All Chapters of Runaway Bride: Captured by the Billionaire: Chapter 211 - Chapter 220

Nanigas ang katawan ni Winston. "Anong ibig mong sabihin?" Anong huwag nang hanapin?"Nasa akin siya. Hindi naman malala ang injury niya, kaya don't worry."Dahil kapatid naman niya ang kausap, hindi na naglihim si Beatrice. Pero bago pa makahirit ang kapatid, dinagdagan niya ito: "Pero gabi na. Kailangan niya ng pahinga. Bukas ko na ibibigay ang address sa inyo."Nakahinga sana nang maluwag si Winston, pero biglang na-anxious ulit nang maisip ang pressure na galing kay Nathaniel. "Ate, ate... my own sister, ibigay mo na ang address ngayon. Sisilip lang kami, promise. Isang tingin lang."Pinatayan siya ng telfono. Malamig na mechanical voice na lang ang narinig niya.Inilapag ni Winston ang phone sa mesa at hinarap si Nathaniel na parang maiiyak na. "Hindi sa ayaw kitang tulungan, Bro. Wala talaga akong silbi rito. Sa Puerto Azul, kapag si Ate na ang nagtago ng tao, walang makakahanap niyan."Ang buong news network at intelligence ng mga Valderrama ay nasa kamay ng panganay nilang si

Huminga nang malalim si Elijah, ngumiti, at pabirong nagsabi: "Ano bang pinuproblema mo? Magkaibigan naman kami, hindi ko naman siya ipapakulong."Bahagya siyang natigilan bago nagpaliwanag, "Napadala lang din ako ng emosyon kanina, kaya nasabi ko 'yun kay Nate."Ang tinutukoy niya ay ang tungkol sa batang dinadala ni Zoe.Tumango si Zoe. "Alam ko."Tinitigan siya ni Elijah sa mga mata. "Pero kung sakaling magsisi ka balang araw, ako mismo ang magpapaliwanag sa kaniya."Magtatanghali na nang bumalik si Doña Soledad sa ospital dala ang isang nutritious meal para kay Zoe. Pinilit niya itong pakanin nang marami."Sabi ng doktor, pwede ka na raw ma-discharge bukas?" tanong ni Doña Soledad.Alam ni Zoe na sincere ang pag-aalala nito kaya tumango siya agad. "Opo, sabi ko naman sa inyo wala lang 'to. Huwag na kayong mag-alala.""O, kapag lumabas ka na, saan ka tutuloy?"Sinabihan din kasi ng doktor si Doña Soledad na hindi muna pwedeng mag-biyahe nang malayo si Zoe."Sa hotel muna siguro ako

Kinaumagahan, pagkatapos mag-ayos ni Zoe, handa na siyang lumabas ng ospital. Pagbukas niya pa lang ng pinto, nagulat siya dahil nandoon na si Simon at naghihintay. Naka-casual lang ito, malayo sa karaniwang pormal na suot niya sa trabaho. "Kakarating ko lang dito sa Puerto Azul kagabi. Inutusan ako ni Mommy na sunduin ka," magalang na bungad nito. "Wala ka nang aayusing papers para sa discharge. Kung wala ka namang dalang mabigat na gamit, let’s go?" Dapat sana ay si Beatrice ang susundo sa kaniya, pero biglang nagkaroon ito ng emergency meeting sa kabilang lungsod at bukas pa ang balik. Napangiti si Zoe. "Sige, tara na." Wala na siyang masyadong dinala dahil ang mga gamit na kinuha niya mula sa Maynila ay dinala na ni Doña Soledad sa mansyon ng mga Valderrama kahapon pa. Habang nasa biyahe, nabanggit ni Simon ang tungkol sa aksidente. "Tumawag ako sa presinto kaninang umaga. Mukhang malapit na ring kumanta 'yung driver, kaya don't worry too much. We got this." Hindi ak

Bata pa lang si Solenn, mahilig na siyang makipag-agawan ng atensyon kay Clarisse noong sanggol pa lang ito. Habang lumalaki, hindi lang pagiging arrogant ang naging ugali niya sa Puerto Azul. Dahil sa kanyang extraordinary background, madalas siyang gumagamit ng impluwensya para makuha ang gusto, at dahil laging nakakaramdam ng utang na loob sa kaniya si Señor Gustavo, lagi itong nakahandang linisin ang anumang gulo niya. Dahil dito, tuluyan nang nakalimutan ni Solenn kung saan siya dapat lulugar sa mundo. "Okay po," tumango si Zoe, ang kaniyang malinaw na mga mata ay nakatingin kay Simon. "Are you... alright?" Nararamdaman niya kasing nag-iba ang aura ni Simon simula nang mabitawan ni Solenn ang huling hirit nito tungkol kay Clarisse. Bahagyang natawa si Simon. "I'm fine. You should rest for a while." Dahil siguro sa hindi maayos na tulog sa ospital, agad na nakatulog si Zoe pagkahiga niya sa kama. Pagkagising niya, ang ginintuang sikat ng araw sa labas ng bintana ay nagbigay sa

Nabigla si Nathaniel sa biglaang halik ni Zoe. Aminado siyang hindi bihasa ang babae sa paghalik, pero sapat na iyon para mag-alab ang kaniyang emosyon. He willingly succumbed. Sa sumunod na segundo, si Nathaniel na ang kumuha ng inisyatiba. Hinila niya si Zoe palapit sa kaniyang dibdib, ang kaniyang mahahabang braso ay humawak nang mahigpit sa baywang nito, at pinalalim ang halik nang walang babala. Napuno ang hangin ng amoy ng sandalwood. Sa sandaling iyon, nanalangin si Zoe na sana ay huminto ang oras. Napakasarap sana kung mananatili silang ganito habambuhay. Pero nang umihip ang malamig na hangin sa rooftop, biglang natauhan si Zoe. Bigla siyang kumalas sa yakap ni Nathaniel, ayaw nang hayaan ang sarili na lalong lumubog. Hingal na hingal siyang huminga at pilit na ngumiti. "Mr. Mendoza, balewala ang kagustuhan mo. Wala akong habit na maging unwitting father ang ibang tao." "Balewala?" Halos hindi makapagsalita si Nathaniel habang hinahawakan ang kaniyang mga labi. "Then what