หัวใจในตะวัน のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

"สวัสดีค่ะนายหัว"ลริณาก็เรียกไอลวิลเหมือนที่ตะวันเรียก ไอลวิลไม่ได้กล่าวแก้ เพราะเขาชินเสียแล้วกับการที่ใครต่อใครเรียกเขาแบบนั้น ชายหนุ่มยิ้มให้สาวน้อย"ขอเอาตัวคืนไปก่อนนะ"เขาเอ่ย ทำให้ลริณายิ้มกว้าง นายหัวดูหล่อเปี่ยมเสน่ห์สุดๆ กับสายตาพราวระยับยามที่ชำเลืองมองพี่ตะวันของลริณา มิน่าล่ะ พี่ตะวันถึงไม่มีสายตามองใครอีกนอกจากนายหัว สงสารก็แต่คุณวายุ ที่รักข้างเดียว รักคนที่เขาไม่ได้รักตอบ ใครจะเข้าใจเขามากไปกว่าลริณา เพราะหล่อนเองก็กำลังเป็นเช่นนั้นอยู่ แต่ลริณาจะไม่มีวันบอกให้ใครรู้ถึงความรู้สึกที่แอบมีอยู่ในใจเป็นเด็ดขาดพิณตะวันเข้าไปนั่งในรถ ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดแล้วหันไปโบกมือให้กับลริณา ไอลวิลขับรถออกจากบ้านณัฐประภาสเพื่อกลับไปยังบ้านอิสรีพัฒน์ ชายหนุ่มหันมามองคนที่นั่งยิ้มอยู่"ยิ้มอะไรหือ"เสียงห้าวเอ่ยถามอย่างอยากรู้ เขาไปธุระเรื่องที่ให้นักสืบไปสืบเกี่ยวกับประกิจ ก็ได้ข้อมูลมาไม่น้อยเลย เอกสารในซองสีน้ำตาลที่ใส่เอาไว้ในลิ้นชักรถ คืนนี้ค่อยอ่านดู เวลานี้ได้เห็นหน้าคนที่เขาคิดถึง ทำให้หัวใจรู้สึกผ่อนคลายลงไปทันทีกับเรื่องหนักอกที่เป็นอยู่... เรื่องที่ไอสรีย์อาจจะไม่ใช่...อิสรี

ณ ร้านอาหารบนยอดตึกสูง บรรยากาศสุดแสนโรแมนติก มีลักษณะเป็นระเบียงที่เปิดโล่งและมีห้องกระจกติดแอร์ด้านใน บริเวณดาดฟ้าโล่งจัดโต๊ะห่างกันได้ระยะสวย ให้ลูกค้ามีความรู้สึกเป็นส่วนตัว มองเห็นไฟแสงสียามค่ำคืนแห่งเมืองฟ้าอมร เบื้องบนเป็นท้องฟ้าพราวระยิบระยับด้วยดวงดาวนับหมื่นนับแสน ไอลวิลโอบแผ่นหลังบางพาเดินออกจากลิฟต์ บริกรที่รอต้อนรับลูกค้าที่หน้าลิฟต์ก็รีบโค้งคำนับอย่างสุภาพ พาเดินตรงไปยังโต๊ะที่ได้จองเอาไว้ร่างสูงสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับการเกงยีนส์สีเข้ม ส่วนร่างเพรียวระหงสวมชุดเดรสยาวเพียงเข่าสีโอลด์โรส ขับผิวที่นวลอยู่แล้วให้มีออร่าสว่างมากยิ่งขึ้น ช่วงไหล่เป็นแขนกลีบบัวที่ไม่ค่อยได้เห็นในดีไซน์ทุกวันนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นสายเดี่ยวและเกาะอกที่เป็นเทรนด์นิยมไอลวิลจองโต๊ะมุมหนึ่งของดาดฟ้าซึ่งเป็นอัลลอยด์ดัดโค้งลวดลายสวยงาม โต๊ะสำหรับสองที่ บนโต๊ะมีเชิงเทียนหอมกับแจกันที่ปักดอกกุหลาบสีแดงหนึ่งดอก พิณตะวันมองดูบรรยากาศแล้วรู้สึกตึ่นเต้น เพราะนี่ถือเป็นการออกมารับประทานอาหารนอกบ้านที่คล้ายกับเป็นคู่เดตเป็นครั้งแรก เขาไม่ได้บอกหรอกว่ามาเดตกัน แต่พิณตะวันก็แอบคิดเอาเอง... ร่างสูงดูหล่อและสง่าผึ

