บทที่ 59 มาทำอะไรที่นี่2

เช้าวันรุ่งขึ้น

ห้องสีครีมอ่อนบนผนังไม่มีแม้แต่กรอบรูปสวย ๆ ที่นี่มีกลิ่นอายสะอาดสะอ้านของโรงพยาบาล ไม่ได้ช่วยให้ใจเคย์มานเบาลงเลยแม้แต่น้อย เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังเทียมที่เย็นเฉียบเหมือนก้อนน้ำแข็ง ใบหน้าไร้สีสัน ซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อกันหนาว

ขณะที่สายตาจ้องไปยังปลายเท้าตัวเองอย่างล่องลอย เขามาเพราะทนไม่ไหวจริง ๆ ฝันร้ายที่เกิดขึ้นทุกคืน มันเกาะกินหัวใจอย่างเงียบเชียบ และกลายเป็นเงามืดที่ลากเขาให้จมลึกลงทุกวัน

"ผม...กลัวตัวเองจะบ้าไปจริง ๆ ครับ"

เขาเอ่ยเสียงเบา พูดราวกับสารภาพบาปกับใครบางคนที่ไม่อาจตัดสินได้ คุณหมอประจำตัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรนอกจากคำปลอบใจ แสนปลอดภัยที่ฟังจนชินชา คำตอบเดียวที่เขาได้ คือประโยคสั้น ๆ ที่ยิ่งฟัง ยิ่งรู้สึกว่าไม่ต่างอะไรกับความว่างเปล่า

"มันอาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของคุณกำลังพยายามสื่ออะไรบางอย่าง..."

ภายในห้องที่ควรจะปลอดภัยที่สุด กลับเต็มไปด้วยอากาศอึดอัดที่เคย์มานแทบหายใจไม่ออก คำตอบที่ได้รับเขาไม่ได้รู้สึกเบาใจลงเลยแม้แต่นิดเดียว

“ทางการแพทย์จัดได้ว่า ความฝันของคุณเคย์ม