สาปรักบำเรอกาม (3P)의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

เคนโซจึงจำใจปล่อยมือของเคย์มานไป เคนโซยกมือทั้งสองข้างชูขึ้นสูง ส่งสัญญาณให้เคย์มานรับรู้ว่าเขายอมปล่อยแล้ว ทั้งสองทำได้เพียงแค่ยืนมองเคย์มานจูงมือโอดินเข้าไปด้านในจนลับตา“แม่งเอ๊ย!!...ไอ้นี่อีกแล้ว มันเป็นใครวะ”บรูโนเอ่ยขึ้นมาอย่างหัวเสีย เขาขบสันกรามเข้าหากันแน่น หายใจฟึดฟัดด้วยความไม่พอใจ“กูจะรู้ไหมเนี่ยก็อยู่ด้วยกัน”เคนโซเอ่ยพลางเดินเข้าไปด้านในทันที เขาคิดว่าเคย์มานน่าจะเดินกลับไปที่โต๊ะ แต่พอไปถึงโต๊ะกลับมีเพียงมาเซลโล แอรอนและบรรดาเด็ก ๆ ที่พวกเขาเรียกมาให้สองคนนี้“เคย์มานล่ะ?”เมื่อไม่เห็นเคย์มานนั่งอยู่ที่โต๊ะ เคนโซก็รีบเอ่ยถามทั้งสองทันที“มันบอกจะกลับแล้ว ไปกับใครก็ไม่รู้ น่าจะเป็นเด็กมันมั้งครับ เห็นเดินจูงมือกันไปเมื่อกี้นี้”แอรอนเอ่ยขึ้น พลางเลิกคิ้วขึ้นสูง เอียงคอมองเคนโซที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างเห็นได้ชัด บรูโนก็เช่นกัน“แม่งเอ๊ย!!”เคนโซอารมณ์เสียจนต้องระบายกับโซฟาตัวสีดำ เขาเตะไปที่โซฟาอย่างจัง จนคนที่นั่งอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตกว่าเกิดอะไรขึ้น“ป่ะ...ป่ะ...เป็นอะไรเหรอครับพี่เคนโซ”มาเซลโลเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เมื่อเห็นว่าเคนโซอารมณ

ฝั่งเคนโซและบรูโนตอนนี้เคนโซและบรูโนพยายามติดต่อเคย์มาน แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ เคย์มานปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือ เขาทำได้เพียงตระเวนหาตามร้านเหล้า ผับ โรงแรม ต่าง ๆ ที่ใกล้เคียง แต่ก็หาตัวเคย์มานไม่เจอ เหมือนเขาทั้งสองกำลังงมเข็มในมหาสมุทรอย่างไงอย่างนั้น“แม่งเอ๊ย!! ไอ้ตัวแสบ!! ไปไหนวะเนี่ย...ป่านนี้อยู่กับหน้าอ่อนนั่นไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วมั้ง”บรูโนสบถคำว่า “แม่งเอ๊ย!!” คำพูดติดปากของเขา ถูกเอ่ยออกมารอบที่ร้อยแล้วก็ว่าได้ เคนโซเดินวนไปวนมาอยู่หน้ารถ เขาเตะเข้าไปที่ล้อรถอย่างจังเพื่อระบายอารมณ์โกรธ“โธ่โว้ย!!...กลับไปรอที่คอนโดก่อนแล้วกัน ขืนตามอย่างนี้ทั้งคืนก็ไม่เจอ”“เออกลับก็กลับ ตีสามกว่าแล้ว”เมื่อพูดจบทั้งคู่ก็พากันเข้าไปในรถคันสีขาวมุก วันนี้บรูโนเป็นคนขับรถแทนเคนโซ เพราะเคนโซอารมณ์เสียจนไม่มีสมาธิ แม้กระทั่งจะขับรถให้เขานั่งพวกเขากระวนกระวายใจ เหมือนถูกแย่งของรักไปอย่างไงอย่างนั้น พวกเขาสองคนไม่เคยต้องมาวิ่งตามใครแบบนี้เลย เคย์มานเป็นคนแรกที่ทำให้พวกเขาคลั่งแทบเป็นบ้าแบบนี้ไม่นานรถก็จอดเทียบที่คอนโดของเคย์มาน บรูโนและเคนโซพากันขึ้นไปที่ห้อง พวกเขานั่งรอเคย์มานอยู่ที่ห้องนั

