Semua Bab หัวใจในตะวัน: Bab 131 - Bab 140

เมื่อมาถึงที่เกาะก็เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว ไอลวิลได้โทรมาสั่งให้แม่บ้านจัดเตรียมห้องรับรองให้กับไอสรีย์และมิรันตีไว้ล่วงหน้าแล้ว พิณตะวันได้พบกับบิดามารดา โก้และก้องที่รออยู่ด้วยสีหน้าดีใจที่หัวหน้าแก๊งได้เดินทางกลับมาแล้ว และได้ยินว่ามาอยู่อย่างถาวรพิณตะวันโผเข้ากอดบิดาและมารดาด้วยความดีใจ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันเสร็จก็ช่วยกันขนของที่นายซื้อมาลงไปเก็บในห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นล่าง ซึ่งเป็นห้องสำหรับใช้เก็บข้าวของ แยกส่วนที่เป็นอาหารขึ้นหลังรถกระบะเพื่อขับเอาไว้ที่โรงครัวซึ่งอยู่ห่างออกไปพิณตะวันก็ช่วยโก้และก้องขนของ ส่วนนายหัวเดินไปคุยกับบิดาของพิณตะวันเพื่อฟังรายงานสถานการณ์ทั่วไป มารดากระซิบว่าได้ทำอาหารโปรดเอาไว้ให้ที่บ้าน จากนั้นท่านก็ขึ้นรถกระบะไปกับก้อง เพื่อนำอาหารไปโรงครัว เพราะแม่จินดาของพิณตะวันเป็นหัวหน้าแม่ครัว จึงต้องไปกำกับให้ก้องขนของลงเก็บให้ถูกที่"พี่วิลขา...ช่วยพามิงค์ไปส่งที่ห้องทีสิคะ มิงค์ไม่ทราบว่าอยู่ห้องไหน"เสียงมิรันตีทำให้ไอลวิลหันไปมอง เห็นเจ้าหล่อนยืนอยู่กับไอสรีย์พร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่"โก้พาไปหน่อย นายจัดห้องไหนไว้รับรองแขกช่วยพาไปที"ชายหนุ่มหันไปเอ่ยกับ

"ดีแล้วล่ะลูก พ่อกับแม่ดีใจที่ตะวันโชคดีจะได้เป็นผู้หญิงของนาย พ่อเล่าว่านายได้เกริ่นกับพ่อแล้วเมื่อกี้นี้""แน้...แม่รู้แล้วยังจะให้ตะวันพูดอีก"หญิงสาวแสร้งทำเป็นโวยวาย"ก็แม่อยากได้ยินจากปากตะวันเองนี่จ๊ะ ถ้าหากตะวันรักนายและมีความสุข แม่ก็ไม่ขัดข้อง และพลอยมีความสุขไปกับลูกด้วย นายเป็นคนดี ถ้านายไม่ใช่คนดี ต่อให้ร่ำรวยแค่ไหน แม่ก็ไม่ยกลูกสาวของแม่ให้หรอก"แม่เอ่ยเช่นนี้ ทำให้พิณตะวันต้องยิ้มปลื้มแทนนาย... ใช่แล้ว พิณตะวันโชคดีเหลือเกินที่ได้เป็นผู้หญิงที่นายเลือกรัก..."คงจะหิวรอบดึกแล้วมั้ง ถ้างั้นเรายกสำรับออกไปเถอะจ้ะ คืนนี้ตะวันจะนอนที่บ้าน อยากนอนกอดแม่"เสียงใสเอ่ยทำหน้ายิ้มประจบ จินดาหอมแก้มนวลแรงๆ ทีหนึ่ง"ไม่ต้องมายิ้มประจบ กินข้าวก่อน ส่วนเรื่องนอนค่อยว่ากัน ยกขันโตกออกไปเลยลูก แม่จะยกที่เหลือตามไป"มารดาพูดแบบนี้ทำให้พิณตะวันหน้าแดง เพราะท่านพูดราวกับรู้ว่าพิณตะวันกับนายมีอะไรกันแล้ว แต่พิณตะวันอาจจะระแวงไปเองก็ได้ เพราะความจริงพิณตะวันก็นอนค้างที่เรือนใหญ่ตั้งแต่เล็กจนโต ผู้คนเห็นจนชินตาเมื่ออาหารตั้งพร้อม ทุกคนก็เริ่มลงมือทาน ไอลวิลคุยกับวัฒน์เรื่องการเก็บรังนกรอบต่อ

