All Chapters of Bad Thunder พนันรักสุดร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

“พูดจริงหรือเปล่า”ร่างสูงขยับเข้าใกล้เธอ ครั้งนี้เขาไม่กลัวว่าเธอจะโกรธหรือเกลียดเขา แต่อยากรู้จริง ๆ ว่าประโยคนั้นของเธอ มันกลั่นออกมาจากหัวใจเธอจริงหรือเปล่า “มองตาเฮีย แล้วพูดเหมือนที่พูดเมื่อกี้ ถ้าเธอหมดใจกับเฮียแล้วจริง ๆ เฮียจะยอมแพ้ ไม่รังควาน ไม่ตามตอแยเธออีก แต่ขอให้มันออกมาจากส่วนลึกของใจเธอ ไม่ใช่พูดเพราะยังโกรธ ยังเกลียดเฮีย” มือหนาจับปลายคางเล็กให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาของเขา ดวงตากลมโตวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอไม่ได้อยากพูดแบบนั้น แต่เพราะไม่พอใจที่เขาใช้คำพูดว่าทนอยู่ ทั้งที่ในหัวเธอกำลังคิดถึงคำพูดของยี่หวา ยอมรับว่ามันมีอิทธิพลต่อความรู้สึกเธอมาก เธอเป็นคนไม่ชอบเสียเวลาอะไรกับเรื่องแบบนี้ ย้อนกลับไปตอนรู้ว่ายังไงตัวเองก็หนีไม่พ้นที่จะเป็นเด็กดีของเขา เธอยังยอมตัดทุกอย่าง ยอมอยู่กับเขาให้มีความสุข เพราะเธอคิดว่าชีวิตเธอที่ผ่านมามันทุกข์มากพอแล้ว จนเธอตกหลุมรักเขาไม่รู้ตัว ถ้าเขาไม่เห็นความรักของเธอเป็นเกมส์พนัน เธอก็พร้อมจะอยู่กับเขาไปแบบนั้น จนกว่าเขาจะไม่ต้องการเธอเอง “พูดสิ มันไม่ยากเลยนะ ถ้าเป็นความรู้สึกของเธอจริง ๆ เฮียรักเฮียยังพูด

“มองหน้าเฮียดี ๆ แล้วพูดใหม่” ฮานะยกตัวขึ้นมองเขาให้ใกล้ขึ้นมากกว่าเดิม“เฮีย อ๋อ เฮียคนนี้ยังเป็นแค่คนคุยกันค่ะ” ธันเดอร์ยิ้มขำออกมาทันที ดูเหมือนเขาจะรู้ถึงอาการหงุดหงิดตั้งแต่เช้าของเธอแล้ว“ก็เราบอกเฮียเองไม่ใช่เหรอ ว่าให้ไปเริ่มสเต็ปใหม่ แล้วทำไมดูเหมือนไม่พอใจเฮียเลยล่ะ” คนตัวเล็กเบือนหน้าหนีเขา เห็นแบบนั้นธันเดอร์ก็ยกมือขึ้นจับใบหน้าสวยให้หันมามองเขาทันที“ดูเหมือนจะส่างเมาแล้วนิ งั้นรู้หรือเปล่าตอนนี้อยู่ที่ไหน” เธอเม้มปากแน่นไม่ตอบ พยายามหลบสายตาของเขา เธอรู้ตั้งแต่เขาจับเธอยัดใส่รถเธอแล้ว ได้ยินที่แก้มใสพูดกับเขาก่อนลงจากรถทุกประโยค ได้ยินเขาพูดกับน้องชายตัวเองและรู้ด้วยว่าตอนนี้เธออยู่ในห้องเขาที่ผับ เธอเมาก็จริง แต่ก็เริ่มส่างเมาตั้งแต่ตอนเดินกลับหอกับแก้มใส แต่ที่ทำเป็นแกล้งหลับเพราะอยากจะรู้ว่าเขาจะทำยังไงกับเธอ “ทำหน้าแบบนี้ แสดงว่ารู้ใช่ไหม แล้วรู้ไหมว่าเธอดื้อมาก ที่แอบไปกินเหล้าโดยไม่บอกเฮีย” “เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมต้องบอก” “งอนเรื่องนี้จริง ๆ สินะ” ฮานะหันขวับมามองเขาทันที เห็นเขายิ้มล้อเลียนเธอแบบนี้ ก็รู้ทันทีว่าเขารู้ว่าที่เธอหงุดหงิดเขาเพราะเรื่องอะไร แบ

