Lahat ng Kabanata ng Bad Thunder พนันรักสุดร้าย: Kabanata 31 - Kabanata 40

จูบนั้นไม่ได้เร่าร้อน แต่ทว่ากลับลึกซึ้งเสียจนเธอแทบลืมหายใจ เป็นจูบที่เหมือนต้องการถามเธอว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขาและอยากรู้ว่าร่างกายและหัวใจตอบรับเขามากน้อยเพียงใด มือเล็กของเธอสั่นเทา เมื่อวางลงบนแผงอกแกร่งของเขา จากจูบอ่อนหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน จากปลายนิ้วเรียวที่สัมผัสเขาตอนนี้คือคำยืนยันที่ไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ ว่าเธอไม่รังเกียจและไม่คิดผลักไสเขา จนปล่อยให้ความรู้สึกนำพาไปจนไม่เหลือเส้นแบ่งกั้นระหว่างเขากับเธอ เมื่อริมฝีปากผละออกจากกัน เธอหอบหายใจเบา ๆ เหมือนคนเพิ่งผ่านการจมน้ำลึกที่อันตรายและต่อจากนี้ เธอรู้ว่าคงไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก "ขอได้ไหม" กราฟฟิคเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาคมมีความต้องการเธออย่างไม่คิดปิดบัง ฝ่ามือหนาลูบไล้สะโพกมนกลมกลึงของเธอแผ่วเบา "อะ เอ่อ นะ นายขออะไร" เธอรู้ แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้เพราะอายสายตาของเขาที่มองมา มันทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกนอกอก "ได้ไหมครับยี่หวา กราฟขอได้หรือเปล่าครับ" เสียงออดอ้อนของเขาทำให้เธอรู้สึกลังเล แต่สมัยนี้เรื่องแบบนี้ เธอเคยได้ยินเพื่อนในคณะพูดกัน ว่ามันก็เป็นเรื่องธรรมดา "แล้วหลังจากนี้เราจะ

หลังจากหยุดงานเมื่อวาน วันนี้ฮานะก็มาทำงานตามปกติ สภาพจิตใจเธอยังคงย่ำแย่ไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เธอพยายามหลีกเลี่ยงที่จะคุยกับป้าเจน ไม่อยากให้ท่านรู้ว่าตอนนี้เธอจิตใจกำลังพังยับเยินขนาดไหน เอาแต่นอนร้องไห้นอนซมในห้อง และคิดทุกอย่างวนเวียนอยู่อย่างนั้น ถึงขนาดเธอที่เป็นเด็กเรียนดีอันดับต้น ๆ ของคณะ ยอมหยุดเรียนวันนี้ เพราะดวงตาเธอบวมเป่ง ชนิดที่ว่าการมองเห็นของเธอเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะใช้คอนซีลเลอร์กลบใต้ตาสักเท่าไหร่ มันก็ยังมองออกอยู่ดี ว่าเธอผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แต่วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าต้องการจะจบทุกอย่างในวันนี้ ถ้าเป็นไปตามที่เธอเห็นข้อความในโทรศัพท์ของธันเดอร์ วันนี้คือวันที่เพื่อนของเขาที่ชื่อแทนคุณจะขับรถมาให้เขาที่ผับ ซึ่งเธอไม่รู้เวลาที่แน่ชัด แต่มั่นใจว่าหากเพื่อนเขามาจริง ๆ ทั้งสองคนจะต้องมานั่งดื่มกันที่โต๊ะวีไอพีชั้นสอง ส่วนเธอตอนนี้มีเรื่องที่ต้องจัดการอีกเรื่องคือเรื่องนาฬิกาที่เธอกำลังสงสัย หากทุกอย่างเป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ เธอก็อยากให้ตัวเองเจ็บปวดให้ถึงที่สุด เพื่อจะได้ตัดใจให้ขาดจากผู้ชายใจร้ายคนนี้สักที เธอเดินเข้ามาทำความสะอาดในห้องพักของเขาตามปกติ โชค

“ตาสายฟ้า พี่ชายเรายังไม่ฟื้นอีกเหรอ” ทันทีที่ลินดาเดินเข้ามาในผับ ก็ถามหาลูกชายตัวดีทันที เธอร้อนใจเรื่องลูกชายคนโตเมาหัวราน้ำทุกวันมาเกือบเดือน ก่อนหน้านี้ก็เคยเข้ามาหาธันเดอร์ที่ผับหลายครั้ง หวังว่าอาการจะดีขึ้นมาบ้าง แต่ทว่าก็ดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์ เพราะยิ่งทำตัวเละเทะ งานการไม่สนใจ เธอว่าวันนี้จะต้องมาพูดกับลูกชายให้รู้เรื่อง เลยชวนพายุคนเป็นสามีมาด้วย “ฟื้นแล้วครับ นั่งอยู่ในห้องทำงาน เมื่อกี้พวกพี่เกอร์ ก็เพิ่งมาหานะครับ น่าจะโดนสวดพักใหญ่ ถึงได้มีสติขึ้นมา” “บอกแล้วอย่าใช้นิสัยพ่อ เป็นไงล่ะ ผู้หญิงทิ้ง” “นี่ลินลามมาที่เฮียอีกแล้วนะ ลูกคนไหนไม่ดีรู้สึกว่าเมียจะโยนให้เฮียหมดเลยนะจ๊ะ” ลินดาหันไปทำตาขวางใส่คนเป็นสามี“แน่ใจเหรอคะว่าเฮียดี เฮียมันคนมีประวัติไม่รู้เหรอ ตาธันตอนแรกลินก็ว่านิสัยก็มาทางลินอยู่นะคะ โตขึ้นทำไมลายออกเป็นเฮียได้ก็ไม่รู้” พายุอมยิ้มไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก กลัวว่าเอ่ยออกไปแล้วจะเถียงกับคนเป็นเมียมากไปกว่านี้ เพราะยังไงเขาก็ไม่มีวันเถียงเธอชนะ เธออยากให้ลูกคนไหนเหมือนเขา ก็ตามใจเธอ ลูกคนไหนเขารับจบหมด เพราะไม่ว่ายังไงก็คือลูกที่เขาทำมาเองทุกคน แกร๊ก!!! “เ

