บททั้งหมดของ แค้นแสนรัก: บทที่ 41 - บทที่ 50

“นกยูงขอโทษ นกยูงไม่รู้จริงๆ ว่าการที่นกยูงมาที่นี่เป็นการทำร้ายพี่ลัน นกยูงอยากเพียงขอให้พี่ลันอภัยให้พี่ชายของนกยูงเท่านั้นเอง พี่ชัชรอคอยตลอดเวลาที่ป่วย รอเพียงแค่ได้ยินคำว่ายกโทษให้จากพี่ลัน ก่อนพี่ชัชจะตายนกยูงสัญญากับพี่ชัชว่าจะทำทุกอย่างเพื่อให้พี่ลันให้อภัยพี่ชัช วิญญาณพี่ชัชจะได้สงบสุข นกยูงคิดเพียงแค่นั้นเอง ไม่ได้คิดต่อเลยว่าสิ่งที่นกยูงอยากจะทำนั้นมันเปรียบเหมือนหอกข้างแคร่ ทำร้ายพี่ลันอย่างไม่น่าให้อภัย นกยูงขอโทษ...ขอโทษ”หญิงสาวพูดเสร็จก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง สองมือยกขึ้นปิดใบหน้าของตัวเองเอาไว้อย่างเจ็บปวด เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าสิ่งที่เธอทำนั้นมันกลับทำให้ลวรรษเจ็บปวดกว่าเดิม“นกยูงจะว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ได้นะ ที่มาพูดเรื่องนี้กับนกยูง จะด่าฉันอย่างไรก็ได้ แต่ฉันสงสารลันเหลือเกิน ถึงลันจะรักนกยูงก็จริง แต่ความรักนั้นมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ในเมื่อเขาทำใจที่จะให้อภัยพี่ชายนกยูงไม่ได้ มันก็ยิ่งทำให้เขาทรมานมากขึ้นอีกกับการที่เห็นหน้าคนรักอยู่ใกล้ๆ แต่รักไม่ได้ ฉันขอได้ไหม...นกยูงออกไปจากไร่นี้ กลับไปในที่ๆ นกยูงเคยอยู่ ปล่อยให้ลันเขามีความสุขเสียที อย่าทรมานด้วยกา

คราวนี้จุมพิตอ่อนหวานได้กลับกลายเป็นจุมพิตที่ทั้งร้อนแรงและเรียกร้องในคราวเดียวกัน ในขณะที่มัญชุลิกาเองก็ตอบสนองเขาในแบบเดียวกันเท่าที่เธอสามารถเรียนรู้จากลวรรษได้ เธอก็ตอบโต้ให้เขาได้หมดหัวใจ กายสาวสะท้านอีกครั้งเมื่อเรียวปากร้อนผ่าวเข้าครอบครองทรวงงามอวบอิ่มหวานหอมนั่นครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นหลังบอบบางหยัดขึ้นประดุจคันศรเมื่อสัมผัสเร่าร้อนของเขากำลังทำให้เธอทรมาน“พี่ลันขา...พี่ลัน”มัญชุลิกาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยเสียงร้องครางของเธอหลุดออกมาด้วยความละอาย แต่นั่นกลับสร้างความพอใจให้กับชายหนุ่มเป็นอย่างมากที่เขาสามารถสร้างความสุขให้กับเธอได้ ปลายนิ้วเรียวสอดแทรกดึงทึ้งเส้นผมของเขาไปทั่วศีรษะเมื่ออารมณ์หวามทำให้เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองเอาไว้ได้“นกยูง...นกยูงของพี่”เสียงครางแหบพร่าดังออกมาจากลำคอแข็งแรงของลวรรษเมื่ออารมณ์ร้อนทำให้เขากลั้นความสุขเอาไว้ไม่ไหว ลวรรษครางออกมาอีกครั้งอย่างพอใจเมื่อกายแกร่งแทรกเข้าหาหญิงสาวหมดทั้งตัว พายุอารมณ์โหมพัดกระหน่ำครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งเรียกร้อง ปรนเปรอ สลับกันแล้วแต่ว่าอีกฝ่ายจะพอใจ เสียงครวญครางแห่งความสุขดังไปทั่วห้องแต่ไม่มีใครสนใจทั้งสิ้น

มะขิ่นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งคิดตามคำพูดของทีลอ จริงอย่างที่มันพูด เขาก็ได้ยินมานานแล้ว แต่เสี่ยกำพลไม่น่าจะโกหกเขาเพราะมันคงไม่มีประโยชน์อะไร...ไม่มีประโยชน์อะไรจริงหรือ เขากับพวกทำรายได้ให้กับเสี่ยกำพลมากมายจากการหาผู้หญิงจะฝากโน้นมาขาย“เอาน่า คราวนี้ฉันจะพูดกับเสี่ยให้รู้เรื่อง”ทีลอพยักหน้า ก่อนจะหันไปเรียกหญิงสาวอีกห้าคนที่กำลังหวาดกลัวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอ ในเมื่อทีลอบอกว่าจะพาพวกเธอมาทำงานที่ไร่ของลวรรษแต่สิ่งที่มะขิ่นกับทีลอพูดมันกลับทำให้พวกเธอหวาดหวั่นในหัวใจ“พี่ทีลอไหนบอกว่าจะพาฉันมาทำงานที่ไร่คุณลวรรษไง แล้วทำไมต้องเดินทางมืดๆ ค่ำๆ แบบนี้ด้วย”“เงียบนังอาซิ่น ฉันกำลังพาพวกแกไปนี่ไงล่ะ”“แต่เพื่อนฉันมันไม่ได้บอกว่าต้องเดินทางมืดๆ แบบนี้นี่”“นี่นังอาซิ่น ฉันจะบอกความจริงให้นะ ไอ้ลวรรษแท้ที่จริงแล้วมันก็หลอกพวกแกไปขายไง ภายใต้หน้ากากที่ดูดีของมันซ่อนไปด้วยความเลวร้าย”ลวรรษเกือบจะถลันตัวลุกขึ้นยืนด้วยความไม่พอใจ ชายหนุ่มกำมือเข้าหากันแน่น เขาเพิ่งได้ยินเต็มสองหูวันนี้เองว่าไอ้มะขิ่นและลูกน้องของเสี่ยกำพลหลอกผู้หญิงฝั่งโน้นมาโดยอาศัยชื่อเสียงของเขา สันกรามขบเข้าหากันแ

