Semua Bab แค้นแสนรัก: Bab 51 - Bab 60

“ตอนคุณลันถูกยิงนกยูงก็ไม่กลับไร่ ยุรินก็คิดว่านกยูงมาเฝ้าคุณลัน ที่ไหนได้ยุรินเห็นนกยูงเดินออกมาจากบ้านพักของนายษิน ยุรินขอโทษนะคะที่ญาติของยุรินทำให้คุณลันรำคาญใจ ยุรินเคยเตือนษินไปแล้วครั้งหนึ่งแต่ษินก็ไม่พอใจอย่างแรง ยุรินเลยเลิกพูด พวกคนงานในไร่ลือกันใหญ่เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดเพราะกลัวว่าถ้าคุณลันรู้แล้วคุณลันจะโกรธ”มยุรินพูดไปก็แสร้งทำหน้าเศร้า ยามที่ลวรรษเผลอ รอยยิ้มแห่งความสะใจก็ปรากฏบนใบหน้าของแม่บ้านสาวทันที ยิ่งเห็นสันกรามของชายหนุ่มบดเข้าหากันก็รู้ทันทีว่าลวรรษกำลังโกรธมาก ผู้ชายร้อยทั้งร้อยอะไรที่เป็นของตัวถึงแม้จะรักหรือไม่รักก็ไม่ยอมให้คนอื่นแทงข้างหลังแบบนี้หรอก“วันนี้ผมไม่อยากเจอหน้าใคร รบกวนคุณยุรินด้วย”แม่บ้านสาวรับคำก่อนที่รอยยิ้มอย่างพึงพอใจจะแย้มออกมาเพียงเบาๆ ก่อนจะส่งสายตาไปยังจำปีให้ออกไปเฝ้าอยู่หน้าห้อง สายตาของเธอมองไปยังร่างที่นอนบนเตียงอีกครั้ง ลวรรษก็ไม่แตกต่างจากผู้ชายอื่นหรอก อะไรที่เคยเป็นของตัวย่อมไม่ยอมแบ่งให้คนอื่น และการที่เขาเป็นแบบนี้มันก็ทำให้แผนการของเธอง่ายมากขึ้น แต่ใครจะรู้หัวใจของคนเจ็บได้มากกว่าตัวเอง เขาแทบจะนอนที่โรงพ

มัญชุลิกามองหน้าคนป่วยบนเตียงพยายามคิดว่าเขานอนบนเตียงมานานนั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาหงุดหงิดเธอคงมาในจังหวะที่ผิดไปหน่อย“วันนี้พี่ลันอารมณ์ไม่ดี นกยูงกลับก่อนก็ได้ค่ะ”หญิงสาวพยายามอย่างเหลือเกินที่จะฝืนยิ้มออกมาส่งให้กับเขา ริมฝีปากบางสั่นสะริกอย่างเห็นได้ชัดแต่ตอนนี้เธอไม่สนใจอะไรแล้ว ร่างบางหมุนตัวเตรียมที่จะกลับออกไปทั้งๆ ที่ใบหน้ายังเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา“เดี๋ยว! มัญชุลิกา”ถึงแม้เสียงที่เรียกเธอนั้นจะฟังดูห้วนกระด้าง แต่มันกลับสร้างรอยยิ้มพึงพอใจให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมาก ร่างบางหมุนตัวกลับไปยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างยินดีพร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ลวรรษลงมายืนบนพื้นห้องเมื่อไรไม่ทราบ ถึงสีหน้าของเขาจะเจ็บปวดกับบาดแผลแต่ร่างสูงก็ก้มตัวลงต่ำเอื้อมไปหยิบช่อดอกไม้ที่หล่นกระจายอยู่กับพื้นมาถือเอาไว้ก่อนจะเขวี้ยงช่อดอกไม้นั้นใส่หน้าเธอมัญชุลิกาผงะไปทั้งตัว หลับตาลงทันทีที่ช่อดอกไม้ปะทะใบหน้าของเธอ หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่ขาดสาย“เอาของเธอคืนไปด้วย อย่าทิ้งสิ่งสกปรกไว้ในห้องนี้”สันกรามของลวรรษบดเข้าหากันแน่น ดวงตากร้าวมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความขยะแขยง ทำไมมัญชุลิ

