บททั้งหมดของ แค้นแสนรัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

ผู้หญิงคนหนึ่งหลับไปเพราะความอ่อนเพลียเพราะพิษไข้ หลับไปพร้อมกับความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ในขณะที่ผู้ชายอีกคนหนึ่งนอนไม่หลับ ไม่สามารถข่มตาให้หลับได้เพราะความห่วงใย สองมือหนากำขอบระเบียงไว้แน่น ถ้ามองจากตรงนี้เขาจะเห็นประตูห้องพักของมัญชุลิกาถนัด ป่านนี้คนในห้องกำลังทำอะไรอยู่ เธอจะมียากินหรือไม่ จะหิวหรือเปล่า ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ลังเล ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะอยู่นิ่งหรือควรจะลงไปถามไถ่อาการของหญิงสาว แล้วถ้าอาการเธอหนักล่ะ เขาจะทำอย่างไร ความหยิ่งยโส ทระนงมากกว่าความเป็นห่วง ชายหนุ่มจึงปิดประตูระเบียงของห้องพักตัวเองอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพยายามข่มตาและข่มใจให้หลับ พยายามพร่ำบอกกับตัวเองว่า ดีแล้ว...ถ้าเธอทนอยู่ไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นจะได้ไปให้พ้นสายตาเขาสักที ต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องเจอหน้าเจอตาเหมือนกับหกปีที่ผ่านมาเสียงเคาะประตูห้องปลุกให้มัญชุลิกาเผยอเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ตอนนี้เรี่ยวแรงแค่เปิดเปลือกตาของเธอยังแทบจะไม่มี หญิงสาวมองไปที่ประตูห้องอยากตะโกนบอกเหลือเกินว่าเธอรู้แล้ว กำลังจะลุกไปอาบน้ำ แต่เสียงของหญิงสาวก็ดังออกมาราวกับกระซิบ ศีรษะของเธอแทบจะยกไม่ขึ้

มัญชุลิกาเดินมาสมทบกับกลุ่มคนงานด้วยรอยยิ้ม เธอไม่กล้าแม้แต่เหลือบมองเจ้าของไร่ที่ยืนข้างกษินที่กำลังร้องตะโกนเรียกคนงานขึ้นรถเพราะเริ่มสายแล้ว หญิงสาวขยับตัวเดินไปขึ้นท้ายรถกระบะและหญิงสาวก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาของคนงานหนุ่มคนหนึ่งยื่นมาให้เธอจับพร้อมกับบอกว่าให้เธอก้าวขาขวาขึ้นเหยียบแล้วดันตัวขึ้นมา มัญชุลิกาส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรก่อนจะเอื้อมมือไปจับพร้อมกับดันตัวขึ้นท้ายรถกระบะอย่างง่ายดายเหตุการณ์ทั้งหมดไม่เล็ดลอดสายตาของลวรรษไปได้ อารมณ์ขุ่นมัวจึงวิ่งเข้ามาเกาะกุมหัวใจของเขาอีกครั้ง ให้มันได้อย่างนี้สิผู้หญิงคนนั้นไม่หยุดให้มารยาทำให้คนอื่นเห็นใจเธอเสียที รถกระบะคันใหญ่จึงกระชากออกไปอย่างแรงจนคนงานร้องอุทานกันเป็นแถว ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายหนุ่มของพวกเขาวันทั้งวันลวรรษไม่แม้แต่มองหรือสบตามัญชุลิกาสักครั้ง ทำราวกับว่าเมื่อคืนเธอกับเขาไม่ได้นอนให้อ้อมกอดกันและกันรอยยิ้มของหญิงสาวจืดลงไปทันทีเมื่อชายหนุ่มทำหน้าเฉยเมย ไม่ยิ้มตอบเธอมาหรือแสดงอาการอะไรเป็นการตอบกลับว่าเขาเห็นเธอกำลังส่งยิ้มให้กับเขาริมฝีปากบางสั่นเล็กน้อย หัวใจที่พองโตแทบล้นอกเมื่อเช้าแฟบลงราวกับลูก

ใบหน้าหวานของหญิงสาวส่ายไปมาบนเตียงกว้างเพื่อหนีริมฝีปากร้อนรุ่มของชายหนุ่มที่กำลังซุกไซ้ไล้ลากไปทั่วซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ริมฝีปากหนาเม้มตรึงผิวหนังนุ่มหวานของหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่ออารมณ์รักของเขาเพิ่มสูงขึ้นตามลำดับ ความรู้สึกของมัญชุลิกาในตอนนี้เหมือนคนที่กำลังปีนหนีขึ้นจากความร้อนท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น อยากอยู่ในนั้นก็อยาก แต่ก็ทนกับความร้อนรุ่มนั้นไม่ไหว จะตะกายหนีในตอนนี้เธอก็แทบจะไม่มีแรงมัญชุลิกาพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดหนีจากบ่วงอารมณ์ที่ลวรรษพยายามยัดเยียดให้กับเธออีกครั้ง แต่ยิ่งดิ้นบ่วงนั้นกลับยิ่งรัดเธอแน่น มือที่คิดจะผลักไสร่างหนาออกห่างกายเธอวางไว้บนไหล่กว้างของชายหนุ่มเพียงอย่างเดียว ก่อนจะเลื่อนขึ้นโอบรอบคอแข็งแรงเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของชายหนุ่มเลื่อนแตะแต้มจากต้นคอลงลึกก่อนจะสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของทรวงสาวลวรรษครางออกมาเสียแหบพร่าตามแรงอารมณ์ ใบหน้าคมเข้มซุกไซ้สัมผัสก้อนเนื้อนุ่มอย่างหลงใหล เขาเคยคิดว่าผิวกายมัญชุลิกาคงจะหอมแต่ไม่คิดว่ามันจะหอมน่าหลงใหลถึงเพียงนี้ ยิ่งได้เสพยิ่งติดยิ่งกว่ายาเสพติดอันตรายเหล่านั้นหลายร้อยหลายพันเท่า ร่างบางผวาไปทั้งกายเมื่อเส