"วันนี้จะพาวิ่งรอบเกาะ"ไอลวิลเอ่ยกับมิรันตี ใบหน้าหล่อมีรอยยิ้มอารมณ์ดี พิณตะวันปั่นจักรยานอยู่ข้างหลังเขา กำลังคิดว่า วิ่งรอบเกาะ นี่มันไม่ใช่ระยะทางสั้นๆ สำหรับคนไม่เคยวิ่ง... ใบหน้าหล่อเหลาหันมาแล้วหลิ่วตาให้ ดูเจ้าเล่ห์และเปี่ยมเสน่ห์น่ามอง ทำให้พิณตะวันอ้าปากหวอ...นายคิดจะแกล้งมิรันตีหรือนี่..."ดีจังค่ะพี่วิล มิงค์ก็อยากจะเห็นความสวยงามรอบเกาะจริงๆ ได้ยินพี่ไอซ์พูดมานานเต็มทีแล้ว"มิรันตีเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ"ครับ...เกาะเราสวยมากและ...ยาวมาก"ไอลวิลตอบยิ้มๆ รอบเกาะมีชาวเลตื่นขึ้นมาทำงานกันแต่เช้าแล้ว ต่างก็ตะโกนทักทายนายหัวของพวกเขาและพิณตะวันอย่างคุ้นเคย ดีใจที่เห็นพิณตะวันกลับมา"หวัดดีครับนาย... ลูกพี่รับหน่อย"เสียงทักดังขึ้น โดยที่ไม่เห็นตัว แต่พิณตะวันรู้ดี จึงเงยหน้าขึ้น บนยอดมะพร้าว โก้กำลังโยนมะพร้าวลงมาอย่างรวดเร็ว เพื่อต้องการทดสอบลูกพี่ว่าจะยังแจ่มเหมือนเดิมหรือเปล่า พิณตะวันไม่รอช้า จอดรถจักรยานนิ่ง ยกมือขึ้นรอรับ เพราะเคยทำกันบ่อยจนรู้คิวกันเป็นอย่างดี โก้โยนลงมาอีกสองสามลูกแล้วก็ไถลตัวปรู๊ดลงมาจากต้นมะพร้าวอย่างชำนาญ ทำเอามิรันตีมองด้วยอาการอ้าปากหวอเพราะ

พิณตะวันปั่นจักรยานมาตามทางลัด ไม่ไปรอบเกาะเหมือนที่คิดไว้แต่แรก เพราะคิดว่าควรจะกลับไปดูมิรันตีเสียหน่อย ไหนๆ ก็เป็นแขกของเกาะ และไม่ใช่ห่วงมิรันตีหรอก แต่ห่วงโก้และคุณทิพย์ เพราะอาจจะโดนมิรันตีโขกสับหรืออาละวาดใส่ได้"ลง ฉันจะปั่นเอง" เสียงห้าวเอ่ยเมื่อมาถึงทางขึ้นเนินก่อนจะถึงตัวบ้าน พิณตะวันจึงยิ้มออกมากับคนที่นั่งกอดเอวและเแกล้งพิณตะวันมาตามทาง แต่ตอนนี้เขาอยากเป็นสุภาพบุรุษ"ตะวันจะเดินขึ้นไปเอง""เดินทำไม ซ้อนท้ายไปด้วยกันสิ" เขาเอ่ย พิณตะวันจึงไม่เกรงใจแล้ว หญิงสาวขึ้นนั่งซ้อนท้ายให้คนแข็งแรงปั่นขึ้นทางชันไปเรื่อยๆ อย่างสบายใจ จนกระทั่งถึงตัวบ้าน"โอ๊ย...แสบ" เสียงมิรันตีร้องลั่น"แสบก็ต้องทนเอาสิคุณ แก่ขนาดนี้แล้วจะร้องแหกปากไปได้ ไม่อายเด็กมันเรอะ เด็กที่นี่เขาไม่ร้องกันหรอก แผลแค่นี้เอง"เสียงโก้เอ่ยอย่างรำคาญ"ว้าย! ไอ้บ้า...ฉันไม่ได้แก่ย่ะ แค่ยี่สิบเจ็ด"มิรันตีโต้ตอบกับโก้อยู่ที่ห้องพยาบาลพิณตะวันรีบกระโดดลง แล้วเดินขึ้นไปบนเรือน ไอลวิลเก็บจักรยาน ไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของมิรันตี ชายหนุ่มเดินขึ้นห้องไปอาบน้ำ เพราะเชื่อมือพิณตะวัน ว่าจะสามารถจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย เขา

"ตายจริง สองทุ่มแล้ว ทานอะไรหรือยังคะ""เรียบร้อยแล้วล่ะ เหลือแต่อาบน้ำนี่แหละ รีบขึ้นไปเถอะ ส่วนฉันจะกลับห้อง ฉันเป็นคนกลัวแผล ไม่อยากดู"เอ่ยเสร็จก็เดินขึ้นชั้นบนไป เสียงวิทยุเรียกดังขึ้น"อินทรีย์เรียกซันไชน์..."เสียงห้าวเอ่ยเป็นรหัสตามหลักการของการสื่อสารทางวิทยุ"ว่าไงคะ" พิณตะวันทำเสียงอ่อนหวานตอบไป"คืนนี้อยู่รัง" เขาพูดแล้วก็กดตัดการติดต่อทันที แต่พิณตะวันเข้าใจภาษาที่ใช้สื่อสารระหว่างกัน มันหมายถึง เขาจะนอนที่กระท่อมที่เกาะรังนก พิณตะวันไปทำความสะอาดและเปลี่ยนเครื่องนอนเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไร เอาอาหารไปให้เขาพร้อมเตรียมน้ำดื่ม พิณตะวันขับรถกระบะไปได้พิณตะวันรีบขึ้นไปดูมิรันตี เคาะห้องแล้วก็ผลักประตูเข้าไป เห็นนอนตัวงออยู่บนโซฟาด้วยเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นสีขาวขะมุกขะมอมชุดเดิมอยู่"คุณอยากจะอาบน้ำเหรอคะ" พิณตะวันเอ่ยถามทำให้มิรันตีลืมตาขึ้น ตอนที่นอนหลับตาหลายชั่วโมง ปวดฉี่ก็ทนเอา ทำให้คิดถึงบ้านอย่างที่สุด คิดถึงคนรับใช้ที่เคยให้บริการอย่างเอาอกเอาใจ แต่มิรันตีก็ชอบโวยวายและด่ากราดคนพวกนั้น... พอไม่มีคนที่เป็นข้ารองมือรองเท้าก็รู้สึกถึงคุณค่าขึ้นมาอย่าง