ทันทีที่รถจอดลวรรษเปิดประตูลงจากรถโดยไม่รอกษินหรือชงโคมาประคอง แผลตรงไหล่หนาเริ่มเจ็บมากขึ้น ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดสันกรามขบเข้าหากันแน่นเพื่อปิดกลั้นความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกยิง เท้าแข็งแรงพาตัวเองไปยังห้องพักของมัญชุลิกาทันที มือหนาทุบประตูห้องอย่างแรงปากก็ตะโกนเรียกหญิงสาว“นกยูง...นกยูง เปิดประตูให้พี่หน่อย”เงียบกริบ หัวใจของลวรรษรู้สึกแปลกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป สภาพภายในห้องทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงไปอีกหลายเท่า เร็วเท่าความคิดชายหนุ่มวิ่งไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าแต่ความว่างเปล่าข้างในกลับทำให้หัวใจของเขาหล่นไปกองที่ปลายเท้า ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ“ไม่...ไม่จริง จำปา จำปา!”ลวรรษตะโกนออกมาสุดเสียงทำให้กษินกับชงโคที่เดินมาสมทบตกใจไม่แพ้กัน ยิ่งเห็นสีหน้าซีดเผือดของลวรรษสิ่งที่ทั้งสองคนหวาดกลัวก็เริ่มเกาะกุมหัวใจ“จำปา...จำปา”ลวรรษตะโกนเรียกจำปาเสียงดังลั่น ร่างสูงเซเล็กน้อยเมื่อพื้นดินที่เขาเหยียบย่ำเริ่มโคลงเคลงแต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้นเพราะลวรรษฝืนตัวเองไว้อย่างที่สุด เขาจะเป็นอะไรไม่ได้ทั้งนั้นถ้าเขายังไม่ได้เห็นหน้ามัญชุลิกาอีกครั้ง“ตายแล้ว ลันคะไหวหรือเปล่า”ชงโครีบเข้าม

หยาดน้ำตาไหลรินออกมาอย่างเจ็บปวด สายตาของหญิงสาวมองแผ่นกระเบื้องลายหินอ่อนที่สลักรูปและชื่อผู้ที่เสียชีวิตเอาไว้อย่างสวยงามถึงสามชื่อด้วยกันคือ บิดา มารดา และพี่ชาย “พี่ชัชขา นกยูงขอโทษ นกยูงทำให้พี่ชัชไปสบายไม่ได้ นกยูงขอโทษ...”เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวดังออกมาอย่างเสียใจ สายตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตามองไปยังหลุมฝังศพที่อยู่ติดกันซึ่งก็คือหลุมฝังของบิดาและมารดาของเธอ หยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย มือบางยกขึ้นลูบที่ท้องอันเป็นตำแหน่งที่ลูกน้อยของเธอกำลังเจริญเติบโตขึ้นมา“พ่อขาแม่ขาพี่ชัช รู้ไหมคะ ทุกคนกำลังจะมีหลานแล้วนะ ถึงแม้เขาจะเกิดมาเพราะความไม่ตั้งใจของพ่อเขา แต่นกยูงก็รักเขามาก รักมากที่สุด”ถึงแม้พยายามอย่างแค่ไหนที่จะไม่ร้องไห้ออกมา แต่หยาดน้ำตาก็ไม่ให้ความร่วมมือกับเธอแม้แต่นิดเดียว มันยังคงหลั่งรินไม่ขาดสายเช่นเดียวกัน มัญชุลิกานึกถึงวาวา เพื่อนสาวที่เธอฝากจดหมายไปให้ลวรรษ และเธอหวังว่าจดหมายฉบับนั้นที่เธอเขียนถึงเขาจะสามารถโน้มน้าวและเปลี่ยนใจเขาได้ และนั่นอาจจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอจะขอร้องเขา แล้วหลังจากนั้นเธอจะไม่ขออะไรจากเขาอีกเลย ป่านนี้วาวาคงถึง

นับตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาปีกว่าๆ เรื่องราวของมัญชุลิกาหายเข้ากลีบเมฆ ลวรรษไม่ได้จ้างนักสืบตามหาหญิงสาวเพราะเขาถือว่านั่นคือการลงโทษตัวเอง ให้ตัวเองได้รู้จักทุกข์ของความทรมานที่ไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองรักไปอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าหญิงสาวเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าลูกน้อยจะได้ลืมตาดูโลกกว้างนี้หรือเปล่าเขากลับมาไร่อ้อยในวันเดียวกัน วันๆ ทำแต่งาน มุทำแต่ไร่ เปิดแปลงที่ดินแปลงใหม่ทำไร่มะนาวอย่างที่เคยวางแผนเอาไว้ ห้องของมัญชุลิกาคือห้องนอนของเขาอย่างถาวรไปเสียแล้วลวรรษไม่ได้ลงโทษมยุรินหรือจำปี ถึงแม้จะทราบว่าทั้งสองคนร่วมกันทำร้ายให้โทษมัญชุลิกาต่างๆ นานา แต่เขาถือว่ามันเป็นความผิดของเขา เพราะเขาเพียงคนเดียว ร่างสูงยืนเกาะกรงนกยูงที่ตอนนี้มีสมาชิกใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่งตัว หลังจากที่มัญชุลิกาจากไปไม่นาน สิ่งที่น่ายินดีก็เกิดขึ้น และเจ้านกยูงตัวเล็กนั่นก็คือสิ่งโชคดีของไร่นี้นั่นเอง สายตาอ่อนโยนของเจ้าของไร่มองไปยังนกยูงตัวน้อยนั่นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัวยังไม่สามารถทำใจกับเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเจ็บปวดตลอดเวลาปีกว่าๆ ที่ผ่านมา“ป่านนี้ลูกพ่อจะ