ฮานะจำใจต้องเดินออกมาคุยกับเขาที่ข้างรถของเขา ทีแรกเขาจะให้เธอขึ้นไปคุยกับเขาบนรถ ซึ่งเธอจะไม่มีวันยอมไปอยู่ในที่แบบนั้นกับเขาเด็ดขาด ถ้าไม่ติดว่าผู้จัดการร้านกลับมาจากธนาคาร เธอไม่มีวันยอมออกมาคุยกับเขาแน่นอน เพราะสำหรับเธอ เรื่องทุกอย่างมันจบไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว เธอไม่มีอะไรสงสัยและค้างคากับเรื่องนี้อีก นอกจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพียงอย่างเดียว “เหนื่อยมากไหม” “หยุดพูดอะไรที่ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเองสักทีค่ะ รู้ไหมคะ ว่าฉันไม่อยากจะพูดคุยกับคุณเลย แต่คุณใช้วิธีบีบฉันอีกแล้ว คุณก็ยังเป็นเหมือนเดิม คือไม่เคยเข้าใจถึงความลำบากของคนอื่น มันสนุกมากเหรอคะ ที่ทำแบบนี้” “ทำไมจะไม่เข้าใจ แต่เฮียอยากคุยกับเธอ” “แล้วไอ้สรรพนามชวนอ้วกนี่ก็เหมือนกันนะคะ เลิกพูดเหมือนเราสนิทกันสักที ฉันฟังแล้วขนลุก” “เกลียดเฮียมากเลยเหรอ ต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมคุยกับเฮียดี ๆ เรื่องนั้นเฮียขอโทษจริง ๆ เฮียไม่ได้สนุกอย่างที่เธอคิด เฮียเสียใจที่ทำอะไรไม่คิดแบบนั้น อยากจะให้เฮียชดใช้ยังไง” “ฉันควรเป็นฝ่ายถามมากกว่า ว่าคุณเกลียดอะไรฉันถึงได้ทำกับฉันแบบนั้น แล้วไม่ต้องขอโทษค่ะ เพราะฉันไม่ได้อยากได้คำขอโทษตั้งแต่แรก

สายลมเย็นปะทะผิวหน้าสวยตรงระเบียง หลังจากยืนปรับอารมณ์ตัวเองอยู่พักใหญ่ ฮานะหันหน้าไปมองให้ห้องพัก ตอนนี้ธันเดอร์นั่งอยู่บนพื้นปลายเตียง เหยียดขายาวข้างหนึ่ง อีกข้างยกขึ้นเอาแขนวางไว้ตรงหัวเข่า ดูเหมือนเขาจะปักหลักอยู่ที่นี่ ไม่ได้คิดออกไปตามที่เธอไล่ เธอได้แต่ถอนหายใจออกมา เรื่องทุกอย่างผ่านมาเดือนกว่าแล้ว เธอคิดว่าผู้ชายอย่างเขาคงไม่มีวันมาขอโทษเธอ เป็นคำที่เธอไม่คิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะพูด แต่ทว่าเขากลับพูดมันออกมา ไหนจะแทนตัวเองว่าเฮีย บอกรักเธออีก ทุกอย่างเกิดขึ้นกระทันหันจนเธอตั้งรับไม่ทัน บอกตามตรงเธอยังไม่เชื่อว่าเขาจะรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ๆ คงยากที่เธอจะกลับไปเชื่อใจเขาเหมือนเมื่อก่อนได้ ฮานะเดินกลับเข้ามาให้ห้อง เธอเปิดหม้อหุงข้าว ยังมีข้าวของเมื่อเช้าเหลืออยู่ เธอจึงกดอุ่นเอาไว้ ไปเปิดตู้เย็นเล็กที่อยู่มุมหนึ่งของห้อง หยิบไข่ไก่ออกมาหนึ่งฟอง เสียงปลั๊กกระทะไฟฟ้า เพื่อทอดไข่ ทำทุกอย่างด้วยความคล่องแคล่ว ไม่สนใจร่างสูงที่กำลังนั่งมองเธออยู่ด้วยความสนใจ ไข่เจียวส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้อง ทำให้ธันเดอร์ที่ไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เช้า รู้สึกหิวขึ้นมาทันที แต่เขารู้ว่าเธอไม