Lahat ng Kabanata ng Pagmamay-ari Kita: Kabanata 31 - Kabanata 40

Ariana's pov Ilang araw ang dumaan mula ng nagkausap at tinanggap akong bilang girlfriend ni Phyton.Naging maayos na para sa akin ang lahat.Hindi na ako ang dating Ariana na palaging nakatungo sa tuwing makakaharap at nakakasalubong ko ang magulang ni phyton kong saan. Ngayon ay taas noo kong sinasalubong ang kanilang masayang tingin at ang mga labi nilang nakangiti.Wala akong masasabi sa magulang ni phyton dahil mabait sila at maalalahanin.Hindi nila ako tinuring na ibang tao bagkus ay trinato nila akong tunay na anak- na ikinainis naman ni Phyton sa kanyang magulang.Ang rason niya- baka raw mapagkamalan kaming magkapatid ng ibang tao na makakakita sa amin dahil medyo may hawig kaming dalawa.Sabi naman ng iba-normal lamang iyon dahil kami raw ang nakatadha para sa isa't-isa. Nasasanay na rin akong tawaging mommy ang ina ni Phyton at daddy naman sa ama nito.Ganito pala ang pakiramdam na may tinatawag kang mommy at daddy na minsan hindi ko naranasan sa gumawa sa'kin.Dahil bukod

Ariana's pov Pagkarating namin sa bahay,naabutan namin si mommy Cony na halatang hinihintay kami.Agad ko siyang nilapitan, habang si Phyton ay nauna nang umakyat sa itaas- hindi na man lang niya pinansin ang mommy nito.Kaya nakaramdam ako ng inis sa ginawa niya. "May mga bisita ka,anak kanina ka pa nila hinihintay."pabatid sa'kin ni mommy Cony sa'kin.Napangiti ako. "sino po, mommy?"agad kong tanong,na excited akong malaman kong sino ang sinabe ni mommy Cony na mga bisita ko. "halika duon tayo sa likod bahay,nandun sila.Alam kong matutuwa ka."masayang sabi sa'kin ni mommy Cony- hinawakan ako sa braso. Dinala ako ni mommy Cony sa likod bahay- ganun na lang ang tuwa ko nang makilala ko kong sino ang mga bisita ko. "ate Olivia-ate Cath."sambit ko habang nakatitig sa magkapatid. "kami nga,Ariana."nakangiting usal nilang dalawa.Mabilis ko silang nilapitan at niyakap.Naramdaman ko ang kasiyahan sa tuwing nakikita at nayayakap ko sa sila.Dahil sa kanila,ramdam kong para akong ma

Phyton's pov Napangiti ako ng bigla habang nakatitig ako sa napakaamong mukha ni Ariana na mahimbing na natutulog sa tabi ko.Nakaunan siya sa braso ko at nakayakap sa katawan ko.Katatapos lang namin magtalik at alam kong napagod siya ng sobra habang pareho kaming walang saplot sa katawan-na tanging makapal na kumot lamang ang takip. Habang nakatitig ako sa napakaganda niyang mukha,masasabi kong mas lalo pa siyang gumanda dahil bumagay sa kanya ang kulay ng buhok nito.Ngunit nandun pa rin ang napaka-inosente niyang mukha.Inangat ko aking isang kamay upang haplosin ang kanyang mukha. Napakasaya ko dahil sa wakas,nahanap ko na rin ang tunay na pagmamay-ari ko- na siyang makakasama kong bubuo ng pamilya.Kaya kahit anong mangyari,hindi ko siya hahayaan na mawala pa sa buhay ko.Lahat gagawin ko para sa kanya."I love you so much baby,sana magbunga na ang gabi-gabi kong paghihirap upang mas masaya pa lalo ang pagsasama natin at magkaroon na rin ng apo sila mom at dad."Sambit ko sa mahina

Ariana's pov Ngayon ang araw nang paghahanda namin para pumunta ng boutique upang magpasukat ng wedding gown na gagamitin ko sa kasal namin ni Phyton sa susunod na lingo. Napakasaya ko, sobrang saya.Hindi ko maipapaliwanag aking nararamdaman.Ngunit mas masaya pa sana ako kong buhay pa si lolo Damian at siya ang maghahatid sa'kin kay phyton.Pero wala na siya. Kasalukuyan akong nasa living room dahil hinihintay ko si Phyton dahil may binalikan siya sa silid namin.Ngunit,may mga yabag akong naririnig at mga boses habang tinatawag nila ang pangalan ni mommy Cony.Tumayo ako at napalingon kong saan ang pinanggagalingan ng mga boses na iyon at nakita kong si tito Steban pala kasama ang pinsan ni Phyton na- si Noah. "Arabelle!"sambit ni tito Steban sa isang pangalan habang nakatitig sa'kin at maging si noah.Ngunit nakikita ko sa kanilang mga mata ang kagalakan at lungkot. "Arabelle,anak ko."muling sambit ni tito Steban sa isang pangalan.Ngunit bakit parang ako ang tinatawag nilang Arabe

Phyton's pov Tulog si Ariana ng iniwan ko sa silid namin- na dapat ay nasa boutique kami ngayon upang magpasukat ng gown na susuotin niya sa kasal namin.Ngunit nandito ako sa bar- umiinom habang hinihintay kong dumating ang mga kaibigan ko.Kaya ko sila tinawagan dahil kailangan ko ng opinyon nila- kahit alam kong pagtatawanan nila ako. Hindi ako sanay uminom para tumakas. Pero ngayong araw ay pakiramdam ko, wala na akong ibang kakapitan. Nakatitig lang ako sa baso ng alak sa harap ko, habang isa-isang dumarating ang mga kaibigan ko. Tahimik ang lugar—walang tugtuging malakas, walang tawanan. Para bang alam ng lahat na hindi ito simpleng inuman. “Bro,” unang nagsalita si Tristan, “mukha kang taong galing sa digmaan.” Napangiti ako ng pilit. “Mas masahol pa at mas mabigat.”sagot ko. Uminom ako ng diretso. Ramdam ko ang hapdi sa lalamunan, pero mas masakit ang bigat sa dibdib ko. “May lumabas na rebelasyon,” panimula ko. “At kung totoo… pinsan ko raw si Ariana.”pabatid ko."what th