เคย์มานดึงมือมาเซลโลและแอรอนมาที่มุมตึก ที่ไม่มีคนเดินผ่านเขาแอบอยู่ซอกตึก ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนตัวเอง หยาดน้ำตาสีใสคลอเบ้า ทำเอาเพื่อน ๆ ใจเสียไม่น้อย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนรักของเขากันแน่“บอกมาพวกกูพร้อมรับฟังมึงเสมอ ไม่ว่ามึงจะเจอกับอะไรอยู่ พวกกูพร้อมจะอยู่ข้าง ๆ มึง”แอรอนเอ่ยขึ้น ยิ่งทำให้เคย์มานน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เขาพยายามกลั้นเสียงไม่ให้ร้องดังออกมา เคย์มานรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น“ฮึก...อึก...กูอยากให้พี่เคนโซ ฮึก...กับพี่บรูโนออกไปจากห้อง กูอยากอยู่คนเดียว เขาพาคนอื่นเข้ามาในห้องกูไม่ชอบ”เคย์มานเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา มาเซลโลกับแอรอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิดว่าเรื่องคอขาดบาดตาย ที่แท้ก็แค่นี้เอง พวกเขารู้อยู่แล้วว่าเคย์มานเป็นคนรักความสงบแค่ไหน มีคนมาอยู่ด้วยคงจะอึดอัดน่าดู แต่พวกเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมเคย์มานต้องยอมให้พวกนั้นมาอยู่กับเขาตั้งแต่แรก“ก็บอกให้เขาออกไปสิ เรื่องแค่นี้ทำให้มึงถึงกับต้องร้องไห้เลยเหรอวะ”“เอ่อ...คือ...คือ...กูบอกพวกพี่เขาแล้ว แต่เขาไม่ออก”เคย์มานทำหน้าหงอยขึ้นมาทันที เขาไม่กล้าพูดความจริงทั้งหมด เขายังคงกลัวอยู่ว่าเพื่อน ๆ จะร

หัวคิ้วของเคย์มานขมวดเข้าหากันเป็นปมทั้ง ๆ ที่ยังนอนหลับสนิท เคย์มานเข้ามาอยู่ในความฝันที่แปลกประหลาด เขาเดินเข้ามาในป่าทึบ มีต้นไม้สูงเรียงรายเต็มไปหมด เคย์มานเดินไปตามทางที่คดเคี้ยว เป็นทางขรุขระ มีก้อนหินก้อนกรวดตามทางเดิน สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าหญ้ารก แต่ในป่านั้นกับไร้เสียงสัตว์ ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง ช่างน่าประหลาด มันเงียบเสียจนน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก ความมืดเริ่มเข้ามาปกคลุม ยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ลมเย็น ๆ ปะทะผิวกายจนขนอ่อนของเขาลุกตั้งไปทั้งตัว เขาเดินมาเรื่อย ๆ แล้วเมื่อเดินมาสักพัก เขาก็เห็นปราสาทสูงใหญ่ เป็นเหมือนพระราชวังสมัยโบราณ ที่เขาเคยเห็นในหนัง เคย์มานค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านในช้า ๆ แทนที่จะมีทหารหรือองครักษ์ แต่มันเงียบสงัดวังเวงจนน่ากลัว ภายในมีเสาตั้งสูง มองไปตรงหน้ามันกว้างเหมือนท้องพระโรง มองไปรอบ ๆ ตกแต่งประดับประดาด้วยสคาจีวลาสีสันสดใส และแลพิสแลซูลีสีน้ำเงินและชมพูอย่างกว้างขวางเต็มไปหมด มันดูสวยงามน่ามอง จนเคย์มานแทบไม่อยากละสายตา สายตาของเคย์มานเหลือบไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่ง ผู้ชายสวมชุดคลุมสีทองเหลือบขาว กางเกงรัดรูปสีทอง สวมถุงน่องยาวเ

“นั่นเพื่อนพี่ ไม่ใช่เด็กพี่”บรูโนเอ่ยขึ้นพลางดึงมือของเคย์มานมากุมไว้แน่น แล้วยิ้มให้เคย์มานอย่างกวน ๆ สายตายียวนกวนประสาทส่งไปยังเคย์มาน จนอีกฝ่ายปรับอารมณ์แทบไม่ทัน เมื่อกี้ยังทำหน้าดุใส่กันอยู่เลย“หึ...เชื่อก็ตายแล้ว เอากันดังลั่นขนาดนั้น แต่จะใช่หรือไม่ใช่มันเกี่ยวอะไรกับผมอยู่ดี”น้ำเสียงประชดประชันเอ่ยออกมาจากปากเคย์มาน แต่เขาเลือกที่จะหลบสายตาของบรูโนและเคนโซ เพราะตอนนี้ทั้งสองเล่นจ้องตาเขาไม่กะพริบ“เกี่ยวสิก็หนูเป็นเมียพวกพี่นี่”เคนโซกระซิบเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขายิ้มร้ายใส่เคย์มาน สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองคนตรงหน้าอย่างรู้ทัน หัวใจของเขาคันยุบยิบเมื่อรู้ว่าเคย์มานหึงหวงพวกเขา แค่มองตาเคนโซก็รู้แล้ว สายตาของเคย์มานไม่สามารถหลอกเขาได้“นี่พี่หยุดเลยนะ!!...ผมไม่ใช่เมียพวกพี่!!...สองคนนั้นต่างหากเมียพี่ คนที่พี่พามา”เคย์มานขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่น เมื่อนึกถึงสองคนที่พวกเขาพามาที่ห้องแล้วก็อารมณ์เสีย เคย์มานเผลอกำหมัดแน่นเวลาพูดถึงสองคนนั้น จนเห็นเส้นเลือดที่หลังมืออย่างชัดเจน“ไม่ใช่สักหน่อยนั่นเพื่อนพี่ แล้วพวกพี่ก็ไม่ได้มีอะไรกับสองคนนั้นด้วย ตั้งแต่พวกพี่มีน้อง พวกพี่ก็ไม่