Semua Bab หัวใจในตะวัน: Bab 141 - Bab 150

"อูวย์...เยส...เสียวสุดๆ เลยตะวันจ๋า...โอวว... ดูดสิคนดี"เสียงห้าวครางกระเส่า ส่งอาวุธลึกเข้าไปในปากอิ่ม พิณตะวันไม่รอช้า ขยับโยกศีรษะขึ้นลง ส่งอาวุธร้ายเข้าออกปากอย่างเมามัน ร่างสูงครางกระหึ่มในลำคอ เงยหน้าขึ้นสูดปากซี้ดด้วยความเสียวกระสัน เมื่อปากอิ่มและลิ้นเล็กจัดการกับอาวุธด้ามโตจนกระทั่งเสียวจนแทบจะทนไม่ไหว ไอลวิลลูบผมนุ่ม"โอวว...ไม่ไหวแล้วตะวัน...ขอปล่อยในตัวตะวันดีกว่า จะได้ไม่เสียของ เผื่อจะมีตะวันน้อยเร็วๆ"เขากระซิบ ขยับร่างลงไปนั่งระหว่างขาเรียว จับให้อ้ากว้างแล้วก็กดอาวุธเข้าสู่เป้าหมายทันที เสียงครางดังขึ้นพร้อมกันในกระท่อมน้อย ร่างสูงโยกใส่ร่างบางอย่างหนักหน่วง สะโพกกลมกลึงยกรับจังหวะอย่างรู้ใจ ไอลวิลก้มไปจูบปากอิ่มอย่างดื่มด่ำในขณะที่ส่วนล่างเคลื่อนไหวเร็วถี่เต็มสปีด ร่างนุ่มกระตุกเกร็ง จิกนิ้วไปบนไหล่กว้าง กล้ามเนื้อนุ่มรัดรึงอาวุธของเขาและเต้นตอดตุบๆ น้ำหวานไหลทะลักออกมาด้วยอาการถึงจุดสุดยอดแห่งความสุข"โอววว...กู๊ด เกิร์ล..." เขาพึมพำในลำคอ จากนั้นก็เร่งสปีด ส่งตัวเองขึ้นไปยังจุดหมายปลายทางในนาทีต่อมา น้ำรักขาวพุ่งเข้าไปในความนุ่มลึกจนหมดแม็กอาวุธของเขายังคงแข็งตั

****สองวันต่อมา ไอลวิลได้โทรไปเรียนให้บิดาทราบเรื่องที่เขาจะแต่งงานกับพิณตะวัน เขาจัดการขอพิณตะวันกับวัฒน์และจินดาด้วยตัวเอง เพราะบิดาป่วยมาไม่ได้และไอลวิลก็ไม่ต้องการรออีกต่อไป ชาวบ้านต่างก็ดีใจกันถ้วนหน้า ที่จะมีงานเลี้ยงใหญ่บนเกาะ ส่วนฤกษ์งานแต่งนั้นอีกสองสัปดาห์ ก็ถือว่าเร็วตามต้องการของชายหนุ่ม แม้อยากจะให้เป็นสัปดาห์หน้านี้แต่ความจริงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วเพราะกว่าจะเตรียมงานอีก ไหนๆ จะแต่งทั้งทีเขาจะจัดใหญ่เพื่อให้เกียรติแก่เจ้าสาวของเขามิรันตีข้อเท้าดีขึ้นมากแล้วและเริ่มเดินเองได้ แบบกะเผลกๆ ไอสรีย์เข้าไปคุยกับมิรันตีในห้องตอนเวลาบ่ายสามโมง"น้องมิงค์เป็นยังไงบ้าง" ไอสรียเอ่ยถาม เข้าไปนั่งกับมิรันตีที่โซฟา มิรันตีกำลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับรังนกอยู่ เพราะไม่มีอินเทอร์เน็ตให้เล่นเหมือนที่กรุงเทพฯ โทรศัพท์ก็โทรไม่ได้ เพราะไม่มีสัญญาณ จึงนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจทุกหน้า นั่นทำให้ได้ความรู้มากมายในสิ่งที่ไม่เคยสนใจมาก่อน"ดีขึ้นมาแล้วค่ะพี่ไอซ์" มิรันตีเอ่ยตอบ ไอสรีย์ไม่ได้เข้ามาคุยด้วยแบบนานๆ ตอนที่เจ็บขา เข้าใจว่าเป็นเพราะไม่อาจทนเห็นคนเจ็บป่วยได้ มิรันตีเข้าใจ เพราะมิรันตีก

