All Chapters of หัวใจในตะวัน: Chapter 71 - Chapter 80

คืนนั้น หลังจากทานข้าวเสร็จ ไอลวิลก็อยู่คุยกับวายุเรื่องงาน บิดาเข้านอนแต่หัววันเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย ส่วนพิณตะวัน ซึ่งก็รีบทานข้าวแล้วก็เลี่ยงไปอย่างรวดเร็ว จนป่านนี้ก็ยังไม่ยอมมองหน้าไอลวิลนานๆพิณตะวันกำลังเดินไปเดินมาในห้อง พยายามจะทำตัวให้เป็นปกติและกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง แต่มันช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน การโดนจูบของจริงจากนาย ซึ่งตลอดเวลาเขาเคร่งขรึมและไม่เคยแสดงท่าทางก้อร่อก้อติกในทางชู้สาวกับพิณตะวันเลยนั้น มันทำให้พิณตะวันรู้สึก ไปไม่เป็น เอาจริงๆ แล้วเขาคิดยังไงกันแน่ถึงได้จูบพิณตะวันแบบนั้น"ไม่ต้องคิดมากน่าตะวัน... เพราะเราคุยกันเรื่องการเป็นคู่หมั้นเก๊ไง นายหัวเลยแค่จะทดลองว่าเราจะแสดงสมบทบาทไหม ก็ตามที่ได้คุยกับเขาไปนั่นแหละ...เท่านั้นเอ๊ง..."มีการพูดกับตัวเองอย่างเอาจริงเอาจัง เพราะต้องการจะสรุปเป็นความคิดรวบยอดให้ได้ คนอย่างนายหัวนั้นเป็นผู้ใหญ่ เขาไม่ทำอะไรอย่างที่ผู้ชายเจ้าชู้ส่วนใหญ่ทำหรอก เขาไม่ใช่คนเอาเปรียบผู้หญิง โดยเฉพาะกับพิณตะวัน นายหัวแสดงออกด้วยอย่างมีขอบเขตชัดเจนเสมอ แค่เขาจูบเท่านี้เอง พิณตะวันไม่ควรจะคิดมากและคิดลึก ที่สำคัญไม่ควรเก็บเอาไป ฝันเพ้อ ด้วย

"ไม่รู้สิ เนื้อคู่ยังไม่มาเข้าฝันเลย"เขาแกล้งพูด พิณตะวันนึกภาพไปว่าวันหนึ่งถ้านายเกิดไปรักใครสักคนและจะต้องแต่งงานขึ้นมาจริงๆ แล้วพิณตะวันจะทำอย่างไร มันจะรู้สึกยังไงนะกับการที่จะต้องสูญเสียตำแหน่งคนสำคัญไปให้ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้ แต่จะเป็นคนที่นายรักและเป็นแม่ของลูกนาย คิดแล้วใบหน้าเล็กก็หงอยไปโดยไม่รู้ตัว คนแบบไหนกันนะที่จะมาเป็นนายหญิงแห่งเกาะรังนาง ผู้หญิงแบบไหนที่นายหัวจะรัก... แล้วสักวันถ้าหากนายมีคนรัก พิณตะวันยังจะอยากอยู่เกาะรังนางต่อไปอีกไหม...มีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจ ถ้าพิณตะวันมีแฟนก่อนนายหัวล่ะ แบบนี้อาจจะไม่ต้องรู้สึกอะไรมากนัก หรือยังไง... แต่พิณตะวันไม่ต้องการผู้ชายคนไหนทั้งนั้นนี่นะ... คิดแล้วก็อยากจะลืม ไม่น่าคิดเลย ทำให้รู้สึกนอนไม่หลับ ถ้าเมื่อไหร่ได้ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนายหัวกับอนาคตนายหญิงแห่งเกาะรังนางล่ะก็ เป็นนอนไม่หลับทุกที..."เป็นอะไรหือ" เขาเอ่ยถาม ร่างบางขยับไปนอนหงายแล้วหลับตาลง"นายช่วยจูบตะวันหน่อยได้ไหม เอาเวอร์ชันแบบที่ทำให้หลับสบายและหลับฝันดีน่ะ"จู่ๆ เสียงเบาก็เอ่ยขอออกมา ทำเอาคนตัวสูงถึงกับชะงัก... พิณตะวันจำได้ว่า นายพูดว

