All Chapters of Runaway Bride: Captured by the Billionaire: Chapter 321 - Chapter 330

Sa kabilang linya, hindi napansin ni Zoe ang anumang kakaiba sa boses ni Beatrice. Ang buong isip niya ay nakatutok lang talaga sa kaligtasan at kalusugan ng kaniyang pangalawang ina. "Ate Beatrice, gusto ko lang sanang itanong kung may pag-asa ba tayong makuha ang antidote ngayong araw? Tumawag po kasi ako kay Kuya Marcus kaya lang mukhang busy siya sa ospital."Sa loob ng napakaraming taon, walang katakut-takot na beses na inisip ni Beatrice kung gaano siya kasabik at kasaya sa sandaling mahanap niya ang kaniyang nawawalang kapatid. Inakala niyang baka mapahagulgol siya sa tindi ng iyak, o kaya naman ay mapatawa nang walang humpay.Ngunit sa mismong sandaling ito, habang ang lahat ng ebidensya ay sumasampal sa kaniya na ang babaeng kausap niya sa telepono ay ang kapatid na dalawampung taon niyang hinahanap, ang tanging naramdaman niya ay matinding panghihinayang at lungkot.Natatakot siyang baka mabigla at matakot ang kaniyang kapatid kapag naging pabigla-bigla siya.Hindi napigilan

Dahil sa pinagdaanan ng pamilya, ngayong muli nilang nayakap ang bunsong kapatid na kaytagal nawala, mas pahahalagahan nila ito higit kanino man.At hinding-hindi na nila papayagan ang kahit na sino na maging balakid o manakit sa kaniya muli.Nang makita ang matinding paninindigan sa mga mata ni Beatrice, mas naging rasyonal ang pag-iisip ni Marcus. "Kung ganoon... pupunta muna ako sa ospital para tingnan si Zoe. Para sa kaniya, pamilya na ang turing niya kay Tita Cecilia.""Kung may mangyari mang hindi maganda, baka hindi niya kayanin ang bigat."Ganoon din ang iniisip ni Beatrice. "Sige, pumunta ka muna doon. Balitaan mo ako agad kapag may emergency." Hindi siya pwedeng umalis basta-basta ngayon dahil kailangan niya pang bumalik sa municipal committee para sa isang importanteng meeting.Sa ospital.Matapos ibaba ang telepono, tahimik na naupo si Zoe sa tabi ng hospital bed habang nakahawak sa kamay ni Tita Cecilia. Bakas pa rin ang labis na kaba sa kaniyang dibdib. Kahit pa nangako

Sa tabi niya, tahimik lang na naghihintay si Jacob Santos sa magiging diagnosis ni Dr. Winston.Marahang ibinalik ni Dr. Winston ang kamay ni Tita Cecilia sa ilalim ng kumot bago humarap sa kanila. "It's exactly what you guys predicted. Masyadong complex ang halo ng lason sa katawan niya. Right now, may bahagi pa ng lason na hindi pa tuluyang kumakalat sa system niya.""At dahil doon, kapag binigyan natin siya ng antidote na hindi saktong tumatama sa mga sintomas, lalo lang nitong bibilisin ang pagkalat ng natitirang lason."Nang marinig ito ni Zoe, lalong naging mabigat ang kaniyang pakiramdam. Hindi siya makapagsalita, her heart sinking deeper into guilt.Pakiramdam niya, dinala niya lang ang malas sa pamilya niya. All of this started because of her.Dahil bata pa lang ay siya na ang nag-alaga at nagpalaki kay Zoe, alam na alam ni Dr. Winston kung ano ang tumatakbo sa isip ng dalaga. "Okay na, nandito na ako. Magpapatira muna ako kay Jacob para tumulong dito, habang kayo naman ni Na

Malinaw na magkaibang bagay ang tumatakbo sa isip nilang dalawa.Subalit sa kabila niyon, bahagyang napanatag ang nagwawalang emosyon sa dibdib ni Doña Soledad. Kaya lang, lalo namang itong binalot ng matinding sakit at panghihinayang.Hindi niya kailanman inakala na sa kabila ng lahat, lalaki ang kaniyang tunay na anak na ganito karasyonal at mapagkumbaba. Kung papipiliin siya, mas gugustuhin niya pang maging isang spoiled at madrama na bata si Zoe—dahil ibig sabihin niyon, lumaki ito nang walang tindi ng bitbit na pasakit.Nang maisip ni Doña Soledad kung gaano karaming hirap ang pinagdaanan ni Zoe para lang maging ganito katatag, tila ba pinipiga ang kaniyang puso. Wala siyang mahanap na tamang salita na pwedeng bitawan.Ang tanging nagawa niya na lang ay mas higpitan pa ang kaniyang yakap sa dalaga.How could she ever make up for all her past mistakes and her failures as a mother? Pakiramdam niya, habambuhay niyang tatalikuran ang sarili sa tindi ng pagkukulang.Ramdam na ramdam n

Matapos bumaba sa silid, katatapos lang mag-agahan nina Zoe at Nathaniel nang makatanggap sila ng tawag mula sa research institute. Nalaman nilang lumabas na ang inaabangang chemical composition analysis report. Agad na binuksan ni Zoe ang kaniyang mailbox para suriin ang report. Sa isang iglap, ang kaniyang mukha na medyo nakampante kanina ay biglang seryosong bumatak, at walang sabi-sabing dumeretso sila ni Nathaniel patungo sa ospital. Pagkasakay sa sasakyan, hindi napigilan ni Nathaniel ang magtanong, "Is it that troublesome?" "Opo," bahagyang tumango si Zoe, bakas ang bigat sa boses. "It's exactly what Dr. Winston said yesterday." Ang lason na ito ay napakatindi. Ang pagbuo ng antidote ay nangangailangan ng tindi ng katumpakan—kung magkakaroon ng kaunting pagkakamali sa timpla, lalong bibilis ang pagkalat ng iba pang toxins sa katawan na hindi pa tuluyang umatake. Pagdating sa ospital, sabay silang naglakad patungo sa tapat ng silid ni Tita Cecilia. Bago pa man sila pum