“เสี่ยก็รู้ว่ามันรอบจัดขนาดไหน คราวที่แล้วเราก็ทำอะไรมันไม่ได้”“มันต้องมีสักวันล่ะน่าที่มันไม่ระวังตัว คราวนี้เราจะได้จัดการมันให้สิ้นซากกันไปเลย”มะขิ่นพยักหน้าก่อนจะมองไปยังไร่ตรงข้ามกับของเสี่ยกำพล ไร่ของไอ้ลวรรษ คู่แค้น คู่แข่งคนสำคัญของเสี่ยกำพล คนของมันเคยปะทะกับคนของเสี่ยสองถึงสามครั้งแต่ก็ทำอะไรกันไม่ได้เพราะต่างคนต่างมีเส้นสายคอยสนับสนุนกันอยู่และถ้ากำจัดลวรรษไปได้สักคน หนทางทำมาหากินของพวกเขาคงจะโล่งขึ้น“ได้ครับเสี่ย ว่าแต่เราส่งนังห้าคนนั่นไปก่อนแล้วกันนะครับ”“ได้ ส่งไปให้วิไลมันอบรมก่อนนะ ขืนส่งไปแบบนั้นแขกจะตกใจ”วิไลก็คือแม่เล้าคนของเสี่ยกำพลนั่นเอง คอยอบรมเด็กที่ทางเสี่ยจัดการให้รู้จักหลักของการบริการที่ดี การเอาใจ เขาจะได้ไม่เสียหน้าเวลาส่งเด็กให้คนใหญ่คนโตในเมืองนี้หรือต่างถิ่น และบางคนที่ดื้อด้านวิไลก็มีวิธีจัดการให้หลาบจำและจำยอมโดยอาจจะมีช้ำบ้างเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมทำงานให้กับเสี่ยกำพลอย่างดี“นายครับนาย”ลวรรษหันไปมองเสียงร้องเรียกของคนงานคนหนึ่งซึ่งวิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่แตกตื่นเล็กน้อย ก่อนจะยืนหายใจหอบอยู่ตรงหน้าเขา“มีอะไรจันดา”“เมื่อคืนครับ ผมได้

ร่างบางเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าห้องพักของตัวเองด้วยความอ่อนเพลีย กษินพาเธอไปหาหมอในเมืองแล้วบังเอิญว่าวันนี้คนเยอะมากกว่าจะได้คิวตรวจก็กินเวลาไปพอสมควร ตลอดทางขากลับมัญชุลิกานอนหลับตลอดทางด้วยความเพลียและกษินก็ทำหน้าที่คนขับที่ดีไม่กวนเธอสักนิด มือเล็กหยิบกุญแจดอกเล็กมาไขเพื่อจะเปิดประตู แต่คิ้วเรียวของหญิงสาวก็ต้องขมวดเข้าหากันเมื่อประตูห้องของเธอเปิดออกอย่างง่ายดายไม่ได้ติดล็อคอะไรทั้งสิ้น เมื่อผลักประตูห้องเข้าไปดวงตากลมโตของเธอก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างทะมึนที่นั่งอยู่ปลายเตียง เพียงแค่เห็นเงาเท่านั้นเธอก็จำได้แล้วว่าเป็นใคร มัญชุลิกากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูห้องตัวเองแน่น ยังไม่ทันได้เปิดไฟในห้องด้วยซ้ำมือบางของเธอก็ถูกร่างสูงที่นั่งอยู่ปลายเตียงกระชากเข้าหาตัวจนกายสาวของเธอเซถลาปะทะอกกว้างแข็งแรงของอีกฝ่าย“ไง...ถึงกับเพลีย แข้งขาอ่อนแรงเลยหรือ”“หมายความว่าไงคะ”“หึ! ต้องให้บรรยายอีกหรือ ออกไประริกระรี้กับไอ้ษินกลับมามืดค่ำอย่างนี้ แล้วกลับมาในสภาพทุเรศลูกตาแบบนี้เธอจะให้ฉันคิดอย่างไร”ริมฝีปากบางของหญิงสาวเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตามองฝ่าความมืดเพื่อมอง