หญิงสาวร่างบางผมยาวสลวยจรดแผ่นหลังใบหน้าหวานนั้นมีริ้วรอยกังวลอย่างเห็นได้ชัด มือเล็กกอดอกตัวเองไว้หลวมๆ นัยน์ตามองไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมายเรื่องราวของลวรรษกับมัญชุลิกายังลอยเข้ามาในหัวของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า หัวใจดวงน้อยรู้สึกเจ็บแปลบเมื่อนึกถึงแววตาของลวรรษยามมองมัญชุลิกา ถึงแม้ว่านัยน์ตาของชายหนุ่มจะเต็มไปด้วยความสะใจ โกรธเคือง แต่มัญชุลิกากลับอยู่ในสายตาลรรษตลอดเวลา ถึงแม้ชายหนุ่มจะไม่พูดความจริงกับเธอแต่เธอรู้จักเขามานาน รู้ว่าการที่ลวรรษมีมัญชุลิกาอยู่ในสายตาตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นด้วยความโกรธแค้นเหมือนที่เขาเพียรบอกเธอ แต่เธอก็รับรู้ได้อีกอย่างหนึ่งว่ามีมัญชุลิกาความสำคัญกับเขามาก เพราะคนอย่างลวรรษถ้าเขาไม่สนใจใครแล้วต่อให้มายืนอยู่ตรงหน้า ถ้าไม่มองไม่สนใจก็เท่ากับไม่เห็น คนๆ นั้นจะไม่มีความสำคัญอยู่ในสายตาของเขา“มีอะไรหรือเปล่าลูก”ร่างบางของชงโคสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปยิ้มเซียวๆ ให้คนเป็นบิดา“เปล่าค่ะพ่อ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ”“เรื่องเรื่อยเปื่อยของลูก ใช่เรื่องของลันหรือเปล่า”เมื่อได้ยินชื่อนั้นรอยยิ้มที่มีเล็กน้อยของชงโคก็เลือนหายไปจากใบหน้าดวงตามีแต่ความกังวลและร่องรอย
Last Updated : 2025-12-16
LOGIN
