายหนุ่มตัดใจเงยหน้าขึ้น จับไหล่บางทั้งสองข้างออก ใบหน้าเรียวสวยมีผิวแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อ กลีบปากนุ่มดูอวบอิ่มยิ่งกว่าเดิมเพราะถูกเขาบดจูบและดูดดื่มอยู่เนิ่นนาน ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ มอง ชายหนุ่มก้มไปจูบแผ่วเบาบนหน้าผากมน"รอฉันนะ"เขาเอ่ยบอกเบาๆ พิณตะวันพยักหน้า"จ้ะ...ตะวันรอนายเสมอ..."หญิงสาวเอ่ยตอบ ร่างสูงปล่อยพิณตะวันแล้วหันหลังก้าวเดินออกจากประตูไปอย่างรวดเร็วในคราวนี้******ไอลวิลรับซิลีดาไปยังบ้าน แนะนำให้บิดารู้จัก อยู่คุยและทานข้าวเช้ากับท่าน จากนั้นก็ขึ้นเฮลิปค็อปเตอร์บินตรงไปยังภาคใต้"คุณโอเคหรือเปล่าคะวิล"ซิลีดาเอ่ยถามเมื่อเห็นคนบังคับ ฮอ. นิ่งเงียบคล้ายครุ่นคิดอะไรอยู่ซิลีดาเป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษเหมือนกับไอลวิล จึงสนิทกันตอนอยู่

วายุขยับตัวลุกขึ้นยืน ลริณาก็ขยับตัว ร่างบางเซนิดหนึ่ง มือใหญ่จึงรีบเอื้อมมาจับแขนช่วยพยุง"จับแขนไว้สิ"เขาเอ่ยบอก ลริณาไม่ยอมจับเพราะเดินเองได้ แต่เขาก็ดึงมือไปสอดให้ควงแขนจนได้ จากนั้นก็พาเดินไปยังลิฟต์เพื่อไปยังร้านอาหารข้างล่างพิณตะวันเดินห่างไปจากหน้าห้องผ่าตัดเพื่อโทรศัพท์หานายหัว"ตอนนี้ตะวันอยู่ที่โรงพยาบาล"หญิงสาวเอ่ยบอกไปตามสาย"อะไรนะ! เป็นอะไร"เสียงห้าวอุทานถามอย่างตกใจ จนหญิงสาวต้องรีบยกโทรศัพท์ออกห่างจากหู"ตะวันไม่ได้เป็นอะไรจ้ะ แต่คุณแม่ของริณาประสบอุบัติเหตุ ตะวันมากับคุณวายุ"พิณตะวันรีบอธิบาย ได้ยินเสียงเขาถอนหายใจดังออกมาคล้ายกับโล่งอก"ตกใจหมด...แล้วเป็นยังไงบ้าง"ไอลวิลเอ่ยถาม เขากำลังอยู่ที่บ้านส่วนตัวของสารวัตรกริช"ยังอยู่ในห้องผ่าตัด ตะวัน ริณาและคุณวายุบริจาคเลือดให้แล้ว หมอว่าอาการหนัก ยังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัด ถ้ามีความคืบหน้าตะวันจะโทรบอกนายอีก แค่นี้ก่อนนะจ๊ะ""วิลคะ ช่วยซีด้วย!"เสียงผู้หญิงดังเข้ามาในโทรศัพท์ พิณตะวันชะงัก เขาอยู่กับแขกคนสำคัญที่ชื่อ ซิลีดา... หัวใจรู้สึกหน่วงหนึบในทันที แต่ก็รีบปัดความรู้สึกไม่พึงประสงค์ออกไปจากใจ"โอเค อย่าลืมดูแล

ซิลีดามองใบหน้าคร้ามเข้มที่หัวเราะเต็มเสียง เห็นฟันเรียงสวยเป็นระเบียบขาววับตัดกับสีผิว คางมีรอยผ่าเล็กน้อย ผมสั้นเกรียนทำให้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนไปทุกส่วน ดวงตาสีสนิมเหล็กกับคิ้วเข้มเป็นปื้น จมูกโด่งเป็นสันสวย หน้าตาคมเข้มเหมือนแขก หน้าตาดีแต่ไฉนใจคอโหดร้ายนัก ฆ่าแกงได้แม้กระทั่งสัตว์ตัวน้อยๆ อย่างกุ้ง... ซิลีดาไม่เคยเห็นคนจับกุ้งมาฆ่าต่อหน้ามาก่อน รู้สึกว่ามันโหดร้ายจริงๆ แต่เวลาที่สั่งอาหารมากินก็เห็นว่ามันตายแล้ว คุณแม่บอกว่ามันถึงคราวตาย... แต่นี่คิดว่ายังไม่ถึงคราวตายหรอก แต่เขาจะทำให้มันตายอย่างเจตนา"หัวเราะทำไม!" หญิงสาวถามเสียงขุ่นที่เขายังหัวเราะไม่ยอมหยุด เหมือนหัวเราะเยาะ ซิลีดาหมั่นไส้จึงตีน้ำใส่หน้าเขาอย่างแรง ทำให้เขาหยุดหัวเราะและสำลักแค็กๆ ทันตาเห็น หญิงสาวหัวเราะบ้างในคราวนี้ แต่ทั้งสองไม่ได้สังเกตว่าต่างก็กำลังเกาะเกี่ยวกันอยู่ ซิลีดาเกาะบ่าของเขาเอาไว้ ขณะที่ลำแขนแข็งแรงก็โอบรัดเอวช่วยประคองไอลวิลเดินมาหยุดที่สะพานไม้ เขาได้ยินเสียงคนหล่นตูมลงน้ำจึงรีบวิ่งมาดู เห็นคนสองคนกำลังเถียงกันอยู่ในน้ำ แต่ก็กอดกันอยู่อย่างที่เห็น ชายหนุ่มจุดยิ้มออกมา"ตกลงว่าจะได้กินไหมข

