Todos os capítulos de แค้นแสนรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

มัญชุลิกาพยักหน้าอีกครั้งเพื่อยืนยันกับจำปาว่าเธอสามารถทำได้ ร่างบอบบางของจำปาจึงเดินออกไปสวนกับร่างอวบอ้วนของจำปีที่ยืนขวางทางอยู่ รอยยิ้มของจำปาแย้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อนึกเรื่องสนุกๆ ออก เธอจึงเดินไปกระแทกไหล่อวบอ้วนของจำปีอย่างแรงพร้อมกับถองใส่พุงที่มีไขมันล้นหลามนั้นอย่างแรง“อุ๊ยตาย! ขอโทษนะจำปี ฉันไม่เห็น”จำปาหันมาขอโทษขอโพยกับจำปีเป็นการใหญ่ ก่อนจะแอบมองมัญชุลิกาพร้อมกับกะพริบตาให้ข้างหนึ่งเป็นเชิงส่งซิกให้หญิงสาวว่าเธอแก้เผ็ดเล็กๆ น้อยๆ ให้เพื่อนใหม่ได้แล้ว และเดินออกไปด้านนอกเพื่อทำงานของเธอให้เสร็จ มัญชุลิกาค่อยๆ หุบยิ้มของตัวเองลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของจำปีที่ตวัดสายตามองมายังเธอ หญิงสาวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะลงมือปฏิบัติงานของเธอต่อไปโดยไม่สนใจสาวอ้วนที่ยืนขวางทางการทำงานของเธออีกแม้แต่น้อยเวลาผ่านไปนานเท่าไรหญิงสาวก็ไม่อาจรู้ได้ รู้แต่ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอเหนื่อยอ่อน ร้อนผ่าวไปทั้งตัวเหมือนมีไฟลุกท่วมกาย หญิงสาวล้างมือเมื่อเสร็จภารกิจของเธอ ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง เพียงแค่ล้มตัวลงนอนเพียงเท่านั้นหญิงสาวก็หลับสนิททันทีจนจำปาเข้ามาเรียกก็ไม่ยอ

เวลาบนโต๊ะอาหารผ่านไปเร็วเสมอ สายตามัญชุลิกามองตามผ่านหลังกว้างของลวรรษที่เดินคู่ไปกับชงโคผู้หญิงที่เพียบพร้อมฟทุกอย่างทั้งใจดี...ดีจนเธอรู้สึกละอายใจ ด้วยสายตาที่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเรื่องยุ่งๆ ระหว่างเธอกับลวรรษ เธอไม่อยากทำร้ายคนดีๆ อย่างชงโคถ้าหากวันหนึ่งเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลวรรษหลุดไปถึงหูชงโค เธอคงจะไม่กล้ามองหน้าผู้หญิงคนนี้ได้อีก มัญชุลิกาหยุดยืนอยู่ด้านหลังห่างจากทั้งคู่เกือบสามเมตร ทิ้งให้คนทั้งสองคนเดินคุยกันไปอย่างเป็นส่วนตัว“ลันรู้จักกับนกยูงมาก่อนใช่ไหมคะ”ร่างสูงของลวรรษหยุดชะงักทันที ชายหนุ่มหันมามองหน้าชงโคที่เงยหน้าขึ้นมองดวงดาวบนท้องฟ้ามืดสนิทนั้นเช่นเดียวกัน คำถามของชงโคกลับทำให้ดวงตาของชายหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นมาเมื่อนึกถึงผู้ชายที่เคยทรยศเขา“ก็แค่น้องสาวของไอ้คนที่มันทำให้ผมต้องระเหเร่ร่อนมาอยู่ที่ไร่นี้ไงครับตอนนี้มันคงอับจนหนทางถึงได้ให้น้องสาวมันซมซานมาหาผม มาของานผมทำ”คิ้วเรียวของชงโคขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของเขา ระยะเวลาผ่านไปเกือบหกปีไม่ได้ทำให้ความโกรธแค้นของลวรรษจางหายไปได้เลย ทั้งๆ ที่เธอเ

“เอาน่า พี่ช่วยแน่ถ้านกยูงไม่ให้พี่ไปฆ่าคนหรือค้ายา สองอย่างนั่นพี่ไม่ทำเด็ดขาด ทรยศประเทศชาติไม่มีใครเจริญหรอก”“ค่ะ ไม่ใช่อย่างแน่นอน”กษินพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถ ทิ้งให้มัญชุลิกาตกอยู่ในความคิดของตัวเอง เรื่องราวของชงโคกับลวรรษลอยเข้ามาในหัวเธออีกครั้ง“พี่ษินคะ นกยูงถามอะไรอย่างได้ไหมคะ”“ถามอะไร ว่ามาได้เลย”“คุณชงโคกับคุณลันรักกันนานหรือยังคะ”คำถามของมัญชุลิกาทำให้ใบหน้ายิ้มแย้มของกษินจางลง ก่อนจะพยายามซ่อนสีหน้าของตัวเองด้วยการตั้งหน้าตั้งตาขับรถ“พี่ไม่รู้หรอกว่าสองคนนั่นรักกันหรือเปล่า รู้แต่ว่าคนเขาลือกันไปทั่วดอนยี่โถว่าคุณโชคจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันกับคุณลัน แค่นี้คงบอกได้แล้วมั้งว่าทั้งสองคนนั่นเป็นอะไรกัน”คำตอบของกษินทำให้ภายในรถทั้งคันเงียบกริบ ต่างคนต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง“คุณชงโคเป็นคนดีจังนะคะ นกยูงชอบเธอจัง”“ใช่ คุณชงโคอ่อนหวานแต่ไม่อ่อนแอ เห็นเป็นลูกคุณหนูอย่างนั้นก็เถอะ ถ้ามีเรื่องขึ้นมาเธอก็สู้สุดชีวิตนะ”ประกายตาวาววับไปทั้งดวงตายามที่กษินพูดถึงชงโค แต่ชายหนุ่มจะรู้ตัวหรือไม่ มัญชุลิกาก็ไม่อาจดได้ รู้แต่เพียงว่ากษินชื่นชมในตัวชงโคม

จำปากับกษินมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกแบบเดียวกัน สงสารแต่ยื่นมือเข้าไปช่วยไม่ได้ ทุกคนในไร่ก็รู้ดีว่าถ้าลวรรษโกรธหรือโมโหนั้นไร่อ้อยแห่งนี้แทบจะพังเลยทีเดียว สิ่งที่เจ้านายตัดสินใจไปแล้วนั่นคือคำตอบที่ทุกคนในไร่ต้องยอมรับ“ไปพักเถอะจำปา”สาวใช้พยักหน้าก่อนจะเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเอง กษินมองเข้าไปในบ้านของลวรรษอีกครั้งก่อนจะเดินกลับที่พักด้วยอีกคน ลวรรษเลือกที่จะทำแบบนั้น เขาหรือใครก็ห้ามไม่ได้ แต่ทำไมเจ้านายของเขาถึงได้โกรธแค้นในตัวมัญชุลิกาขนาดนั้น สิ่งที่เขาสงสัยคงจะมีเค้าบ้างแล้ว เมื่อหกปีก่อนมัญชุลิกาต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ทำให้ลวรรษต้องหนีมาตั้งตัวที่ดอนยี่โถนี้อย่างแน่นอน และถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วผู้หญิงอีกคนที่เกี่ยวข้องกับลวรรษจะทำอย่างไร จะเสียใจมากขนาดไหน กษินคิดอย่างเคร่งเครียดก่อนจะเดินกลับไปยังบ้านพักของตัวเองที่แยกออกไปอีกส่วนหนึ่งไกลจากตัวบ้านหลังนี้พอสมควรเพียงแค่ถึงห้องพักของตัวเองเท่านั้น ร่างสูงที่หยัดยืนได้ในสายตาของใครหลายคน ผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจมัญชุลิกาเสียจนแทบแหลกสลายก็ถึงกับเซถลาลงไปนอนกับเตียงกว้างจนหญิงสาวที่ประคองเขามาเกือบถลาลงไปพร้อม

ริมฝีปากบางสั่นระริกจนต้องขบเอาไว้ มัญชุลิกาหันไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้มยุรินเห็นเธอในสภาพแบบนี้ ถึงแม้จะเคยระแคะระคายมาก่อนว่าทำไมมยุรินถึงได้ดูหึงหวงในตัวลวรรษนัก แต่เธอก็ไม่คิดมาก่อนว่าลวรรษจะมีอะไรกับมยุรินซึ่งเป็นแม่บ้านด้วยอีกคน“แรกๆ เธออาจจะรับไม่ได้ แต่ต่อไปเธอก็จะชิน”“ในเมื่อคุณรู้แล้ว ทำไมคุณยังทนอยู่ที่นี่อยู่อีก”“ก็เพราะฉันรักเขาไง ฉันรักคุณลัน”คำพูดของมยุรินเปรียบเสมือนมีดบาดหัวใจของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ลงมีดทีเดียวให้ดาวดิ้นแต่ค่อยๆ กรีดทีละน้อยๆ จนเป็นริ้วรอยไปทั่วทั้งดวง“เจ้านกยูงพวกนี้ก็เหมือนกัน คุณลันเลี้ยงไว้ให้ฉัน เพราะชื่อฉันมันคล้องกับเจ้าสี่ตัวนี่ ฉันเองก็ไม่ได้ชอบพวกมันหรอกนะ แต่ก็ต้องรับเอาไว้ไม่ให้คุณลันเสียน้ำใจ”มยุรินยิ้มในหน้าเมื่อเห็นใบหน้าหวานของมัญชุลิกาซีดเผือดลงต่อหน้าต่อตาของเธอ‘ผู้หญิงอย่างแกยังห่างไกลคนอย่างฉันอีกเยอะ แค่นี้แกก็หัวใจแทบพังทลายอยู่แล้วนังนกยูง’ มยุรินคิดก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นทิ้งให้มัญชุลิกามองเจ้านกยูงทั้งสี่ตัวด้วยน้ำตา มือบางกุมสร้อยที่ร้อยแหวนวงน้อยเอาไว้แน่น ความอิ่มเอมหัวใจที่พองโตคับอกจากเมื่อคืน