Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

บรรยากาศในผับสุดหรูในช่วงก่อนที่ผับจะเปิด เจ้าของผับอย่างธันเดอร์กำลังเดินตรวจตราทุกแผนกเพื่อดูความเรียบร้อย ตั้งแต่ได้เข้ามาบริหารผับแทนคนเป็นพ่อเต็มตัวตั้งแต่ช่วงเรียนมหาลัยปีหนึ่ง เรียกได้ว่าการใช้ชีวิตเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของเขาคืออยู่ที่นี่ อีกสิบเปอร์เซ็นต์คือกลับไปนอนคอนโดส่วนตัว ในเวลาที่ต้องการพักผ่อนจริง ๆ ไม่อยากให้ใครรบกวน แต่ต้องยอมรับว่าน้อยมากที่จะเป็นแบบนั้น เพราะผับแห่งนี้เหมือนเป็นจิตวิญญาณของเขาไปแล้ว เขารักและผูกพันกับมันมาก “ไอ้เชนทร์ ตรงนั้นเขาวุ่นวายอะไรกันว่ะ” ขนาดกำลังเดินตรวจตราตามปกติ สายตาคมก็เหลือบไปเห็นตรงหน้าออฟฟิศของฝ่ายบุคคล มีคนยืนออกันอยู่ตรงนั้นสามถึงสี่คน ประมาณว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นและตกลงกันไม่ได้ “อ๋อ พอดีป้าหัวหน้าแม่บ้าน แกมาฝากงานให้หลานสาวแกทำงานพาร์ทไทม์ครับ” “แล้ว?” ราเชนทร์ทำหน้ามึนงงใส่เจ้านายหนุ่ม ด้วยไม่รู้ว่าคำว่าแล้วของเจ้านายนั้น หมายความว่าอย่างไร ทำให้ธันเดอร์ที่เห็นสีหน้าของลูกน้องคนสนิท เตรียมยกขาขึ้นเตะทันที แต่ทว่าอีกฝ่ายรู้ทันเลยรีบถอยห่างออกไปเพราะรู้ว่าท่าทางแบบนั้น อีกไม่ถึงหนึ่งนาทีเขาจะต้องล้มลงไปกองกับพื้นแ

“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ ในเมื่อฉันขึ้นมาขอโทษคุณแล้ว มันก็น่าจะจบไม่ใช่เหรอคะ” “…..” “อ๋อ คุณคงเป็นประเภทชอบใช้อำนาจข่มขู่คนไม่มีทางสู้แบบนั้นหรือเปล่าคะ ก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียว คุณจะอะไรนักหนาคะ” “เธอบอกว่าเธอเปลี่ยนใจไม่อยากทำงานที่นี่ ฉันเองก็เปลี่ยนใจไม่อยากให้ป้าเธอทำงานที่นี่เหมือนกัน แล้วมันแปลกตรงไหน” “งั้นคุณจะเอายังไงกันแน่คะ” เสียงหวานสั่นเครือ แต่ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นกลับแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ถึงจะเป็นผู้หญิงอ่อนแอ แต่เธอก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง “คุณบอกมาเลยดีกว่า ว่าที่จริงแล้วคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ จะให้ฉันไปทำงานแผนกไหน ในเมื่อฝ่ายบุคคลบอกว่าไม่มีแผนกว่าง เป็นเด็กเสิร์ฟคุณก็บอกว่าไม่เหมาะกับฉัน คุณมันชอบดูถูกคนอื่น” ธันเดอร์หัวเราะในลำคอทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงท้าทายของเธอ “หึ ปากเก่งใช่ได้เลยนะเธอเนี่ย”คนตัวสูงยกขาขึ้นไขว้ห้าง สายตาลามเลียร่างกายของเธออีกครั้ง อย่างไม่คิดปิดบัง “ถ้าให้ไปเป็นเด็กเสิร์ฟคงไม่เข้ากับเธอหรอก แผนกนั้นเขาเน้นผู้หญิงรูปร่างหน้าตาดี แต่งตัวนุ่งน้อยห่มน้อย เธอแต่งแบบนั้นได้หรือเปล่าล่ะ ถ้าได้ ฉันจะยอมให้เธอทำ” “แล