ผู้กองหนุ่มมีแววพอใจเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการลังเลของมะขิ่น ว่าไปแล้วมะขิ่นคงไม่ได้เลวร้ายโดยสันดาน แต่เป็นเพราะเขาหลงผิดไปชั่วครู่ แต่ก็เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น ก่อนที่มันจะตะโกนบอกให้ทุกคนวางปืนลง“หยุดพูด!! แกสั่งให้ลูกน้องแกวางปืนลง ไม่อย่างนั้นฉันจะยิงนังพวกนี้ทีละคนๆ”นกปืนถูกง้างขึ้นเมื่อทางตำรวจยังไม่ทำตามในสิ่งที่มะขิ่นร้องบอก ผู้กองหนุ่มพยักหน้าสั่งให้ลูกน้องทำตามคำสั่งของมะขิ่นทันทีรวมถึงตัวเขาเองด้วย ปืนประจำกายถูกทิ้งไว้ข้างกาย เจวายิ้มออกมาอย่างเป็นต่อทันที ก่อนจะวิ่งไปหยิบปืนเหล่านั้นและโยนทิ้งเข้าไปในป่าด้านหลังแต่ก่อนที่พวกมันจะได้เคลื่อนย้ายไปไหน คนที่สะกดรอยตามพวกมันมาอย่างเงียบๆ และซ่อนตัวอยู่ด้านหลังก็เดินออกมาที่ทีลอพร้อมกับจ่อปืนใส่ศีรษะลูกน้องคนสำคัญของมะขิ่นทันที“ก็เอาสิ! แกกล้ายิงผู้หญิงคนนั้นทิ้ง ฉันก็กล้ายิงลูกน้องแกทิ้งเหมือนกัน!!”เสียงเข้มของลวรรษดังออกมาทันทีพร้อมกับปืนที่จ่อศีรษะของทีลอเอาไว้“อย่า...อย่านะ พี่มะขิ่นช่วยฉันด้วย”“ปล่อยผู้หญิงที่แกจับเอาไว้ซะ!”ทีลอเป็นคนแรกที่ปล่อยผู้หญิงที่มันจับเอาไว้ ส่วนเจวาก็ไม่กล้าที่จะเคลื่อนกายในขณะที่ผู้หญิงทั

เพียงแค่ชื่อก็ทำให้คุณโชคตัวแข็งไปเล็กน้อย ก่อนจะพิศมองใบหน้าหวานที่ถึงแม้จะเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาในตอนนี้แต่ก็ยังคงความสวยเอาไว้ได้ ผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนเดียวกับที่ลวรรษเล่าให้เขาฟังหรือไม่ ถ้าใช่...มันคงเป็นปัญหาใหญ่สำหรับชงโคเลยทีเดียว“เอ่อ...ฉันขอถามอะไรสักอย่างนะ หนูเป็นน้องของเมชัชหรือเปล่า”ดวงตาที่คลอคล่ำไปด้วยหยาดน้ำเงยขึ้นสบตาอบอุ่นของคุณโชคก่อนจะพยักหน้าตอบรับคำถามของบิดาชงโค“ใช่ค่ะ คุณลุงทราบได้อย่างไรคะ”“ลันเล่าทุกเรื่องให้ฉันฟังตอนเขามาถึงที่นี่ใหม่ๆ แม้กระทั่งเรื่องของเธอ”คำพูดของคุณโชคทำให้มัญชุลิกาตัวแข็งเกร็งขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อรับรู้ว่าคุณโชคคงรับรู้เรื่องของเธอหมดแล้ว“พี่ลันคงเล่าเรื่องพี่ชัชกับหนูให้คุณลุงฟังแล้วใช่ไหมคะ”“ใช่ ลันเขาเสียใจมากในตอนนั้น ถึงตอนนี้ก็เถอะ แม้เขาจะพยายามแสดงต่อหน้าทุกคนว่าเขาไม่ได้คิดหรือเสียใจอะไรอีกแล้วแต่ส่วนลึกในใจ แผลของเขายังคงกลัดหนองอยู่”“หนูขอโทษค่ะ หนูรู้ว่าพี่ลันโกรธและเกลียดหนูมาก หนูถึงมาที่นี่ มาเพื่อให้เขาได้ระบายความแค้นทั้งหมดลงที่หนู มาเพื่อรับผิดชอบในสิ่งที่พี่ชายหนูเคยทำกับเขา”“ฮึฮึ หนูเข้าใจผิดแล้วล่ะ ลันเข