"พร้อมแล้ว..."ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้กำลังคุยกันเรื่องอะไรอยู่ แต่ก็พร้อมเอาไว้ก่อนตามนิสัยคนกล้าแห่งเกาะรังนาง ทำให้คนถามยิ้มพอใจ จากนั้นก็ก้มมาจูบตรงหน้าผาก ปลายจมูกและบดปากอุ่นลงบนปากของพิณตะวันอีกครั้ง มือเรียวจับแน่นที่ไหล่กว้าง อาศัยเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพราะรู้สึกเหมือนตัวกำลังจะลอยขึ้นที่สูงไอลวิลจุมพิตปากงามอย่างพยายามอ่อนโยนและใจเย็น แม้ร่างกายจะไม่ได้รู้สึกเย็นอย่างที่ใจต้องการก็ตาม ปากอุ่นพรมจูบใต้คางเรียวต่ำลงจนมาถึงร่องอกอวบอิ่ม กลิ่นหอมกรุ่นของผิวเนื้อแห่งวัยสาวสะพรั่งบวกกับกลิ่นแป้งเด็กทำเอาหัวใจของชายหนุ่มเต้นเร่ารุนแรงหนักยิ่งกว่าเดิม...พระเจ้า...ไม่ใช่เจ้าหล่อนหรอกที่จะเป็นลม แต่เขาเองนั่นแหละที่จะเป็นลมถ้าขืนควบคุมการเต้นของหัวใจตัวเองไม่ได้ นี่ถ้าเป็นโรคหัวใจอยู่ ป่านนี้ก็คงจะม่องเท่งเด๊ดสะมอเร่ไปเรียบร้อยแล้วด้วยโรคหัวใจเอ็กซ์วายเซ็ด ไม่เคยมีครั้งไหนในชีวิตที่หัวใจเต้นเร่ารัวเร็วและระส่ำรุนแรงเท่าครั้งนี้เลยให้ตายเถอะ...ไอลวิลเริ่มเข้าใจสภาพของคนที่ตายคาอกผู้หญิงขณะเมคเลิฟแล้วล่ะ... เขาไม่ใช่ไม่เคยนอนกับผู้หญิง สมัยอยู่ที่อังกฤษก็โชกโชนตามประสาลูกผู้ชายอกสามศอกบวกกับค

พิณตะวันนอนร่างระทวย ยอมให้เขาดึงกางเกงออก เพราะนายเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ทำอะไรก็ทำไปเถอะตอนนี้ เพราะร่างกายของพิณตะวันทรมานเหลือเกินเวลานี้ คล้ายกับความอึดอัดที่รอการแตกระเบิดเป็นเสี่ยงๆ และนายคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยพิณตะวันได้ ในเมื่อนายเป็นผู้รับรองเอาไว้แล้ว พิณตะวันก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไปเมื่อกางเกงขาสั้นพร้อมชั้นในพ้นกายสาวออกไปแล้ว ไอลวิลก็ตื่นตะลึงกับภาพงดงามราวกับภาพวาดตรงเบื้องหน้า ร่างเพรียวซ่อนรูปว่าโปร่งบางนั้น บัดนี้เปิดเผยปรากฏความงามอร่ามตาต่อหน้าของเขา...ผิวขาวนวลกระจ่างเนียนละเอียด ทรวงอกเต่งตึงตั้งชูช่อได้รูปสวยเหลือเกิน เอวเล็กคอดรับกับสะโพกมน ขาที่ใช้เตะคนเป็นว่าเล่นนั้นเรียวยาวได้สัดส่วน และที่สำคัญความงามระหว่างขาเรียวนั้น ดุจดอกไม้แรกผลิแห่งวัยสาวที่ปิดสนิท เนินอิ่มอูมสวยแทบไร้เส้นขน หัวใจของเขาเต้นส่ำรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอกกับภาพงามที่ได้เห็น..."พระเจ้า...สวยมาก ตะวันของฉัน"เสียงแตกพร่าอุทานเพียงเท่านั้นก็ก้มหน้าลงไปฝังจูบตรงหน้าท้องน้อย จนร่างบางสะดุ้ง มือเอื้อมไปจิกผ้าปูเอาไว้แน่น รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร อารมณ์เสียวซ่านหฤหรรษ์กับจินตนาการแห่งธรรมชาติไม่ต้องใ

"เฮ้ย...ปัดโธ่...อย่ายุ่งน่า"เขารีบจับมือบางเอาไว้ เพราะถ้าขืนเจ้าหล่อนจับต่อไปเขาจะต้องทนไม่ไหวแน่...และถ้าทนไม่ไหวก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"นายไข่บวมเหมือนตอนนั้นเลย"เสียงเล็กเอ่ยเบาๆ ใช้คำศัพท์ตามความเข้าใจของคนซื่อ ทำให้คน ไข่บวม ต้องลืมตาขึ้นแล้วก็ต้องหัวเราะออกมา เด็กเอ๋ยเด็ก...บทจะไม่รู้ก็ไม่รู้อะไรจริงๆ"แบบนี้มันคืออาการของผู้ชายที่โตแล้ว การเกิดอารมณ์ตามธรรมชาติแล้วก็เป็นแบบนี้เอง จะต้องมีการปลดปล่อย...ไม่เคยเรียนหรือ"เขาเอ่ยอธิบายอย่างเป็นเรื่องเป็นราวอย่างคนที่คุยกันตรงๆ ตามความเคยชิน"อ๋อ เคยเรียนสิ แต่ไม่เคยเห็นของจริง ตะวันไม่อยากเอาน้ำมะพร้าวล้างหน้า"หญิงสาวเอ่ย เขาพยักหน้าเข้าใจเรื่องความเชื่อและวัฒนธรรมที่เกาะ เด็กๆ ถูกสอนอย่างเคร่งครัดเรื่องไม่ให้คิดลามกอกุศล เอาเรื่องการผิดผีเกาะมาเป็นเงื่อนไข เป็นวิธีการฉลาดของเหล่าบรรพบุรุษที่ใช้ควบคุมไม่ให้เด็กออกนอกลู่นอกทางก่อนวัยอันสมควร โดยเฉพาะผู้หญิง ... เขาไม่เปลกใจหรอกที่เจ้าหล่อนไม่รู้เรื่องลับๆ ในมุ้งระหว่างชายหญิง คนเราหากไม่มีจิตหมกมุ่นในเรื่องนั้นๆ ไม่เคยคิดมโนภาพในหัวเลย ก็จะไม่เข้าใจว่าของจริงมันเป็นอย่าง