ลริณานั่งเงียบตลอดทาง คนขับรถเองก็ไม่ต้องการชวนคุยเพราะไม่แน่ใจว่าจะคุยอะไร เขาไม่ใช่คนปลอบใจคนเก่ง เมื่อไปถึงบ้านณัฐประภาสและได้ของที่ต้องการแล้ว ก็ไปต่อกันที่บ้านอิสรีพัฒน์เพื่อเอาเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นให้แก่พิณตะวันภายในห้องของพิณตะวัน ซึ่งลริณาเพิ่งมีโอกาสได้ขึ้นมา ห้องกว้างขวาง ไม่มีตุ๊กตาบนเตียงเหมือนห้องของลริณา ตู้เสื้อผ้าแบบบิลต์อินยาวตลอดผนัง เมื่อเปิดออก ลริณาก็สะดุดตากับ เครื่องดนตรีที่มีลักษณะคล้ายกีตาร์ แต่ไม่ใช่... มันมีลวดลายแปลกและสวยงามมาก ตรงปลายงอนสวย... ลริณารู้สึกเหมือนว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...อาจจะเป็นในอินเทอร์เน็ต หรือภาพที่ผ่านตาที่ไหนสักแห่ง... แต่ต่อมาก็นึกออกว่าเคยเปิดอัลบัมรูปภาพของมารดา สมัยท่านเรียนที่อังกฤษ เห็นท่านถือเครื่องดนตรีคล้ายๆ อย่างนี้ อดไม่ได้ที่ล้วงเอามือถือมาถ่ายภาพเอาไว้ เพื่อจะได้ถามพิณตะวันเมื่อมีโอกาสจากนั้นก็รีบเก็บเสื้อผ้าของพิณตะวันใส่กระเป๋าลากขนาดเล็กที่วางอยู่ในตู้ ไม่ลืมพวกแปรงสีฟันและของใช้จุกจิกสำหรับผู้หญิงที่วางอยู่ที่โต๊ะแต่งตัว แต่ก็ไม่มีอะไรมาก พิณตะวันเป็นคนที่มีเครื่องหน้าสวยอยู่แล้ว ลริณาจึงไม่แปลกใจที่พี่สาวคนนี้ไม

เวลาสามวัน แพทย์ก็เอาอุปกรณ์ระโยงระยางออก เหลือเพียงน้ำเกลือและยาที่จำเป็น คนป่วยมีอาการดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง ลริณาเฝ้าอยู่ข้างกายมารดาตลอดเวลา บิดามาถึงเช้าหลังจากเกิดอุบัติเหตุ ท่านก็เป็นทุกข์มากกับการเจ็บป่วยของภรรยา พิณตะวันได้รู้จักกับ วสันต์ นัฐประภาส บิดาของลริณาอย่างเป็นทางการ ชายวัยห้าสิบต้นๆ ที่ดูภูมิฐานและดูดีสมกับคุณนริณีพิณตะวันกลับไปทำงานและมาเยี่ยมเธอในตอนเย็นหลังจากเลิกงานพร้อมกับวายุ เพราะโรงพยาบาลอยู่ระหว่างทางกลับบ้านอยู่แล้ว เป็นอย่างนั้นประมาณสิบวัน ซึ่งลริณาก็ไปเรียนและมาหามารดาตอนเลิกเรียน"ตำรวจบอกว่า...เบรกรถถูกตัด"คุณวสันต์เอ่ยเบาๆ กับวายุและพิณตะวัน เห็นว่าวายุเป็นผู้มีบุญคุณที่ช่วยเหลือตอนที่เขายังมาไม่ถึง และพิณตะวันก็เป็นเพื่อนที่ดีของลริณา คุณวสันต์จึงรู้สึกถูกชะตาและไว้วางใจ เขาอาศัยคุยกันตอนที่ภรรยาหลับอยู่ ลริณายังไม่กลับจากมหาวิทยาลัยวายุขมวดคิ้ว และนิ่งฟังต่อไปเพราะคิดว่าคุณวสันต์จะต้องเล่าต่อ"เขามีคนคิดไม่ซื่อ...ผมคอยเตือนเสมอไม่ให้ประมาท แต่เขาเป็นคนจิตใจดีเกินไปและเชื่อเรื่องบุญกรรม บอกว่าถ้าหากถึงคราวตายก็ยอมตาย ถ้าหากไม่ถึงคราว ใครจะมาทำยังไ