"แล้วจะทำยังไงต่อไปจ๊ะ" พิณตะวันเอ่ยถาม...ไม่ชอบเห็นนายมีความกังวลใจ อยากจะช่วยเขาให้ถึงที่สุด"ตอนนี้เราก็เดินหน้าเรื่องการยักยอกและฉ้อโกงต่อไป ส่วนเรื่องนี้ฉันจะคุยกับวายุดูก่อนว่าจะเอายังไง แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็ยังเป็นพี่สาวของฉันอยู่"เขาเอ่ยเสียงขรึม พิณตะวันรู้ดีว่านายเป็นคนมีจิตใจดีและพร้อมให้อภัยคนทำผิดตามสมควรแก่โทษ"ถ้าอย่างนั้นตะวันก็คงจะไม่เกรงใจเรื่องที่ได้ค้นพบแล้วล่ะ ตะวันจะส่งไฟล์ที่สรุปได้ให้คุณวาจัดการต่อไป มันเป็นคดีใหญ่นะการฉ้อโกงในระดับนี้ ถึงแม้นายจะให้อภัย แต่กฎหมายก็คงจะต้องว่ากันไปตามความผิด"พิณตะวันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นผู้ใหญ่ ไอลวิลถอนหายใจ ขยับร่างนอนเหยียดยาวแล้วดึงร่างบางให้ลงมานอนด้วย สอดแขนให้หนุนอย่างที่ชอบทำ"เรื่องใกล้จบแล้วสินะถ้าอย่างนั้น""ใช่ ตะวันจะได้กลับบ้านเสียที"หญิงสาวเอ่ยแล้วพลิกตัวมาซุกอกกว้าง ไอลวิลก้มไปจูบลงบนศีรษะเล็ก..."ตามนั้น...สรุปเรื่องให้วายุด่วน แล้วเรากลับเกาะด้วยกัน ช่วยที่นี่เสร็จก็ไปช่วยฉันที่เกาะต่อ จะใช้ให้คุ้มเลยทีเดียว"เสียงห้าวแกล้งกล่าวกระเซ้าหยอก พิณตะวันยิ้มกว้างออกมาทันที"จริงนะจ๊ะนาย ให้ตะวันกลับด้วยจริงๆ นะ ตะว

วายุยกขวดน้ำขึ้นจรดริมฝีปากแล้วดื่มในขณะที่สมองกำลังครุ่นคิดหาทางออก เนื่องจากเข้าใจความห่วงใยที่ไอลวิลมีต่อบิดา วายุก็เช่นกัน"ยังไม่บอกท่านดีไหมพี่วิล เราจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน ชีวิตและความสบายใจของท่านต้องมาก่อนทุกอย่าง"วายุหันมาปรึกษา ไอลวิลนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง"เห็นว่าตะวันจะสรุปหลักฐานส่งให้นาย จากนั้นสามารถส่งแจ้งความและทำตามขั้นตอนของกฎหมายได้ทันที แต่เราจะแจ้งให้ประกิจทราบและต้องให้พักงานในระหว่างที่มีการสอบสวนข้อเท็จจริง ส่วนพี่ไอซ์นั้น เราจะไม่แตะหัวข้อที่เธอไม่ใช่อิสรีย์พัฒน์ แต่จะฟ้องร้องเรื่องที่เธอร่วมมือกับประกิจฉ้อโกงและยักยอกเงินของบริษัท สำหรับพี่แล้ว แม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่เราก็ถูกสอนให้รักกัน ถ้าหากเขาสำนึกได้ เราก็เป็นพี่น้องกันต่อไปได้ นายล่ะ...คิดว่าไง"ไอลวิลเอ่ยกับน้องชาย วายุรู้สึกรักและนับถือน้ำใจของผู้เป็นพี่ชายมาก ไอลวิลเป็นคนมีคุณธรรมสูงและมีจิตคิดให้อภัยคนทำผิดที่สำนึกผิด อย่างนี้เองพิณตะวันถึงได้รักและเทิดทูนบูชาไอลวิลยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด"ถ้าเขาสำนึกผิด ผมก็จะยอมรับเหมือนพี่วิลว่า แต่ถ้าเขาไม่ยอมรับผิด ผมก็จะจัดการไปตามที่เห็นสมควร ส่ว

"ขอบคุณค่ะพี่ไอซ์ที่เอ็นดูมิงค์ เดี๋ยวพรุ่งนี้มิงค์จะต้องรีบเก็บกระเป๋าเตรียมตัวไปเกาะกับพี่วิลตามที่เขาชวนไว้หลายหน แต่มิงค์ก็ไม่ว่างไปสักที"มิรันตีถือโอกาสพูดให้ทุกคนเข้าใจตามที่หล่อนต้องการให้เป็น แม้ในใจจะแสนผิดหวัง แต่อยู่ในสังคมระดับนี้ หน้ากากที่ใช้สวมมันต้องอย่างหนา ถึงจะอยู่ได้อย่างไม่รู้สึกสะดุ้งสะเทือนกับคำก๊อตซิปนินทาของใครๆ***ไอลวิลขับรถพาพิณตะวันไปทานข้าวที่ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เห็นเมื่อคืนนี้ บรรยากาศสวยงามเช่นทุกคืน พิณตะวันสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ในคืนนี้เพราะร้านอาหารเป็นร้านแบบสบายๆ มีขนาดบริเวณกว้าง วางโต๊ะเรียงรายตลอดริมแม่น้ำ เห็นเรือพานักท่องเที่ยวล่องชมแม่น้ำเจ้าพระยามีแสงไฟตกแต่งงดงามไปเสียทุกลำพิณตะวันรู้สึกเป็นสุขในหัวใจเหลือเกิน คืนนี้ต่างจากเมื่อคืนตรงที่ว่า เวลานี้พิณตะวันมาในฐานะคู่หมั้นตัวจริงที่กำลังจะแต่งงานกับเขา... ความรู้สึกหน่วงหนึบในหัวใจมลายหายไปสิ้น มีแต่ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยและมั่นคงอยู่ภายใน รู้ว่าอนาคตของตัวเองกำลังจะเป็นไปในทิศทางใด มีผู้ชายที่เป็นหนึ่งเดียวในหัวใจของพิณตะวันเป็นผู้นำที่จะคอยจับจูงมือเดินเคียงข้างไปตลอดชีวิต