เสียงฝีเท้าหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงาน ธันเดอร์เอียงหูฟังแล้วยกยิ้มมุมปาก เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “เข้ามา” ทันทีที่เขาเอ่ยตอบกลับไป บานประตูก็เปิดออกกว้าง ปรากฏหญิงสาวร่างผอมเพรียว ผิวขาวผ่องท้าแสงไฟในห้องทำงานของเขา เธออยู่ในชุดพนักงานทำความสะอาดของผับที่เขาเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าพอได้เห็นบนเรือนร่างของเธอคนนี้ ก็ทำเอาเขาเผลอตกละลึงไปชั่วขณะ กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่เขาเห็นใส่ชุดนักศักษาตัวหลวมโคร่งเมื่อวาน จะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวกับผู้หญิงตรงหน้าเขาตอนนี้ ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นตาแสดงอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นเขาจ้องเธอตาไม่กระพริบแบบนี้ รู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดทุกส่วน ใบหน้าเห่อร้อนอย่างรุนแรง “คุณธัน” “อะ เอ่อ ไหนอุปกรณ์ทำความสะอาด” คนตัวสูงแกล้งมองหาอุปกรณ์ที่ควรเป็นอุปกรณ์ประจำตัวของเธอ แต่กลับไม่เห็นเธอถือของเหล่านั้นเข้ามาในห้องทำงานของเขาด้วย “อยู่หน้าห้องค่ะ” “หึ ตลกล่ะ ของพวกนั้นมันควรเป็นอวัยวะที่สามสิบสามของเธอ ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนก็ต้องพามันไปทุกที่” “รู้แล้วค่ะ แค่จะมาถามว่าจะให้ฉันไปทำที่ห้องพักส่วนตั

“เป็นอะไร? กลัวฉันเหรอ” “ไม่ได้กลัวค่ะ แค่จะออกไปทิ้งขยะ อีกอย่างฉันก็ทำความสะอาดห้องนี้เสร็จแล้วค่ะ” เสียงหวานสั่นเล็กน้อย ยิ่งเขาทำท่าทางเหมือนเสือที่พร้อมจะตะครุบเหยื่ออยู่ตลอดเวลาแบบนี้ ใจเธอก็ยิ่งเต้นแรงเพราะความกลัว “ทำเสร็จแล้ว แต่เธอยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลยนะ” “ฉันรู้ค่ะ แค่จะเอาขยะลงไปทิ้งก่อน แล้วคุณจะให้ฉันทำตรงไหนอีกไหมคะ” ธันเดอร์ยิ้มกริ่มออกมา แค่เห็นท่าทางหวาดกลัวของเธอ บวกกับสิ่งที่พนันกับแทนคุณเอาไว้ ทำให้สายตาของเขาเผลอมองร่างกายเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่รู้ตัว “ค่อยไปทิ้ง ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ” เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟารับแขกตัวยาว เอามือหนาตบที่ว่างข้างตัวเอง เป็นเชิงบอกให้เธอนั่งลงตรงนี้“นั่งสิ” แต่ทว่าคนตัวเล็กยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนร่างกาย มันทำให้เขาหงุดหงิดทันที ที่เธอเหมือนจะต่อต้านคำสั่งของเขาไปหมดทุกอย่างแบบนี้ “เวลาเจ้านายบอกให้นั่ง เธอมีสิทธิ์ขัดคำสั่งเหรอว่ะ ทำไมไม่ทำตัวว่านอนสอนง่ายเหมือนคนอื่นบ้าง” “คนอื่นที่คุณหมายถึงคือคนไหนคะ ทำไมไม่ไปตามเขามาทำตามคำสั่งที่ไม่เกี่ยวกับหน้าที่การทำงานของคุณล่ะคะ” ธันเดอร์พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ดูเหมือนว่าเธ

“แต่คุณก็มีส่วนผิดนะคะ รู้ว่ามันสำคัญกับจิตใจคุณขนาดนั้น ทำไมไม่เก็บให้ดีล่ะคะ มาวางเพ่นพ่านทำไม” เธอเถียงออกไปทันที ทำให้ธันเดอร์ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม จนเจนจิราต้องยกมือขึ้นมาขอโทษเขา รวมถึงเอามือขึ้นมาจับแขนให้เธอหยุดพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป ก่อนที่เรื่องจะเลวร้ายไปมากกว่านี้ “นี่มันห้องทำงานของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะวางตรงไหนก็ได้ ถ้าฉันไปวางเพ่นพ่านข้างนอกแล้วหายก็ว่าไปอย่าง ก่อนหน้าเธอจะเข้ามาทำงาน มีพนักงานขึ้นมาทำความสะอาดห้องทำงานฉันทุกวัน ป้าเธอก็เคยขึ้นมาทำที่ห้องนี้ แต่ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน คิดว่าฉันควรโทษว่าเป็นความผิดของใคร ของตัวฉันเหรอ ทั้งที่เมื่อก่อนฉันก็วางแบบนี้ ไม่เห็นเคยหายเลยสักครั้ง” ฮานะเม้มปากแน่น ดวงตาเริ่มแดงก่ำ ยอมรับว่าที่เขาพูดถูกทุกอย่าง ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอจริง ๆ แล้วนาฬิกาแพงขนาดนั้นเธอจะเอาเงินที่ไหนมาชดใช้เขาได้ แค่ที่ต้องทำงานเลิกตีหนึ่งตอนนี้ เธอก็จะตายอยู่แล้ว หันไปมองป้าเจนที่น้ำตาไหลเป็นทางยาว ป้าคงกำลังเครียดหนัก ที่เธอทำเรื่องร้ายแรงแบบนี้ ปกติที่บ้านก็มีหนี้สินมากอยู่แล้วตามประสาคนหาเช้ากินค่ำ แล้วต้องมารับภาระหนี้ก้อนใหญ่ขนา