All Chapters of Kabit Ako Ng Kabit Ako : Chapter 21 - Chapter 28

HINDI aakalain ni Kaytie na makakaya niyang makasama pa rin si Hardin sa iisang bubong. After she and her mother-in-law talked, Kaytie was able to think. Nasa garden siya at abalang namimitas ng rosas na ilalagay niya sa silid nila mismo. "Paborito mo ang pulang rosas?" tanong ni Lordan na naglakad palapit sa kanya. "Ah, oo. Katulad ng garden niyo ay napakarami rin mga tanim na rosas sa amin," sabi niya. Sinalubong niya ito ng tingin. At hindi maiwasan ni Kaytie na makaramdam ng kung ano rito ngayon. Wala lang naman itong suot na pang-itaas. Nangingintab ang namamawis nitong dibdib. Habang abala pa rin itong nagpupunas ng pawis sa hawak nitong puting dimpo. From his nearness, she can smell the natural scent of the man mixture with his morning aftershave fragrance. Ang may kahabaan na buhok nito'y nakawala at basa pa dahil sa pawis. "Mukhang mahaba ang tinakbo mo ngayon?" tanong niya na pilit na iniiwas ang buong pansin sa katakam-takam na tanawin. Sa tagpong iyon ay kaybilis

NAGMULAT ng mata sa umagang iyon si Kaytie. She felt herself first, bago piniling bumangon mula sa pagkakahiga. Still early, pero hindi na niya nagisnan na nasa tabi niya si Hardin. Tuluyan na siyang tumayo at pumasok sa may banyo para hilamusan ang mukha. While she was washing her hands, she noticed something. Gulat niyang inalis ang mga kamay mula sa pagkakabasa. Kumurap-kurap siya. Pinagmasdan pa niyang maigi iyon ng ilang beses. She thought her own hand was stained with blood. It was full. Ngunit, mukhang nagkamali lang pala siya. Namamalikmata na naman siya. Nang makapag-ayos ay lumabas na siya ng silid. Ramdam niya ang gutom, tahimik lamang ang buong bahay. Hanggang sa makarating siya sa dining area. “Magandang umaga po,” bati ni Kaytie kina Josephine at Lordan na abala sa pagkain. Sinagot ng huli ang kanyang pagbati, may matamis din na ngiti sa labi. Upang tuluyan mahawa siya. Habang ang matandang babae, piniling manahimik mula sa pwesto. Tamilmil naman sa pagka

"I always feel like I'm struggling to become someone else. Like I'm trying to find a new place, grab hold of a new life, a new personality. I guess it's part of growing up; it is also an attempt to reinvent myself." –Haruki MurakamiKAHIT anong pagpipigil ang ginawa nila kay Kayt ay walang taasan pa rin pumunta ito sa ibaba. Where Renton was. Nagkagulo na at nagsialisan na rin ang ibang bisita. Ang ilan ay nakiusyuso. Makikita na panay ang pagsisigaw ni Renton sa mga taong naroon, nagtatanong kung nasaan si Kaytie. Naka-suot ito ng all white attire, wala itong pansapin sa paa. Tanging itim na medyas lamang. Kapansin-pansin din ang wala sa ayos nitong anyo. Pinanlilisikan ang mga taong nais na lumapit dito. Tila ba, lalo itong naging agresibo kaysa sa huling nagkita sila. Mukhang hindi nakabuti ang pinagdalhan ditong lugar. “Renton!” Pagtawag niya. Unti-unti naman natigilan ito, tila ba nakikiramdam ang binata sa paligid. Hanggang sa ang mukha nito’y napaling sa direksyon niya.

Noon ipinadala siya sa ibang bansa, upang doon na ipagpatuloy ang pag-aaral. Hindi aakalain ni Kaytie na darating si Ebony, na siyang magiging kakampi niya. Naging biktima siya ng bully sa America, kaliwa’t kanan ang pagtrato sa kanya ng hindi maganda ng mga kapuwa niya kaklase. Inakala ni Kaytie ay makakalaya siya sa masamang karanasan sa Pilipinas. Ngunit maling-mali siya, dahil ang buhay niya sa ibang Bansa ay naging impyerno! Sa mga panahon na iyon ang tanging nagligtas lamang sa kanya ay si Eve, isa sa mga identy na nabuo sa pamamagitan ng katauhan niya. Dahil na rin sa mga traumatic experience niya sa buhay. Si Ebony ang dumating noong madilim ang tinatahak niyang daan. Magmula noon, dumadating ito kapag kailangan niya ng tulong. May mga pilit na nakipaglapit sa kanya na ibang estudyante. Ngunit siya na ang ang tumatangging makipag-usap. Dahil para kay Kaytie, nariyan si Ebony, dadamay sa kanya palagi. Pinili ni Kaytie na maging normal ang buhay. Nagpunta siya sa mga espe