Gusto niyang isigaw kay Nathaniel, "Nathaniel, wala na pala akong nanay o tatay." Pero bago pa lumabas ang mga salita, binawi niya ito sa isip niya. Dapat pala ang sinabi niya ay, "Lahat ng taon na lumipas, pag-aari ng iba ang identity na ginamit ko." Kahit ang pangalang Zoe ay hindi sa kaniya. Sa sandaling iyon, feeling niya burado ang buong pagkatao niya. She didn’t even know who she was anymore. Ibinaba ni Nathaniel ang tingin niya at sinalubong ang mga mata ni Zoe na punong-puno ng pagkalito at sakit. Lumusot ang kamay niya sa likod ni Zoe para alalayan ito, habang ang kabilang kamay naman ay dahan-dahang iniligpit ang takas na buhok sa likod ng tainga ng dalaga. Sobrang gentle ng boses niya, yung tipong nakaka-kalma ng bagyo. "What's wrong? Inaway ka ba online? Tell me, do you feel wronged?" Kung makikita siya ng ibang tao sa ganitong state, baka isipin nilang nakakita sila ng multo. Ang kilabot na si Nathaniel Mendoza, ganito ka-soft? Pero para kay Zoe, normal lang i
Read more