“แม่ไม่อยากกดดันเราทั้งสองคนนะ แต่หนูต้องเข้าใจว่าตาธันเป็นลูกชายคนโตของแม่ ตอนนี้น้อง ๆ ของตาธันต่างมีครอบครัวกันไปหมดแล้ว เหลือแค่พี่คนโตนี่แหละ ที่ยังทำตัวลอยไปลอยมา ไม่ยอมหาลูกสะใภ้ให้แม่เสียที แล้วพอแม่ได้เห็นหนู แม่รู้สึกถูกชะตากับหนูมากเลยนะ สัญญาได้ไหมว่าหนูเรียนจบแล้วต้องแต่งงานกับลูกชายของแม่” “ลินดา ไม่พูดแบบนั้น เรื่องของลูกให้ลูกตัดสินใจเอง พร้อมเมื่อไหร่ลูกก็แต่งเองแหละ เรายังไม่ชอบให้ใครมาบังคับเลย” “ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้รู้สึกว่ากำลังถูกบังคับ หนูเต็มใจค่ะ หนูสัญญาว่าจะแต่งงานกับเฮียธัน เพราะหนูคงไปรักคนอื่นไม่ได้อีก นอกเสียจากว่าเฮียธันจะไม่อยากแต่งงานกับหนูเอง” ทุกคนในห้องชะงักไปทันที ด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน พายุรู้สึกตกตะลึงกับคำพูดของว่าที่ลูกสะใภ้ที่เป็นคนยึดมั่นในความรักของตัวเองมากชนิดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ส่วนลินดานั้นน้ำตารื้นไหลออกมา เธอรู้สึกดีใจแทนลูกชายที่ได้เจอกับผู้หญิงคนนี้ ที่แท้ตลอดเวลาที่ผ่านมา ธันเดอร์ไม่เคยมีแฟนหรือคนรัก ก็เพราะรอเจอกับผู้หญิงที่มั่นคงแบบนี้นี่เอง “ได้ยินหรือเปล่าตาธัน หรือว่าช็อกไปแล้ว”ลินดาเอ่ยแซวลูกชายออกมา เห็นยืนนิ่งเห

"แล้วคลิปเสียงที่เพื่อนเฮียเอามาแฉล่ะคะ" "อย่าไปฟังพวกมันนะ ตอนนั้นเป็นตอนที่พวกมันรู้เรื่องที่เฮียกำลังพนันกับไอ้แทน เฮียพูดเพราะไม่รู้ว่าอยากได้เธอ พูดข่มตามประสาผู้ชาย เพราะเฮียไม่รู้ว่าจะมาหลงรักเด็กคนนี้จนหัวปักหัวปำขนาดนี้" ธันเดอร์หันลำตัวเธอมาเผชิญหน้ากับเขา แววตาคมที่ส่งมาทำให้ความรู้สึกในใจเธอท่วมท้น หัวใจดวงน้องกระหน่ำเต้นรัวจนน้ำร้อนรอบกายกำลังจะเดือดพล่าน คนตัวสูงโน้มตัวลงเล็กน้อย แววตาที่สะท้อนในผืนน้ำมีทั้งความอ่อนโยนและแรงดึงดูดที่ลึกล้ำเกินบรรยาย "เฮียอยากอีกแล้ว" ฮานะเม้มปากแน่น ข่มความเขินอายอย่างถึงที่สุด กับคำพูดตรง ๆ ของเขา ก่อนจะถูกปลายนิ้วเรียวยาวของเขาไล่ตามลาดไหล่อย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าการสัมผัสจะทำให้เธอละลายหายไป เวลาเหมือนหยุดนิ่งอยู่ท่ามกลางหิมะและหมอกควันของน้ำร้อน เขาเอื้อมแขนแกร่งโอบรอบตัวเธอ ออกแรงดึงเข้ามาแนบอกแกร่งพอให้ได้ยินเสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกันโดยไม่ต้องมีคำพูดใด จากนั้นทุกอย่างเหมือนเป็นเพียงภาพเคลื่อนไหว หลอมละลายความรู้สึกให้กลายเป็นไฟปรารถนา ด้วยจูบที่เร่าร้อน ทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนโยน ก่อนคนตัวสูงจะอุ้มเธอขึ้นจากบ่อออนเซ็น

แปดปีผ่านไป ชีวิตครอบครัวหลังจากแต่งงานของธันเดอร์กับฮานะเข้าสู่ปีที่แปด ตลอดเวลาที่ผ่านมามีทั้งสุขและทุกข์บ้างในบางครั้ง แต่ทว่าความทุกข์ที่เกิดขึ้นนั้นไม่นาน เพราะทั้งคู่จับมือกันไม่ปล่อย จนสามารถผ่านอุปสรรคทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาได้ ตอนนี้ในแต่ละวันมันยิ่งเต็มไปด้วยความสุขเสียงหัวเราะของลูกทั้งสามคนดังขึ้นในแทบจะตลอดเวลา บางครั้งก็คลอไปกับเสียงร้องไห้ของลูกคนเล็กที่กำลังอยู่ในวัยช่างพูดช่างจา ภาพที่เห็นตอนนี้คือลูกชายคนโตอายุเจ็ดขวบ ชื่อเร็นกำลังพยายามถอดรองเท้าของตัวเองอย่างตั้งใจ ส่วนลูกสาวคนกลางอายุห้าขวบ ชื่อไอริกำลังวิ่งไปวิ่งมา หยอกล้อกับน้องสาวคนเล็ก ชื่อฮารุอายุสามขวบ ที่นั่งหัวเราะเสียงดังกับท่าทางของพี่สาว ร่างสูงของธันเดอร์ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว ยกกาแฟในมือขึ้นจิบ พลางมองภรรยาตัวเล็กที่กำลังเตรียมอาหารเช้าให้กับทุกคนในบ้าน “เฮียไม่ไปทำงานนะ อยากอยู่กับลูก”เขาพูดพลางยิ้ม ยกมืออีกข้างขึ้นลูบผมนุ่มของเธอที่หันมายิ้มตอบ ก่อนจะยกอาหารเช้าที่ทำเสร็จแล้วไปวางไว้บนโต๊ะอาหาร ในส่วนของฮารุนั้น พี่เลี้ยงจะเป็นคนจัดการให้นั่งทานในเก้าอี้ของเด็กเล็ก “เร็นครับ มาทานข้าว ไอริด้วย