บทที่ 56 อย่าให้มันสมหวัง

หลายวันต่อมา

เคย์มานเข้ามาอยู่ในความฝันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ เขาเดินเข้ามาในป่าลึกที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ เป็นเส้นทางเดิมที่ไปทางปราสาทใหญ่นั้น

ความมืดเริ่มปกคลุมท้องฟ้าอีกครั้ง สายลมกระโชกแรงพัดพาเอาใบไม้ กิ่งไม้ให้ปลิวมาใส่ตามเนื้อตัวและใบหน้าเขา จนเขาแทบจะปลิวไปตามสายลม

สักพักลมนั้นก็หยุดลง เคย์มานจึงเดินต่อไปเรื่อย ๆ ยิ่งเข้าไปใกล้ ๆ ตัวปราสาทเท่าไร ความรู้สึกน่ากลัวก็มากขึ้นเท่านั้น เคย์มานเดินมาหยุดอยู่ตรงมุมเดิม ที่เขาเคยเห็นผู้ชายกับผู้หญิงยืนคุยกัน เขาได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันแต่ไม่ชัด

เคย์มานค่อย ๆ ก้าวเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่แง้มเอาไว้ วันนี้เขาสามารถเดินเข้ามาใกล้ห้องนี้ได้แล้ว เขาเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูแล้วค่อย ๆ เปิดมันออก

เสียงประตูไม้เสียดสีกันดังฟังแล้วขนลุก เขาพาตัวเองเข้าไปด้านใน ตอนนี้เขาสามารถเข้าไปในห้องได้ แต่ชายหญิงสองคนไม่ได้อยู่ในห้องนี้แล้ว เคย์มานมองไปรอบ ๆ พยายามมองหาจนทั่ว

ปัง!!!

อยู่ ๆ ประตูก็ปิดลงอย่างแรง เคย์มานรีบวิ่งไปที่ประตู พยายามจะเปิดมันออกแต่ก็ไม่สามารถทำได้ เขาเลยเลือกที่จะเดินตามเสียงพูดคุย ที่อยู่ด้านในห้