หลังจากดื่มน้ำส้มจนหมดแก้วแล้ว มิรันตีก็เดินโขยกเขยกเข้าห้องน้ำ อาบน้ำด้วยตัวเองได้ก็รู้สึกดีใจมาก ใช้เวลายี่สิบนาทีก็เสร็จ ข้อเท้าหายบวมแล้ว เพียงแต่ยังรู้สึกตึงๆ อยู่เล็กน้อย แต่ก็ดีกว่าสองวันก่อนมาก หญิงสาวเลือกสวมชุดนอนผ้าซาตินพลิ้วสีขาวที่ใส่เป็นประจำ แล้วก็ขึ้นเตียงล้มตัวลงนอน เปิดไฟไว้แค่โคมไฟหัวเตียงดวงเดียวต่อมาก็รู้สึกเนื้อตัวร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างแปลกๆ คล้ายจะเป็นไข้ หรือว่าจะถูกไข้บนเกาะเล่นงานเข้าให้ซะแล้วก็ไม่รู้ ยิ่งมิรันตีเป็นคนไม่เคยลำบากและไม่มีภูมิต้านทานพวกเชื้อโรคแปลกๆ อยู่ด้วย เนื่องจากเป็นคนรักสะอาดมาตลอดชีวิต เนื้อตัวร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ และในท้องน้อยรู้สึกวูบวาบ เอามือไปกดและลูบให้บรรเทาอาการดังกล่าว ขนลุกซู่ๆ ไปทั้งตัว"ร้อนจัง เป็นอะไรนี่" หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง มือไปปัดโดนยอดอกก็ต้องสะดุ้ง มันรู้สึกเสียวแปลก... ลองปัดอีกทีก็รู้สึกเสียวซ่านจนแทบจะครางเสียงดังออกมา ลองปัดยอดถันตัวเองทั้งสองข้าง รู้สึกเสียวสยิวจนบอกไม่ถูก"อืม..." ครางเบาๆ ออกมา ใช้มือลูบไล้หน้าอกและบีบยอดถันมากขึ้น เพราะมันช่วยลดอาการร้อนระอุในช่องท้องได้ มิรันตีไม่สวมบราเซียร์เวลานอนเพราะมันอึ

มิรันตีหลับตาครางฮือ สัมผัสร่างแกร่งของผู้ชาย รู้ว่าต้องการอย่างมากมาย ร่างกายของเขามีกลิ่นบุรุษเพศที่มิรันตีรู้สึกถึงพลังบางอย่าง หญิงสาวยกสะโพกขึ้นเพื่อให้ได้สัมผัสตรงกึ่งกลางกายมากขึ้น ยกขาตวัดโอบไปรอบสะโพกของเขา"อืม...ร้อน...ร้อนมาก...ช่วยด้วย..."เสียงครางพร้อมกับร่างเซ็กซี่ที่กอดรัด แถมยังตวัดขาโอบ กดร่างของเขาให้สัมผัสกับหล่อนมากขึ้น ธรรมชาติแห่งกามใคร่ก่อเกิดด้วยเหตุผลใดก็ไม่อยากจะหาเหตุผลอีกต่อไป เขาก้มไปซุกหน้ากับร่องอกอิ่ม แล้วจูบไซ้ทันที"อาว์...อืม...จูบฉันที" เสียงเรียกร้องดังขึ้น โก้เงยหน้าขึ้นมามอง เห็นใบหน้าเซ็กซี่หลับตาพริ้ม แล้วร้องซี้ดเมื่อถูกเขากดแก่นกายลงไปสัมผัส"บ้าฉิบ..." โก้สบถกับตัวเองที่เขาไม่อาจจะควบคุมอารมณ์ต้องการของตัวเองได้ เขาขยับใบหน้าชะโงกเหนือใบหน้าที่กำลังเกิดอารมณ์ของผู้หญิงปากจัด"คุณเป็นอะไร ทำไมอยากให้ผมจูบ"สติที่เบลอๆ เอ่ยถามในขณะที่ขยับด้านล่างเสียดสีตามอารมณ์ปรารถนาลึกล้ำ ร่างนุ่มก็ตอบสนองด้วยการยกร่างเด้งขึ้นรับ อารมณ์ก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่จนแทบจะกู่ไม่กลับ"หุบปาก...เกลียดนาย... อืม...จูบฉันหน่อย อืม ร้อน ถอดกางเกงได้ไหม อาว์..."

"ถ้าหากคุณจะต้องไปจริงๆ ผมจะให้คนเอาเรือไปส่งขึ้นฝั่งที่แผ่นดินใหญ่ จากนั้นคุณสามารถต่อเครื่องบินไปกรุงเทพฯ ได้"เขาเอ่ยต่อเมื่อเห็นมิรันตีนิ่งไป พิณตะวันถือกาแฟออกมาสองแก้ว เห็นข้อเท้าของมิรันตียังบวมอยู่นิดหนึ่ง"ข้อเท้าคุณยังไม่หายเลย... รอให้หายก่อนแล้วค่อยไปไม่ดีหรือคะ" พิณตะวันเอ่ย ยื่นกาแฟให้ไอลวิล แล้ววางกาแฟของตัวเองลง เดินไปยังตู้ยา หยิบครีมและผ้ากอซออกมา แล้วไปนั่งกับพื้นตรงหน้ามิรันตีอย่างไม่มีพิธีรีตอง"ขอดูหน่อยค่ะ ทาครีมและพันผ้าดีกว่านะคะ จะช่วยไม่ให้มันเคลื่อน จะได้หายเร็วๆ"พิณตะวันเอ่ย รู้สึกสงสารมิรันตี เพราะมาอยู่ในที่ที่ไม่สะดวกสบายและแปลกถิ่น พิณตะวันจำความรู้สึกของตัวเองได้ดีตอนที่ไปอยู่กรุงเทพฯ ในครั้งแรก...มิรันตีนิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าพิณตะวันจะทำให้ถึงขนาดนี้ มิรันตีไม่เคยเจอะเจอกับคนแบบพิณตะวันมาก่อน คนที่โดนโขกสับต่างๆ นานาตอนอยู่กรุงเทพฯ แต่ไม่โกรธแค้น... กลับมีน้ำใจมอบให้ในเวลาที่มิรันตีกำลังต้องการเพื่อน ... มิรันตีตาแดง เพิ่งตระหนักได้ว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา หล่อนไม่เคยมีเพื่อนแท้เลยสักคนเดียว มีแต่เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนปาร์ตี้...เพื่อนที่แอบนินทาล