All Chapters of Pagmamay-ari Kita: Chapter 11 - Chapter 20

Ariana's pov Mabibigat ang mga hakbang kong papalapit sa munti naming tahanan ng lolo damian ko,kasabay ng bigla'ang pagsulpot ng kaba sa aking dibdib.Hindi ko alam kong para saan ang nararamdaman kong 'to.Kung ito ba ay dahil sa pakiramdam na- wala kaming pag-asa ni phyton.Dahil sa totoo lang-tumitibok na ang puso ko para sa kanya. Ngunit mayroon na itong manamahal.At hindi ko rin siya masisisi kong bakit may nangyayari samin- dahil kasalanan ko rin naman -naging marupok ako.Hinayaan kong gawin niya sakin ang mga bagay na hindi naman dapat na mangyari sa amin.Nagpakawala ako ng malalim na paghinga. Nagtataka ako sa aking nabungaran pagbukas ko ng pintuan nang bahay namin-bakit walang ilaw sa loob,bakit ang dilim ng buong bahay. "Umalis din kaya si lolo, kaya walang ilaw?"tanong ng isipan ko- ngunit ang dibdib ko ay may kaba.Hindi ko talaga maunawaan itong aking nararamdaman dahil ngayon lang 'to nangyari. Kahit madilim ang buong bahay- pinilit kong pinakiramdaman ang buong sala.A

Bintang Kay Ariana Ariana's pov Patuloy ang pag-agos ng masasagana kong luha habang nakatitig pa rin ako sa kaawa-awa kong lolo Damian- na wala ng buhay.Habang nasa likuran ko naman si anti bitang-hinahampas niya ako ng walis sa aking ulo at likod.Ngunit hindi ko ininda dahil wala ng mas sasakit pa sa pagkawala ng mahal kong lolo. At sa'kin din niya ipinaparatang ang nangyari-na ako raw ang kumutil ng buhay ni lolo Damian.Hinding- hindi ko magagawa ang bagay na iyon lalo na Kay lolo.Mahal na mahal ko siya. "hayop Kang babae ka,dapat ikaw na lang ang namatay.Napaka hayop mong tunay." Damang-dama ko ang galit niya-kasabay ng kanyang pagluha.Parang sa aking likod niya lahat binubuhos ang galit niya.Kaya lahat ay tinangap ko-ang mga hampas niya sakin.Inaamin ko naman na may kasalanan ako dahil iniwan ko si lolo,subalit wala akong alam sa markang nasa leeg niya.Kung bakit hindi ko iyon nakita kaninang umaga.Kung sino ang may gawa nito sa kanya.Wala naman kaaway si lolo Damian d

Masamang Panaginip Phyton's pov "tulongan mo ako,pakiusap..........tulongan mo ako."tinig ng isang babae'ng umiiyak.Napatigil ako sa aking paghakbang-hinanap saan nanggagaling ang boses na iyon.Ginala ko aking paningin sa buong paligid,ngunit purong kadiliman lamang aking nakikita. Dahil wala akong makitang tao-napailing ako.Baka guni-guni ko lamang iyon dahil pagod ako ng sobra sa trabaho.Hinilot ko aking sintido pagkatapos aking batok. Nagpatuloy ako sa aking paghakbang.Dinukot ang susi ng aking sasakyan sa loob ng pants ko at nang buksan ko ito.Muli kong narinig ang tinig ng babae-humihingi ng tulong dahilan upang mapatigil ako sa aking pagsakay.Paikot ang ginawa kong paglingon sa bulong paligid baka nasa isang madilim na parte kamang siya.Ngunit kahit anong gawin ko hanapin siya-wala talaga. "pakiusap..tulongan mo ako..."tinig muli ng isang babaeng umiiyak.Kaya sigurado na akong hindi guni-guni lamang ang naririnig kong may humihingi sakin ng saklolo. "nasaan ka miss.

Phyton's PovIlang beses akong napabuga ng hangin.Ilang araw nang ganito ang nangyayari sa'kin-ang biglang pagsulpot sa isipan ko ang dalagang -si ariana sa pamamagitan kay monica- siya ang nakikita ko.Ang mga mata niyang sobrang lungkot na para siyang nahihirapan.Nagtataka na nga rin ang girlfriend ko dahil sa pabigla-bigla kong pagkatulala lalo na sa t'wing magtatalik kami- na nauuwi sa daliri kong paano ko siya paligayahin sa kama o kahit saan basta ginusto niya -dahil hindi na tumatayo ang alaga ko kapag ganung papasukin ko na dapat siya.Ngunit kahit anong gawin kong pagramansa sa kanya ay hindi na tatayo pa ang alaga ko sa hindi ko malamang dahilan.Hindi ko rin maintidihan bakit ginugulo ng dalaga'ng -si ariana ang isipan ko.May nangyari kayang hindi maganda sa kanya kaya nagpaparamdam siya-tulad nang minsan kong napaginipang humihingi siya ng tulong sakin sa ganung ayos?Ilang beses ko nang pinag-isipan ang pagpunta ko ng nueva viscaya,ngunit hindi pa rin ako nakapagdedesisyon

Python's pov Pagbungad ko pa lang sa pintuan ng baraks,agad kong napansin ang nakahigang babae sa pinakadulo ng lahat.Agad akong nagtaka,bakit may babae rito.Bakit may babae rito?Subalit, napakunot ang noo ko ng makita kong may naka kabit na dextrose sa kanang kamay nito.Pero bakit nandito,bakit hindi dinala sa hospital upang duon magpagaling. "ano ang ibig sabihin nito, engineer Roman?Kelan pa naging hospital ang pagmamay-ari ko?"seryoso ang tinig kong tanong sa kanya. Bago niya sinagot ang tinatanong ko, narinig ko ang malalim niyang paghinga ng malalim. "tama ka,Mr.Alvarez.Hindi 'to isang hospital.Ngunit ang babae'ng nakikita mo ay hindi rin namin kilala.Natagpuan namin siya sa pinakadulo ng lupain mo na walang malay,inaapoy ng lagnat at maraming sugat sa katawan lalo na likod nito na gawa ng kong anong bagay.May pasa rin siya sa kanyang labi at ang mga paa niyang namamaga.Kaya hindi kami nag-atubiling tulongan siya."paliwanag ng engineer sa'kin. "Pero bakit hindi niyo na